Tu jesteś:




Menu:
Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Kolor szat:
Piątek, 15 lutego 2019
I tydzień psałterza
V tydzień Okresu Zwykłego

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.


Ps 95, 6-7

Przyjdźcie, uwielbiajmy Boga, * zegnijmy kolana przed Panem, który nas stworzył, * albowiem On jest naszym Bogiem.

ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 

Chrystus cały się ofiarował Ojcu, swoje Ciało i Krew daje nam na pożywienie. W zamian za to żąda od nas również całkowitego oddania i zawierzenia, że poprowadzi nas bezpieczną drogą. To wszystko lepiej rozumiemy, gdy zbieramy się przy ołtarzu na słuchanie Słowa Bożego i sprawowanie Eucharystii.



 

Wszechmogący Boże, strzeż nieustannie swojej rodziny z ojcowską dobrocią, a ponieważ całą nadzieję pokładamy w łasce niebieskiej, * otaczaj nas zawsze swoją opieką. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.



Grzech pierworodny

Rdz 3, 1-8

Czytanie z Księgi Rodzaju

Wąż był bardziej przebiegły niż wszystkie zwierzęta lądowe, które Pan Bóg stworzył. On to rzekł do niewiasty: «Czy rzeczywiście Bóg powiedział: Nie jedzcie owoców ze wszystkich drzew tego ogrodu?»
Niewiasta odpowiedziała wężowi: «Owoce z drzew tego ogrodu jeść możemy, tylko o owocach z drzewa, które jest w środku ogrodu, Bóg powiedział: Nie wolno wam jeść z niego, a nawet go dotykać, abyście nie pomarli». Wtedy rzekł wąż do niewiasty: «Na pewno nie umrzecie! Ale wie Bóg, że gdy spożyjecie owoc z tego drzewa, otworzą się wam oczy i tak jak Bóg będziecie znali dobro i zło».
Wtedy niewiasta spostrzegła, że drzewo to ma owoce dobre do jedzenia, że jest ono rozkoszą dla oczu i że owoce tego drzewa nadają się do zdobycia wiedzy. Zerwała zatem z niego owoc, skosztowała i dała swemu mężowi, który był z nią, a on zjadł. A wtedy otworzyły się im obojgu oczy i poznali, że są nadzy; spletli więc gałązki figowe i zrobili sobie przepaski.
Gdy zaś mężczyzna i jego żona usłyszeli kroki Pana Boga przechadzającego się po ogrodzie w porze powiewu wiatru, skryli się przed Panem Bogiem wśród drzew ogrodu.

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Pokusa szatańska jest zawsze jednakowa: obiecuje szczęście, a daje utrapienie. Prawdziwą radość przeżywamy tylko wtedy, gdy postępujemy zgodnie z wolą Bożą.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom II

Rdz 3, 1-8  


Grzech pierworodny

Opowiadanie o raju napisane zostało nie dla ciekawskich, lecz dla pytających ludzi. Chce ono dać odpowiedź na pytanie cisnące się na usta człowieka: jeśli Bóg stworzył dobry świat i dobrego człowieka (a tak to przedstawia opis stworzenia), to skąd przyszło na świat cierpienie, zło, dlaczego człowiek umiera? Oczywiście biblijny narrator nie chce zrzucać całej winy na węża-kusiciela lub - jak próbował Adam - na kobietę. Wąż jest przedstawiony jako kusiciel, który zaczyna od kłamstwa. Najpierw stawia sfałszowane pytanie, następnie zasiewa w człowieku zwątpienie i brak zaufania, a wtedy po cichu się wycofuje - nasienie będzie już samo kiełkować i wzrastać.
Na czym polegał grzech? Na zjedzeniu zakazanego owocu. Ale czym był zakazany owoc? Nie jest tu ważna dokładna odpowiedź. Istotne jest to, że człowiek zwątpił w Boga, okazał Mu nieposłuszeństwo i przywłaszczył sobie owoc, po którym spodziewał się poznania dobra i zła, czyli wiedzy, władzy, pełni życia. Następstwa też są zwięźle ukazane w dzisiejszym czytaniu: ludzie wstydzą się siebie nawzajem i Boga. Następstwem jest rozłam i strach. Grzech nie wydarzył się tylko jeden raz, lecz powtarza się ciągle, a nawet wzmaga się wraz ze wzrostem możliwości człowieka. Późniejsza historia ludzkości będzie także historią rozprzestrzeniania się grzechu.


Ps 32 (31), 1b-2. 5. 6-7 (R.: por. 1b)

Refren: Szczęśliwy, komu odpuszczono grzechy.

1Szczęśliwy człowiek,
 któremu nieprawość została odpuszczona, *
 a jego grzech zapomniany.
2Szczęśliwy ten, któremu Pan nie poczytuje winy, *
 a w jego duszy nie kryje się podstęp.

Refren: Szczęśliwy, komu odpuszczono grzechy.

5Grzech wyznałem Tobie *
 i nie skryłem mej winy.
 Rzekłem: «Wyznaję mą nieprawość Panu», *
 a Ty darowałeś niegodziwość mego grzechu.

Refren: Szczęśliwy, komu odpuszczono grzechy.

6Do Ciebie więc modlić się będzie każdy wierny,
 gdy znajdzie się w potrzebie. *
 Choćby nawet wezbrały wody, fale go nie dosięgną.
7Ty jesteś moją ucieczką,
 wyrwiesz mnie z ucisku *
 i dasz mi radość mego ocalenia.

Refren: Szczęśliwy, komu odpuszczono grzechy.


Por. Dz 16, 14b

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Otwórz, Panie, nasze serca,
abyśmy uważnie słuchali słów Syna Twojego.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Uzdrowienie głuchoniemego

Mk 7, 31-37
Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus opuścił okolice Tyru i przez Sydon przyszedł nad Jezioro Galilejskie, przemierzając posiadłości Dekapolu.
Przyprowadzili Mu głuchoniemego i prosili Go, żeby położył na niego rękę. On wziął go na bok, z dala od tłumu, włożył palce w jego uszy i śliną dotknął mu języka; a spojrzawszy w niebo, westchnął i rzekł do niego: «Effatha», to znaczy: Otwórz się. Zaraz otworzyły się jego uszy, więzy języka się rozwiązały i mógł prawidłowo mówić.
Jezus przykazał im, żeby nikomu nie mówili. Lecz im bardziej przykazywał, tym gorliwiej to rozgłaszali. I przepełnieni zdumieniem mówili: «Dobrze wszystko uczynił. Nawet głuchym słuch przywraca i niemym mowę».

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Czyniąc dobrze nieszczęśliwym, Chrystus uczy nas, że prawdziwa miłość wyraża się nie słowami, lecz czynem.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom II

Mk 7, 31-37  

Uzdrowienie głuchoniemego

W środku Ewangelii według św. Marka znajduje się aramajskie słowo Effata - "otwórz się". Moc i mądrość Boża działa (por. Mdr 10, 21) po to, by przywrócić pierwotny, doskonały porządek. Słyszenie i mówienie należą do natury człowieka. Aby mogła zaistnieć wspólnota między Bogiem i człowiekiem, człowiek musi słyszeć i rozumieć Słowo Boże (por. Mk 7, 14) oraz dać na nie odpowiedź. Także pomiędzy ludźmi nie ma wspólnoty, jeśli ludzie ze sobą nie rozmawiają i nie słuchają siebie wzajemnie.
Jest to już drugi cud dokonany przez Pana Jezusa na ziemi pogańskiej. Chrystus uzdrawiał zazwyczaj samym tylko słowem. W tym wypadku wziął chorego na bok, włożył palce w jego uszy, a śliną dotknął mu języka. Musimy pamiętać, że chodziło o głuchoniemego, którego zdolności intelektualne ograniczone były tym okaleczeniem. Pan Jezus nie dokonuje czynności magicznych; chce jedynie wzbudzić świadomość w tym, który miał doświadczyć cudu. W innych przypadkach wystarczyły słowa, wobec głuchoniemego konieczne były gesty. Bez nich głuchoniemy nie wiedziałby, że Pan Jezus chce go uzdrowić. Także dzisiaj chcąc pokazać dziecku, że jego rana zostanie uzdrowiona, często dotykamy jej śliną.
Tak jak w innych miejscach Ewangelii według św. Marka, Pan Jezus surowo zakazuje mówić o cudzie. Jezus działa w milczeniu wskazując, że Bóg nie lubi rozgłosu. Ale lud nie mógł powstrzymać się od rozgłaszania tego czynu.
Co było treścią tej ludowej proklamacji? Marek podkreśla, że nie chodziło o triumf polityczno-mesjański, lecz o radosne uznanie skuteczności nadejścia królestwa Bożego: "Dobrze uczynił wszystko. Nawet głuchym słuch przywraca i niemym mowę".


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 



 

Panie, nasz Boże, Ty stworzyłeś chleb i wino, aby podtrzymywały nasze życie doczesne, * spraw, niech one staną się dla nas Sakramentem dającym życie wieczne. Przez Chrystusa, Pana naszego.



40. Proklamacja misterium Chrystusa

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy nieustannie wysławiali Ciebie, * wszechmogący, wieczny Boże, * i Tobie za wszystko składali dziękczynienie, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Zjednoczeni w miłości wspominamy śmierć Jego, * z żywą wiarą wyznajemy Jego zmartwychwstanie * i z mocną nadzieją * oczekujemy Jego przyjścia w chwale.
Dlatego z Aniołami i wszystkimi Świętymi * wysławiamy Ciebie, razem z nimi wołając...




Ps 107, 8-9

Niech dziękują Panu za Jego dobroć, * za Jego cuda dla synów ludzkich, * bo głodnego nasycił, * a łaknącego napełnił dobrami.

Albo:

Mt 5, 4. 6

Błogosławieni, którzy się smucą, * albowiem będą pocieszeni. * Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, * albowiem będą nasyceni.




 

Boże, Ty pozwalasz nam spożywać jeden Chleb eucharystyczny i pić z jednego Kielicha, prosimy Cię, daj nam prowadzić takie życie, * abyśmy zjednoczeni w Chrystusie, z radością przyczyniali się do zbawienia świata. Przez Chrystusa, Pana naszego.




Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Dominikanie.pl (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  Bractwo Słowa Bożego: Komentarz do codziennych czytań
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG