Tu jesteś:




Menu:
Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Kolor szat:
Poniedziałek, 11 lutego 2019
NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY Z LOURDES
Wspomnienie dowolne

W zakonie cystersów:
Komemoracja dowolna

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.



Błogosławiona jesteś, Maryjo Dziewico, * Ty nosiłaś Stwórcę świata. * Zrodziłaś Tego, który Ciebie stworzył, * i pozostałaś dziewicą na wieki.

ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy o świętych, tom 1

 

Czcimy dziś Najświętszą Maryję Pannę z Lourdes. Niepokalana Dziewica objawiła się dziewczynce Bernadetcie Soubirous w roku 1858 w Lourdes we Francji, przy grocie masabielskiej. Treścią orędzia Maryi było wezwanie grzeszników do nawrócenia, a całego Kościoła do modlitwy i pokuty. Lourdes stało się miejscem promieniującym na cały świat duchem miłości, zwłaszcza względem chorych i ubogich. Wierni wypraszają tam liczne łaski dzięki wstawiennictwu Matki Najświętszej.



 

Miłosierny Boże, przyjdź z pomocą naszej słabości i spraw, abyśmy dzięki wstawiennictwu Niepokalanej Rodzicielki Twojego Syna, której pamiątkę obchodzimy, * dźwignęli się z naszych grzechów do nowego życia. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.



Stworzenie świata

Rdz 1, 1-19

Czytanie z Księgi Rodzaju

Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Ziemia zaś była bezładem i pustkowiem: ciemność była nad powierzchnią bezmiaru wód, a Duch Boży unosił się nad wodami.
Wtedy Bóg rzekł: «Niechaj się stanie światłość!» I stała się światłość. Bóg, widząc, że światłość jest dobra, oddzielił ją od ciemności. I nazwał Bóg światłość dniem, a ciemność nazwał nocą.
I tak upłynął wieczór i poranek – dzień pierwszy.
A potem Bóg rzekł: «Niechaj powstanie sklepienie w środku wód i niechaj oddzieli ono jedne wody od drugich!» Uczyniwszy to sklepienie, Bóg oddzielił wody pod sklepieniem od wód ponad sklepieniem; a gdy tak się stało, Bóg nazwał to sklepienie niebem.
I tak upłynął wieczór i poranek – dzień drugi.
A potem Bóg rzekł: «Niechaj zbiorą się wody spod nieba w jedno miejsce i niech się ukaże powierzchnia sucha!» A gdy tak się stało, Bóg nazwał tę suchą powierzchnię ziemią, a zbiorowisko wód nazwał morzem. Bóg, widząc, że były dobre, rzekł: «Niechaj ziemia wyda rośliny zielone: trawy dające nasiona, drzewa owocowe rodzące na ziemi według swego gatunku owoce, w których są nasiona». I tak się stało. Ziemia wydała rośliny zielone: trawę dającą nasienie według swego gatunku i drzewa rodzące owoce, w których było nasienie według ich gatunków. A Bóg widział, że były dobre.
I tak upłynął wieczór i poranek – dzień trzeci.
A potem Bóg rzekł: «Niechaj powstaną ciała niebieskie, świecące na sklepieniu nieba, aby oddzielały dzień od nocy, aby wyznaczały pory roku, dni i lata; aby były ciałami jaśniejącymi na sklepieniu nieba i aby świeciły nad ziemią». I tak się stało. Bóg uczynił dwa duże ciała jaśniejące: większe, aby rządziło dniem, i mniejsze, aby rządziło nocą, oraz gwiazdy. I umieścił je Bóg na sklepieniu nieba, aby świeciły nad ziemią; aby rządziły dniem i nocą i oddzielały światłość od ciemności. A widział Bóg, że były dobre.
I tak upłynął wieczór i poranek – dzień czwarty.

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Swoim wszechmocnym słowem Pan Bóg powołał wszystko do istnienia. Korzystając roztropnie z rzeczy ziemskich, oddajemy chwałę naszemu Stwórcy.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom II

Rdz 1, 1-19  


Stworzenie świata

Człowieka zawsze interesowało pytanie, skąd się wziął świat, tak przecież cudownie urządzony. Czy zawsze istniały lądy i morza, drzewa i rośliny zielone, wszystkie zwierzęta żyjące na ziemi, ptaki fruwające w powietrzu, wszelkie istoty żyjące w wodach? W pogodny wieczór człowiek widział księżyc i gwiazdy, a w dzień słońce przesuwające się po firmamencie, dające światło i ciepło. Jakie były początki tego ogromnego świata? Skąd pochodzę ja jako człowiek?
Na te pytania daje odpowiedź pierwsza księga Biblii - Księga Rodzaju. Opowiada ona o początkach istnienia świata i człowieka i zaczyna się słowami "Na początku".
W dniu dzisiejszym czytaliśmy pierwszą część pierwszego opisu stworzenia świata. Opis ten jest hymnem na cześć Boga-Stwórcy. Pierwotnie był prawdopodobnie śpiewany podczas liturgii świątynnej. Kantor śpiewał, co Bóg stworzył w kolejnym dniu stwarzania, a wszyscy odpowiadali refrenem: "I tak upłynął wieczór i poranek - dzień pierwszy, drugi, trzeci", itd. W hymnie tym wielbiono Boga za wielkie dzieło stworzenia.
Opis stworzenia wyraża myśl, że Bóg jest Stwórcą całego świata. Bóg uformował i rozsądnie uporządkował świat jako miejsce, na którym będzie się rozgrywać historia Boga z ludźmi.
Wszechświat nie od razu powstał w takiej postaci, jak istnieje obecnie. Kształtował się przez bardzo długi okres czasu. Pismo św. mówi o sześciu dniach stworzenia, ale te "dni" trzeba rozumieć jako czas bardzo długi.
Opisując stworzenie świata autor posługuje się ówczesnymi wyobrażeniami na temat budowy świata. Pisze tak, jakby niebo było na górze, istniało jako sklepienie niebieskie, a ziemia na dole. W ten sposób Bóg - główny autor Pisma Świętego, dostosował się do mentalności ówczesnych ludzi. Opis ten zrozumiały jest zresztą i dla nas, ludzi XX wieku.
Bóg-Stwórca świata powinien być wielbiony przez rozumne stworzenie - człowieka. Wielbił Go autor hymnu o stworzeniu świata i wielbić powinien każdy słuchacz i czytelnik tego opisu.


Ps 104 (103), 1-2a. 5-6. 10 i 12. 24 i 35c
(R.: por. 31b)

Refren: Radością Pana dzieła, które stworzył.

1Błogosław, duszo moja, Pana, *
 Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki!
 Odziany w majestat i piękno, *
2światłem okryty jak płaszczem.

Refren: Radością Pana dzieła, które stworzył.

5Umocniłeś fundamenty ziemi, *
 nie zachwieje się na wieki wieków.
6Jak szatą okryłeś ją Wielką Głębią, *
 ponad górami stanęły wody.

Refren: Radością Pana dzieła, które stworzył.

10Ty zdroje kierujesz do strumieni, *
 które pośród gór się sączą.
12Nad nimi mieszka ptactwo niebieskie *
 i śpiewa pośród gałęzi.

Refren: Radością Pana dzieła, które stworzył.

24Jak liczne są dzieła Twoje, Panie! *
 Ty wszystko mądrze uczyniłeś,
 ziemia jest pełna Twoich stworzeń. *
35Błogosław, duszo moja, Pana.

Refren: Radością Pana dzieła, które stworzył.


Por. Mt 4, 23

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Jezus głosił Ewangelię o królestwie
i leczył wszelkie choroby wśród ludu.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Jezus uzdrawia chorych

Mk 6, 53-56
Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Gdy Jezus i uczniowie Jego się przeprawili, przypłynęli do ziemi Genezaret i przybili do brzegu.
Skoro wysiedli z łodzi, zaraz Go rozpoznano. Ludzie biegali po całej owej okolicy i zaczęli znosić na noszach chorych tam, gdzie jak słyszeli, przebywa. I gdziekolwiek wchodził do wsi, do miast czy osad, kładli chorych na otwartych miejscach i prosili Go, żeby ci choć frędzli u Jego płaszcza mogli dotknąć. A wszyscy, którzy się Go dotknęli, odzyskiwali zdrowie.

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Chrystus przeszedł przez ziemię, dobrze czyniąc wszystkim ludziom. Jak my przechodzimy obok swoich braci?

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom II

Mk 6, 53-56  

Jezus uzdrawia chorych

Nieco wcześniej opisane rozmnożenie chleba (Mk 6, 35-44) wprawdzie nasyciło ludzi, ale czyn ten nie został należycie zrozumiany ani przez masy ludu, ani przez uczniów (Mk 6, 52). Także w dzisiejszym, sumarycznym opisie, mowa jest o wielu cudach, ale nic nie mówi się o wierze uzdrowionych. Lud wie o uzdrawiającej mocy Jezusa i chce z niej korzystać, ale wcale nie pyta o tajemnicę Jego Osoby. Jezus godzi się z tą sytuacją. Nie pyta o wiarę, lecz pomaga bez stawiania warunków. Także tego powinni się uczniowie od Niego nauczyć.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 



 

Oddając cześć Matce Twojego Syna prosimy Cię, Boże, abyś przyjął naszą Ofiarę * i uczynił nas samych wieczystym darem dla Ciebie. Przez Chrystusa, Pana naszego.



58. Maryja znakiem pociechy i nadziei

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy Tobie, Ojcze święty, zawsze i wszędzie składali dziękczynienie, * i abyśmy Ciebie wielbili oddając cześć Najświętszej Maryi, zawsze Dziewicy.
Ona zgadzając się na Twoje Słowo stała się Matką Jezusa Chrystusa, * a przyjmując całym sercem Twoją zbawczą wolę, jako pokorna służebnica poświęciła się dziełu swojego Syna. * To, co Ewa straciła przez niewierność, Maryja odzyskała przez wiarę * i stała się dla pielgrzymującego ludu znakiem pociechy i niezawodnej nadziei.
Dlatego z Aniołami i wszystkimi Świętymi * wysławiamy Ciebie, razem z nimi wołając...




Łk 1, 49

Wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny, * święte jest Jego imię.




 

Boże, nasz Ojcze, oddając cześć Rodzicielce Twojego Syna przyjęliśmy Sakrament odkupienia, spraw, abyśmy zostali napełnieni Twoją łaską * i coraz głębiej uczestniczyli w tajemnicy zbawienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.




Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Paśnik (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz
   •  ks. Tomasz Horak: Homilie niedzielne

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG