Tu jesteś:




Menu:
Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

W zakonie dominikańskim:

Kolor szat:
Środa, 13 lutego 2019
BŁ. JORDANA Z SAKSONII, PREZBITERA
Wspomnienie obowiązkowe

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.


por. Iz 59, 21; 56, 7

Pan mówi: Moje słowa, które włożyłem ci w usta, * nie zejdą z twych własnych ust, * a twoje ofiary będą przyjęte na moim ołtarzu.



 

Boże, Ty wsławiłeś błogosławionego Jordana, kapłana, gorliwością w trosce o zbawienie dusz oraz umiejętnością rozszerzania Zakonu, daj nam przez jego przykład i zasługi wiernie głosić drogę zbawienia oraz żyć tym samym duchem, * abyśmy mogli nieustannie rozszerzać królestwo Chrystusa. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.



Bóg stwarza człowieka i umieszcza go w raju

Rdz 2, 4b-9. 15-17

Czytanie z Księgi Rodzaju

Gdy Pan Bóg uczynił ziemię i niebo, nie było jeszcze żadnego krzewu polnego na ziemi ani żadna trawa polna jeszcze nie wzeszła – bo Pan Bóg nie zsyłał deszczu na ziemię, bo nie było człowieka, który by uprawiał ziemię, a nurt wody wypływał z ziemi, aby w ten sposób nawadniać całą powierzchnię gleby.
Wtedy to Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, wskutek czego stał się człowiek istotą żywą.
A zasadziwszy ogród w Edenie na wschodzie, Pan Bóg umieścił tam człowieka, którego ulepił. Na rozkaz Pana Boga wyrosły z gleby wszelkie drzewa miłe z wyglądu i smaczny owoc rodzące oraz drzewo życia w środku tego ogrodu i drzewo poznania dobra i zła.
Pan Bóg wziął zatem człowieka i umieścił go w ogrodzie Eden, aby uprawiał go i doglądał. A tak przykazał Pan Bóg człowiekowi: «Z wszelkiego drzewa tego ogrodu możesz spożywać do woli, ale z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy z niego spożyjesz, niechybnie umrzesz».

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Pierwszy człowiek otrzymał od Boga wiele wspaniałych darów, a mimo tego sprzeniewierzył się woli swego Stwórcy. Pamiętajmy o tym, że każdy grzech stanowi sprzeniewierzenie się dobremu Bogu.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom II

Rdz 2, 4b-9. 15-17  


Bóg stwarza człowieka i umieszcza go w raju

Czytamy dzisiaj tzw. drugi opis stworzenia. Nie jest on kontynuacją wcześniejszego opisu, lecz jest od niego niezależny. Opis z pierwszego rozdziału Księgi Rodzaju pochodzi z tzw. tradycji kapłańskiej. W rozdziale pierwszym mamy przekazaną naukę, która nie została wymyślona w ciągu jednego dnia i spisana przy biurku, lecz powstawała w wyniku wielowiekowych przemyśleń i doświadczeń, a swoją obecną formę otrzymała w okresie dość późnym, bo dopiero podczas niewoli babilońskiej. Rozdział pierwszy ma przemyślaną formę literacką, jest to hymn na cześć Boga-Stwórcy.
Rozdziały drugi i trzeci Księgi Rodzaju, czyli opowiadania o raju i grzechu pierworodnym, mają zupełnie inny charakter. Pochodzą one z tzw. tradycji jahwistycznej. Opis jest tu bardziej obrazowy, malowniczy, mniej teologiczny. Język jest bardzo prosty, żywy; akcja rozwija się w sposób dramatyczny.
Podobnie jak w rozdziale pierwszym, również w rozdziałach drugim i trzecim Księgi Rodzaju (czyli w drugim opisie stworzenia) nie mamy traktatu z zakresu przyrodoznawstwa, lecz chodzi tu o relacje między Bogiem i człowiekiem. W rozdziale pierwszym wszystko było bezproblemowo jasne i dobre (Rdz 1, 31); ale w świecie, w którym my żyjemy, nie wszystko jest jasne i dobre. W rozdziałach drugim i trzecim Księgi Rodzaju zasadniczym nie jest pytanie: Skąd wszystko pochodzi?, lecz: Dlaczego wszystko jest tak, jak jest? Skąd pochodzi zło, skąd śmierć?
Opowiadanie rozpoczyna się od stwierdzenia chaosu, który był skutkiem braku życia, ponieważ nie było wody ani człowieka, który by uprawiał ziemię. Działanie Boga przedstawione jest jako ulepienie z prochu ziemi człowieka i tchnięcie w niego tchnienia życia, dzięki czemu człowiek stał się istotą żywą. Człowiek pochodzi więc od Boga, przez Boga powołany został do istnienia i do życia. Fakt ten został wyrażony zgodnie z ówczesnymi, ludowymi wyobrażeniami.
Bóg umieścił człowieka w ogrodzie, w którym była bujna roślinność i drzewa rodzące smaczne owoce. Autor palestyński, któremu dobrze znana była także pustynia i nieurodzajna ziemia, wiedział, że najlepszym dla człowieka miejscem pobytu jest żyzny ogród, pełen wilgoci i smacznych owoców. Później ten ogród nazwano rajem (synonimem hebrajskiego gan - "ogród" - jest termin pardes, któremu w jęz. greckim odpowiada paradeisos, a w łacinie paradisus - "raj").
W ogrodzie były dwa szczególne drzewa: drzewo życia oraz drzewo poznania dobra i zła. Mają one znaczenie symboliczne. Chodzi o drzewo wiedzy i drzewo życia, które są symbolem kontroli nad wszystkim dzięki wiedzy i wiecznej młodości. Przede wszystkim te dwa przymioty różnią Boga od człowieka. Jeść z owoców tych drzew oznacza usiłować przedostać się z warunków właściwych człowiekowi do warunków przysługujących samemu Bogu.
Zakaz jedzenia owoców z tych drzew nie miał na celu "kuszenia" człowieka, lecz zachowanie go od zła: "Gdy z niego spożyjesz, niechybnie umrzesz". Nie jest tu zresztą akcentowana śmierć fizyczna: człowiek spożywa, a jednak nie umiera natychmiast. Żyć i umierać, podobnie jak w innych miejscach Biblii (Psalmy, księgi mądrościowe) odpowiadają tutaj dwom formom życia: pełnej i szczęśliwej oraz nieszczęśliwej i zdominowanej przez zło i śmierć.


Ps 104 (103), 1-2a. 27-28.
29b-30 (R.: por. 1a)

Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.

1Błogosław, duszo moja, Pana, *
 Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki!
 Odziany w majestat i piękno, *
2światłem okryty jak płaszczem.

Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.

27Wszystko czeka na Ciebie, *
 byś dał im pokarm we właściwym czasie.
28Gdy im dajesz, zbierają, *
 gdy otwierasz swą rękę, sycą się Twym dobrem.

Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.

29Kiedy odbierasz im oddech, marnieją *
 i w proch się obracają.
30Stwarzasz je, napełniając swym Duchem, *
 i odnawiasz oblicze ziemi.

Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.


Por. J 17, 17ba

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Słowo Twoje, Panie, jest prawdą,
uświęć nas w prawdzie.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Prawdziwa nieczystość pochodzi z serca

Mk 7, 14-23
Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus przywołał znowu tłum do siebie i rzekł do niego: «Słuchajcie Mnie, wszyscy, i zrozumcie! Nic nie wchodzi z zewnątrz w człowieka, co mogłoby uczynić go nieczystym; lecz to, co wychodzi z człowieka, to czyni człowieka nieczystym. Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!»
Gdy się oddalił od tłumu i wszedł do domu, uczniowie pytali Go o tę przypowieść. Odpowiedział im: «I wy tak niepojętni jesteście? Nie rozumiecie, że nic z tego, co z zewnątrz wchodzi w człowieka, nie może uczynić go nieczystym; bo nie wchodzi do jego serca, lecz do żołądka, i zostaje wydalone na zewnątrz». Tak uznał wszystkie potrawy za czyste.
I mówił dalej: «Co wychodzi z człowieka, to czyni go nieczystym. Z wnętrza bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli, nierząd, kradzieże, zabójstwa, cudzołóstwa, chciwość, przewrotność, podstęp, wyuzdanie, zazdrość, obelgi, pycha, głupota. Całe to zło z wnętrza pochodzi i czyni człowieka nieczystym».

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Zapamiętajmy dobrze słowa Chrystusa, że to plami człowieka moralnie, co pochodzi z jego wnętrza. Musimy więc stale pracować nad wyrabianiem prawego sumienia.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom II

Mk 7, 14-23  

Prawdziwa nieczystość pochodzi z serca

W czytanej dzisiaj Ewangelii kontynuowany jest spór pomiędzy Panem Jezusem a faryzeuszami i uczonymi w Piśmie o to, co jest czyste i nieczyste. Naprawdę "nieczyste" nie są rzeczy zewnętrzne w stosunku do człowieka, lecz wnętrze człowieka, w którym nie mieszka Bóg, lecz panuje samowola człowieka, który wszystko chce sobie podporządkować, i wszystko dla siebie chce mieć. Taka postawa czyni człowieka niezdolnym do pozostawania w łączności z Bogiem.
Rozróżnienie pomiędzy "czystym" i "nieczystym" jest korelatywne w stosunku do relacji: "święte" - "świeckie". Wydaje się, że słowo hebrajskie "uświęcać" (konsekrować) pierwotnie znaczyło "oddzielać", czyli wprowadzać przedział pomiędzy świętym i świeckim. W tym wypadku Stary Testament podziela pogląd wielkich religii pogańskich, które wyróżniały pewne obszary, miejsca, naznaczone obecnością tremendum - bóstwa. W Starym Testamencie "świeckie" nie musi być jednak przeciwieństwem "świętego"; aby przejść z obszaru nieczystego, także jeśli znajdował się on w granicach terytorium świętego, trzeba było przejść przez proces "oczyszczenia"; nie czyniąc tego, popełniało się świętokradztwo.
Już judaizm hellenistyczny, choć zachował stary pogląd na temat czystości, ograniczonej do kultu, starał się go uduchowić, przywiązując większe znaczenie do spraw etycznych niż rytualnych.
W tym wypadku Pan Jezus różni się zarówno od poglądów proroków, jak i duchowości judaizmu hellenistycznego. Nie wystarczy wysublimować starożytną koncepcję czystości rytualnej; trzeba zmienić jej fundamentalne założenia. Pan Jezus odrzuca podział na sferę religijną, Bożą, świętą, i sferę świecką, codziennego życia, które nie należy do Boga. Twierdząc, że "rzeczy" tego świata nigdy nie są nieczyste same w sobie, lecz stają się takimi jedynie w sercu człowieka, wspólnota należących do Jezusa zachowała wiarę w dobroć stworzenia, wbrew pewnym tendencjom ascetów, którzy samo stworzenie uważali za złe.
Pan Jezus potępia wszelki "automatyzm", potępia poszukiwanie miejsc, których osiągnięcie zapewniałoby zbawienie. Nie wystarczy, aby jakaś osoba, miejsce czy rzecz zostały poświęcone Bogu, by automatycznie stały się święte i nietykalne. Uświęcenie następuje jedynie dzięki temu, że człowiek, w sposób dobrowolny i świadomy, prowadzi życie zgodne z wolą Bożą.
Innymi słowy, nic nie jest samo w sobie święte lub świeckie, czyste lub nieczyste. Świętość i czystość przychodzą poprzez dialog pomiędzy Bogiem i człowiekiem.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 



 

Panie, nasz Boże, uświęć te dary, które Ci składamy w dniu błogosławionego Jordana i spraw, abyśmy pamiętając o naszej profesji i naszych postanowieniach, * gorliwie Ci służyli przez święte życie. Przez Chrystusa, Pana naszego.



Charyzmat i przykład
Świętych Zakonu Kaznodziejskiego

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, * słuszne i zbawienne, * abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie, * Panie, Ojcze święty, wszechmogący, wieczny Boże.
Ty spośród wielu naszych braci i sióstr, * którzy podążali do Ciebie drogą świętego Dominika, * wprowadziłeś błogosławionego Jordana na Twą świętą górę. * Ty nam dzisiaj pozwalasz obchodzić jego wspomnienie, * aby nas zachęcić do jego naśladowania i umocnić w duchu naszego powołania. * On gorliwie pouczał Twoim słowem * i prowadził do zbawienia tych, których Ty, miłosierny Ojcze, powołałeś w Twoim Synu * i uświęciłeś w Twojej prawdzie. * On wyjednywał im w sakramentach łaskę wiary * i przez swoją apostolską miłość * starał się ich doprowadzić do jedności.
Dlatego z Aniołami i wszystkimi Świętymi * wysławiamy Ciebie, z radością wołając...




por. Łk 10, 1. 9

Pan wysłał uczniów, aby głosili w miastach: * Przybliżyło się do was królestwo Boże.




 

Nakarmieni przy stole niebieskim, pokornie prosimy Cię, Panie, * abyśmy idąc śladami błogosławionego Jordana, byli wierni w głoszeniu Ewangelii. Przez Chrystusa, Pana naszego.




Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Paśnik (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz
   •  ks. Tomasz Horak: Homilie niedzielne

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG