Tu jesteś:




Menu:




Tabele stron

Teksty LG
Teksty Monastycznej LG
Teksty Liturgia Horarum



Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Kolor szat:
Sobota, 13 stycznia 2018
ŚW. HILAREGO, BISKUPA I DOKTORA KOŚCIOŁA
Wspomnienie dowolne

W zakonie cystersów:
Komemoracja dowolna

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.


por. Syr 15, 5

W swoim Kościele Pan otworzył jego usta, * napełnił go duchem mądrości i rozumu * i przyodział szatą chwały.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 1

 

Podstawowym i centralnym elementem chrześcijańskiego wyznania wiary jest prawda o boskiej godności Jezusa Chrystusa. Prawdy tej pośród rozprzestrzeniającej się gwałtownie herezji ariańskiej bronił mężnie w IV stuleciu św. Hilary, biskup Poitiers. Świetnie objaśnił ponadto dogmat trynitarny. Dla tej głębokiej wiedzy, męstwa w obronie wiary i złączonej z nimi świętości życia Kościół otaczał go poprzez wieki czcią, a Pius XI ogłosił doktorem Kościoła.


 

Wszechmogący Boże, święty Hilary, biskup, wytrwale głosił Bóstwo Twojego Syna, spraw, abyśmy coraz lepiej poznawali tę prawdę wiary * i wiernie ją wyznawali. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 1

 


Kolekta podkreśla stałość świętego Hilarego w głoszeniu i obronie prawdy o boskości Syna. Równocześnie podsuwa nam prośbę o to, abyśmy sami właściwie tę prawdę pojmowali i szczerze wyznawali.
Nie jest to bynajmniej prośba pozbawiona aktualności. Pośród rozbieżnych tendencji, wyrosłych z dziewiętnastowiecznego racjonalizmu, przy niebywałym zamieszaniu pojęć, które wkradło się m.in. do katolickiej biblistyki i teologii, analogia z sytuacją wywołaną w IV stuleciu przez arianizm nie wydaje się zbyt odległa.
Wspomnienie św. Hilarego nie posiadało w dawnym mszale tekstów odrębnych (a tylko teksty zaczerpnięte z formularzy wspólnych świętym doktorom). Obecna kolekta zaczerpnięta została z formularza używanego w Poitiers, a więc w Kościele, który szczyci się Hilarym jako swą największą chlubą. Tak to dostojny starożytny Kościół lokalny dostarczył Kościołowi powszechnemu swej własnej modlitwy, natomiast Kościół powszechny w ślad za literacką spuścizną św. Hilarego przyswoił sobie to, co w uświęconym przez niego Kościele odnalazł wartościowego i pięknego.


Namaszczenie Saula na króla

1 Sm 9, 1-4. 17-19; 10, 1

Czytanie z Pierwszej Księgi Samuela

Był pewien dzielny wojownik z rodu Beniamina – a na imię mu było Kisz, syn Abiela, syna Serora, syna Bekorata, syna Afijacha, syna Beniamina. Miał on syna imieniem Saul, wysokiego i dorodnego, a nie było od niego piękniejszego człowieka wśród synów izraelskich. Wzrostem o głowę przewyższał cały lud.
Gdy zaginęły oślice Kisza, ojca Saula, rzekł Kisz do swego syna, Saula: «Weź z sobą jednego z chłopców i udaj się na poszukiwanie oślic». Przeszli więc przez górę Efraima, przeszli przez ziemię Szalisza, lecz ich nie znaleźli. Powędrowali przez krainę Szaalim; tam ich nie było. Poszli do ziemi Jemini i również nie znaleźli.
Kiedy Samuel spostrzegł Saula, odezwał się do niego Pan: «Oto ten człowiek, o którym ci mówiłem, ten, który ma rządzić moim ludem».
Saul podszedł tymczasem do Samuela w bramie i rzekł: «Wskaż mi, proszę, gdzie jest dom Widzącego». Samuel odparł Saulowi: «To ja jestem Widzący. Chodź ze mną na wyżynę! Dziś jeść będziecie ze mną, a jutro pozwolę ci odejść, powiem ci też wszystko, co jest w twym sercu».
Samuel wziął wtedy naczyńko z olejem i wylał na głowę Saula, ucałował go i rzekł: «Czyż nie namaścił cię Pan na wodza nad swoim dziedzictwem?»

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Żydzi otrzymują pierwszego króla. Drugi z kolei król Dawid zapoczątkuje dynastię, z której narodzi się później Zbawiciel.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom II

1 Sm 9, 1-4. 17-19; 10, 1a  


Namaszczenie Saula na króla

Współczesny dziennikarz mógłby dzisiejszemu opowiadaniu nadać taki tytuł: Saul szukał oślic swego ojca, a znalazł koronę. Ale autor Ksiąg Samuela chciał wyrazić coś innego: Bóg szukał króla dla swego ludu i znalazł Saula. To nie lud, lecz Bóg uczynił go królem i polecił uwolnić lud od Filistynów.
Dwa szczegóły są godne podkreślenia: ryt namaszczenia i rola Samuela jako pośrednika. Namaszczenie jest rytem religijnym, przez który namaszczony stawał się osobą świętą i w jakiś sposób partycypował w świętości Boga. Uświęcony przez namaszczenie i zaadoptowany na syna Bożego, król mógł spełniać pewne funkcje sakralne. Dawid erygował w Jerozolimie pierwszy ołtarz (2 Sm 24, 25) i pragnął wznieść świątynię (2 Sm 7, 2-3). Salomon pobudował świątynię i przewodniczył liturgii jej poświęcenia (1 Krl 5-8).
Oczywiście król nie był kapłanem. Wymienione funkcje i inne jeszcze spełniał nie jako kapłan, lecz jako głowa państwa teokratycznego. Warto jednak zasygnalizować te uprawnienia króla Izraela, gdyż w języku hebrajskim słowo "namaszczony" jest synonimem Mesjasza. Skoro królowie izraelscy nie spełniali pokładanych w nich nadziei, coraz bardziej oczekiwano idealnego króla, czyli Mesjasza.
Pośrednikami między Bogiem i ludem byli prorocy; również Saul został wybrany na króla za pośrednictwem Samuela, który był także prorokiem. Przez cały czas trwania monarchii w Izraelu królowie byli też osądzani i krytykowani przez proroków, występujących w imieniu Boga.


Ps 21 (20), 2-3. 4-5. 6-7 (R.: por. 2a)

Refren: Król się weseli z Twej potęgi, Panie.

2Panie, król się weseli z Twojej potęgi *
 i z Twej pomocy tak bardzo się cieszy.
3Spełniłeś pragnienie jego serca *
 i nie odmówiłeś błaganiom warg jego.

Refren: Król się weseli z Twej potęgi, Panie.

4Pomyślne błogosławieństwo wcześniej zesłałeś na niego, *
 szczerozłotą koronę włożyłeś mu na głowę.
5Prosił Ciebie o życie, *
 Ty go obdarzyłeś długimi dniami na wieki i na zawsze.

Refren: Król się weseli z Twej potęgi, Panie.

6Wielka jest jego chwała dzięki Twej pomocy, *
 ozdobiłeś go dostojeństwem i blaskiem.
7Gdyż błogosławieństwem uczyniłeś go na wieki, *
 napełniłeś go radością Twojej obecności.

Refren: Król się weseli z Twej potęgi, Panie.


Por. Łk 4, 18

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Pan posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę,
więźniom głosił wolność.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Powołanie Mateusza

Mk 2, 13-17
Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus wyszedł znowu nad jezioro. Cały lud przychodził do Niego, a On go nauczał. A przechodząc, ujrzał Lewiego, syna Alfeusza, siedzącego na komorze celnej, i rzekł do niego: «Pójdź za Mną!» Ten wstał i poszedł za Nim.
Gdy Jezus siedział w jego domu przy stole, wielu celników i grzeszników siedziało razem z Jezusem i Jego uczniami. Wielu bowiem było tych, którzy szli za Nim. Niektórzy uczeni w Piśmie, spośród faryzeuszów, widząc, że je z grzesznikami i celnikami, mówili do Jego uczniów: «Czemu On je i pije z celnikami i grzesznikami?»
Jezus, usłyszawszy to, rzekł do nich: «Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Nie przyszedłem, aby powołać sprawiedliwych, ale grzeszników».

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Pocieszająca to dla nas prawda, że Chrystus przyszedł zbawić grzeszników. Obyśmy tylko umieli wyrażać szczery żal za nasze przewinienia.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom II

Mk 2, 13-17  

Powołanie Mateusza

Po wyjściu z Kafarnaum Pan Jezus udał się znowu nad Jezioro Galilejskie. Tam nauczał lud, a do grona swych uczniów powołał celnika Lewiego, syna Alfeusza. Następnie razem z celnikami i grzesznikami spożywał posiłek w domu Lewiego.
Tekst Ewangelii stwierdza, że Pan Jezus przechodząc ujrzał Lewiego siedzącego w komorze celnej. Miasto Kafarnaum należało do państwa Heroda Antypasa, tetrarchy Galilei i Perei. Znajdowało się w pobliżu granicy z państwem Heroda Filipa, tetrarchy Iturei i Trachonitis. Położone na jednej z głównych dróg, łączących Damaszek z Morzem Śródziemnym i z Egiptem, posiadało urząd celny, pobierający opłaty od przejeżdżających kupców i podróżnych. Ówczesny system ściągania ceł, polegający na tym, że celnicy z góry wpłacali określoną sumę pieniędzy do skarbca monarchy, a następnie "wycofywali ją" pobierając opłaty od przejeżdżających, dawał okazję do wielu nadużyć. Nic dziwnego, że celnicy mieli złą opinię i powszechnie uważani byli za grzeszników. Ksenon, wyrażający uczucia świata grecko-rzymskiego, mówił o nich: "Ilu celników, tylu złodziei". W literaturze rabinistycznej celnicy uważani są za złodziei i zbójów, Talmud zakazywał im pełnienia funkcji sędziów oraz świadków podczas procesów sądowych. Gdy Jan Chrzciciel rozpoczął swe nauczanie, przychodzili do niego także celnicy chcąc się ochrzcić. Gdy pytali, co powinnni czynić, Jan im odpowiadał: "Nie pobierajcie nic więcej ponad to, ile wam wyznaczono" (Łk 3, 13). Niepopularność zawodu nie przeszkadzała temu, że byli liczni kandydaci na celników, gdyż liczono na szybkie wzbogacenie się.
Pan Jezus okazuje niezależność od ludzkich opinii i wybiera ucznia spośród tej nielubianej grupy ludzi. Kieruje do celnika osłowa: "Pójdź za Mną". Odpowiedź Lewiego jest natychmiastowa: "On wstał i poszedł za Nim". Oznaczało to dla niego utratę dobrej posady, a więc było dużą ofiarą poniesioną dla Jezusa.
Mistrzowie życia duchowego widzieli w tej scenie typ cudownego powołania. Św. Ignacy w "Ćwiczeniach duchowych" zestawia ją z nawróceniem św. Pawła i uważa za przykład takiego wezwania skierowanego do człowieka, wskutek którego człowiek nie ma wątpliwości, że jest wezwany na drogę naśladowania Jezusa.
W opowiadaniu Marka, podobnie jak w paralelnym opisie Łukasza, nawrócony i powołany celnik nosi imię Lewi. W Ewangelii Mateusza nazwany jest Mateuszem. Ówcześnie ta sama osoba mogła nosić dwa imiona; najczęściej jedno semickie i jedno greckie, ale czasami także dwa imiona semickie. Jest jednak także możliwe, że sam Pan Jezus zmienił imię Lewi na Mateusz - "dar Boga", podobnie jak zmienił imię Szymona na imię Piotr.
Lewi przyjmuje następnie Pana Jezusa w swoim domu, a razem z nim zasiadło do stołu "wielu celników i grzeszników" oraz uczniów Jezusa. "Grzesznikami" nazywali Żydzi mężczyzn i kobiety, którzy postępowali zgodnie ze swymi upodobaniami nie licząc się z przepisami Prawa i tradycji faryzejskich, którzy także bez skrupułów odwiedzali domy pogan i podejmowali się wykonywania zawodów o złej sławie. Posiłek dla Żydów nie był czynnością tylko świecką, towarzyszące mu błogosławieństwa nadawały mu charakter święty. Dlatego Żydzi unikali zasiadania do stołu z osobami, które nie zachowywały przepisów Prawa. Nic dziwnego, że uczeni w Piśmie są zgorszeni widząc Jezusa w takim towarzystwie. W przypadku odpuszczenia grzechów paralitykowi uczeni w Piśmie poprzestali na szemraniu "w swoich sercach". Teraz posuwają się krok dalej i wyrażają swoje niezadowolenie wobec uczniów Jezusa: "Czemu On je i pije z celnikami i grzesznikami?" (nie mówią tego wprost Jezusowi!)
W odpowiedzi Pan Jezus posłużył się przysłowiem znanym w świecie greckim, a także na Wschodzie: "Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają", do którego dodaje zastosowanie do własnej misji. Odpowiedź Jezusa zdradza, że preferuje On ludzi pogardzanych, odrzucanych przez innych, grzeszników. Oczywiście nędza moralna nie daje prawa do specjalnych łask, ale ubóstwo duchowe przygotowuje ich lepiej do akceptacji potrzeby odkupienia niż fałszywa sprawiedliwość faryzeuszy. Jezus bynajmniej nie odwraca się od faryzeuszy. Usiłuje ich nawrócić i niektórzy, jak Nikodem, nawracają się. Ale ogólnie biorąc, duma faryzeuszy, ich przekonanie o własnych cnotach, czynią z nich ludzi mniej zdolnych do przyjęcia dobrej nowiny Jezusa; dlatego "celnicy i nierządnice uprzedzą ich do królestwa niebieskiego" (por. Mt 21, 31).


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 



 

Panie, nasz Boże, przyjmij dary, które z radością składamy w dzień świętego Hilarego, * wierni jego pouczeniom oddajemy się Tobie całkowicie razem z Ofiarą uwielbienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.



73. Obecność świętych Pasterzy w Kościele

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy nieustannie wysławiali Ciebie, * wszechmogący, wieczny Boże, * i Tobie za wszystko składali dziękczynienie, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Z radością oddajemy cześć świętemu Hilaremu, którego dałeś swojemu ludowi, * jako gorliwego pasterza. * Jego przykład umacnia nas w dobrym życiu, * jego słowa nas pouczają, * a jego wstawiennictwo wyprasza nam Twoją opiekę.
Dlatego z chórami Aniołów i Świętych * głosimy Twoją chwałę, * razem z nimi wołając...




por. Łk 12, 42

Oto rządca wierny i roztropny, * którego Pan ustanowił nad swoją służbą, * żeby wydzielał jej żywność w odpowiednim czasie.




 

Wszechmogący Boże, na Uczcie eucharystycznej nakarmiłeś nas Chlebem żywym, Ciałem Chrystusa, kształtuj nas w szkole Jego Ewangelii, * abyśmy za przykładem świętego Hilarego szukali Twojej prawdy i świadczyli o niej przez dzieła miłości. Przez Chrystusa, Pana naszego.




Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Paśnik (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz
   •  ks. Tomasz Horak: Homilie niedzielne

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG