Tu jesteś:




Menu:




Tabele stron

Teksty LG
Teksty Monastycznej LG
Teksty Liturgia Horarum



Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Kolor szat:
Piątek, 22 lutego 2019
KATEDRY ŚW. PIOTRA, APOSTOŁA
Święto

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.


 

W:
Boże, obdarz Kościół Twój
tekst | nuty | nagranie
Pd:
Z rąk kapłańskich
tekst | nuty | nagranie
K:
Skosztujcie i zobaczcie
tekst | nuty | nagranie
U:
Ciebie Boga wysławiamy
tekst | nuty | nagranie
Z:
Chrystus, Chrystus
tekst | nuty | nagranie


Łk 22, 32

Jezus powiedział do Szymona Piotra: * Prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara, * a ty, nawróciwszy się, utwierdzaj swoich braci.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 1

 


Antyfona na wejście zaczerpnięta została z Łk 22, 32, zawiera więc Chrystusowe słowa skierowane do Piotra; mówiąc dokładnie - część przepowiedni dotyczącej Apostoła: umocniony przez Pana, ma z kolei innych utwierdzać w wierze. Jest to wspaniałe pendant do obietnicy uczynionej w Cezarei Filipowej; będziemy o niej czytać w Ewangelii; dla uwypuklenia przypomni nam ją ponadto antyfona na Komunię. W przepowiedni z Łukasza oraz w zapowiedzi uczynionej w Cezarei kryje się w zalążku ta sama głęboka myśl, ogarniająca rolę i autorytet Apostoła. Jak w płodnym ziarnie tkwi w niej również prawda o roli i powadze papiestwa, tak jak je w swym dogmatycznym rozwoju pojmie katolicka tradycja. Toteż kiedy ojcowie Soboru Watykańskiego I będą chcieli teologicznie uzasadnić dogmat o nieomylności papieskiej, sięgną do tego właśnie Łukaszowego tekstu (por. sesję IV, rozdz. IV).
Kiedy przystępujemy do ofiary eucharystycznej, zwróćmy jeszcze uwagę na to, na co Chrystus wskazuje jako na źródło niezwykłych przywilejów: jest nim Jego gorąca prośba. Już zaś skuteczność prośby, o której mowa w czasie ostatniej Paschy, wypływa z zasług Chrystusowej Ofiary, tej właśnie ofiary, której ponawianie rozpoczynamy.

Sir 45, 30; Ps 131

 

Státuit ei Dóminus testaméntum pacis, et príncipem fecit eum: ut sit illi sacerdóti dígnitas in ætérnum.
Meménto Dómine David: et omnis mansuetúdinis eius.


ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 1

 

Główną uroczystość apostołów Piotra i Pawła obchodzimy w dniu 29 czerwca. Ale widzieliśmy przed niespełna miesiącem: ponieważ nam ta jedna wspólna uroczystość nie wystarcza, w dniu 25 stycznia uczciliśmy osobnym świętem pamiątkę Nawrócenia św. Pawła. Podobnie rzecz ma się z Księciem Apostołów, św. Piotrem. Nie dość czcić go zgodnie ze starym rzymskim zwyczajem w dniu 29 czerwca. Drugim osobnym świętem, które swą tradycją sięga także odległych czasów, a mianowicie IV stulecia, czcimy go ponadto w dniu dzisiejszym, przy czym to drugie święto wiążemy ze wspomnieniem wydarzenia nie byle jakiej wagi - ze wspomnieniem pojawienia się Piotra w Rzymie.
Z nauki wiary i historii wiemy, że to pojawienie się na terenie Rzymu zawierało w sobie jak w zalążku konsekwencje nad wyraz doniosłe. Chrystusowe zapowiedzi z Cezarei Filipowej i znad jeziora urzeczywistniały się w uchwytnej i skonkretyzowanej instytucji. Krystalizowała się i swój szczególny kształt przybierała władza papieska. Kościół stawał się nie tylko rzymski i papieski, stawał się widzialną społecznością, zgrupowaną wokół swej zwierzchności, która miała się stać niezniszczalną dynastią kilkuset papieży, a zarazem niewzruszoną zasadą jedności. Natomiast sama pierwotna nazwa święta: Katedry św. Piotra - wydaje się być nawiązaniem do zwyczaju starożytnych, którzy w rocznicę śmierci ojca zbierali się u jego opustoszałego honorowego miejsca - katedry, by uczcić pamięć głowy rodu i podtrzymać oraz wyrazić swą jedność. Tak chrześcijanie Rzymu zbierali się niejako u katedry, którą ongiś zajmował najstarszy - Piotr, i rodzinnym świętem czcili jego pamięć oraz wyrażali jedność, której naruszać nie wolno.
Dzisiejsze święto jest tedy zarazem świętem Rzymu jako centrum chrześcijaństwa. Jest także świętem papiestwa, co ono samo pięknie ustami św. Leona Wielkiego wyraziło. Jest wreszcie świętem - postulatem jedności, która ma się tworzyć wokół Piotra-Opoki.


Odmawia się hymn Chwała na wysokości Bogu...


 

Wszechmogący Boże, Ty zbudowałeś swój Kościół na wierze apostoła Piotra, * spraw, aby wśród zamętu świata nasza wiara pozostała nienaruszona. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 1

 


Modlitwa dnia zaczerpnięta została z tekstów dawnej zniesionej wigilii przed uroczystością Piotra i Pawła (a więc z mszy na 28 czerwca), pośród których znajdowała się już we wczesnośredniowiecznych sakramentarzach. Jest ona wyraźnym nawiązaniem do ustanowionego przez Chrystusa przywileju. Jego niewzruszone trwanie zasługuje na to, aby je nazwać opoką (petra) - opoką apostolskiego wyznawania. Wsparci o taką niezniszczalną skałę, możemy ufać, że Bóg nie pozwoli nam zachwiać się pod wływem jakichkolwiek burz i zamieszania (tak tłumacze niemieccy). To ostatnie pojęcie (łac. perturbatio) wolno nam odnieść do dziedziny myśli i pojęć, kształtujących postawy ludzkie i światopoglądy. W tej właśnie dziedzinie pewność i moc czerpiemy z Piotrowego wyznawania.


Starszy, a przy tym świadek cierpień Chrystusa

1 P 5, 1-4

Czytanie z Pierwszego Listu świętego Piotra Apostoła

Najmilsi:
Starszych, którzy są wśród was, proszę ja, również starszy, a przy tym świadek Chrystusowych cierpień oraz uczestnik tej chwały, która ma się objawić: paście stado Boże, które jest przy was, strzegąc go nie pod przymusem, ale z własnej woli, jak Bóg chce; nie ze względu na niegodziwe zyski, ale z oddaniem; i nie jak ci, którzy ciemiężą gminy, ale jako żywe przykłady dla stada. Kiedy zaś objawi się Najwyższy Pasterz, otrzymacie niewiędnący wieniec chwały.

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy o świętych, tom 1

 


Nie więdnący wieniec chwały, o którym mówi dziś święty Piotr, może się stać udziałem każdego odkupionego człowieka, jeśli tylko jego życie będzie zgodne z Ewangelią.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 1

1 P 5, 1-4  


Starszy, a przy tym świadek cierpień Chrystusa

Czytanie pierwsze wyjęte jest z listu, którego autorstwo tradycyjnie przypisuje się Księciu Apostołów. Zawiera ono wskazówki, skierowane do przełożonych. Wolno je uznać za rysy, odtwarzające wiernie postać i pasterzowanie samego Piotra.
Autor nie powołuje się na wstępie wprost na określony autorytet. Ze wzruszającą delikatnością przedstawia się jako jeden spośród wielu. Sam jest starszym, jednym z przełożonych, towarzyszem w urzędzie, ale jest też świadkiem Chrystusowych cierpień.
Jeśli powołuje się na cokolwiek, ma raczej na myśli swój staż w głoszeniu Chrystusowej Męki oraz wierność w znoszeniu cierpień. Tę wierność czerpie ze zbawczej mocy Krzyża. Ponieważ zaś ta moc wiedzie do chwały, czerpiąc z niej jest już także uczestnikiem radości zmartwychwstania. Już dziś poniekąd cieszy się przyszłą chwałą, a to wszystko dysponuje go znakomicie do spełnienia urzędu, o którym chce powiedzieć kilka słów.
Chce to uczynić na kanwie porównania dobrze znanego czytelnikom z lektury Biblii i recytacji psalmów. Jemu samemu narzuca się ono tym bardziej, że może słyszał, jak sam Chrystus porównywał się do dobrego pasterza (J 10, 1n). Przede wszystkim głęboko w sercu wyryło mu się to, co Piotr trzykrotnie usłyszał od przebaczającego Mistrza nad jeziorem: "Paś owce moje..." (J 21, 15n). Echem tego polecenia zdają się być wskazania, które przekazuje teraz współstarszym w gminach.
Mają Boże stado paść, a więc strzec go i wieść na pożywne pastwiska zgodnie z wolą Boga. Ten urząd przyjęli nie pod przymusem, ale dobrotliwie. Spełniając go po Bożemu, niech czynią to z oddaniem, popierając głoszone nauki przykładem własnego postępowania. Nie inaczej w swych listach pasterskich i gdzie indziej wyrażał się św. Paweł (np. Tm 4, 12; Tt 2, 7; 1 Kor 4, 16; Flp 3, 17 itd.).
Przypomina się tu zresztą ciągle alegoria rozwinięta przez samego Zbawiciela. Jakby echem Jego słów o najemniku jest w szczególności wykluczenie interesowności, chęci materialnego zysku. W rozumieniu listu Piotra, które jest tak bardzo ewangeliczne, pasterzy nie ma cechować chęć władzy, wywierania na trzodę tyrańskiego nacisku. List Piotra odcina się tu najwyraźniej od tak częstego w dziejach pojmowania władzy jako zaspokajania żądzy panowania oraz spełniania jej z bezwzględnością. Może miał wówczas na myśli wielu współczesnych urzędników rzymskiego imperium, jego namiestników i prokuratorów. Nie taką ma być władza starszych, sprawujących urzędy pośród gmin chrześcijańskich.
Oni wpatrują się w najwyższego Pasterza i oczekują Jego paruzji. Odeń też, a nie od kogokolwiek innego spodziewają się nagrody za swą uciążliwą, na wskroś służebną pracę. Otrzymają od dobrego Pasterza nie laurowy wieniec, ale koronę chwały, tzn. uczestnictwo w królowaniu, chwale i triumfie Chrystusa.


Ps 23 (22), 1-2a. 2b-3. 4. 5. 6 (R.: por. 1)

Refren: Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego.

1Pan jest moim pasterzem, *
 niczego mi nie braknie.
2Pozwala mi leżeć *
 na zielonych pastwiskach.

Refren: Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego.

 Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć, *
3orzeźwia moją duszę.
 Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach *
 przez wzgląd na swoją chwałę.

Refren: Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego.

4Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę, *
 zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną.
 Kij Twój i laska pasterska *
 są moją pociechą.

Refren: Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego.

5Stół dla mnie zastawiasz *
 na oczach mych wrogów.
 Namaszczasz mi głowę olejkiem, *
 a kielich mój pełny po brzegi.

Refren: Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego.

6Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną *
 przez wszystkie dni mego życia
 i zamieszkam w domu Pana *
 po najdłuższe czasy.

Refren: Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego.

Ps 106, 32. 31


Exáltent eum in ecclésia plebis: et in cáthedra seniórum laudent eum.
Confiteántur Dómino misericórdiæ eius: et mirabília eius fíliis hóminum.


Mt 16, 18

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Ty jesteś Piotr – Opoka,
i na tej Opoce zbuduję mój Kościół,
a bramy piekielne go nie przemogą.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Lc 22, 32


Allelúia. Rogávi pro te, Petre, ut non defíciat fides tua, et tu aliquándo convérsus, confírma fratres tuos.


Tobie dam klucze królestwa niebieskiego

Mt 16, 13-19
Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: «Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?»
A oni odpowiedzieli: «Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków».
Jezus zapytał ich: «A wy za kogo Mnie uważacie?»
Odpowiedział Szymon Piotr: «Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego».
Na to Jezus mu rzekł: «Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem ciało i krew nie objawiły ci tego, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr – Opoka, i na tej opoce zbuduję mój Kościół, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie».

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy o świętych, tom 1

 


Usłyszymy za chwilę wyznanie wiary Piotra i zapowiedź Chrystusa o przekazaniu mu najwyższej władzy w Kościele. Uczestniczą w niej wszyscy następcy Piotra w Rzymie.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 1

Mt 16, 13-19  

Tobie dam klucze królestwa niebieskiego

Św. Mateusz opowiada w dzisiejszej Ewangelii o wydarzeniu w pewnym sensie przełomowym.
Nadszedł czas, aby uczniów wprowadzić w głębsze poznanie tajemnic swego objawienia. Mistrz zabiera ich dlatego na osobność, w miejsce, gdzie nie przeszkadzaliby im ani agenci Antypasa i wrogowie z obozów faryzejskiego i saduceuszowskiego, ani wścibski tłum, nie dopuszczający do chwili wytchnienia. Takim miejscem o wspaniałych, zupełnie wyjątkowych warunkach naturalnych okazują się okolice Cezarei Filipowej, zwanej także Banias lub Paneas; ta ostatnia nazwa urobiona została od pogańskiego bożka Pana, którego sanktuarium - grota położona pośród grozę budzących urwisk - znajdowało się niedaleko miasta.
W takiej to zróżnicowanej, aczkolwiek wspaniałej scenerii miał się potoczyć dialog o brzemiennych w skutkach treściach. Zarysuje się w nim nie tylko istotna, podstawowa część chrześcijańskiego wyznania wiary; w szerokiej perspektywie ukażą się zręby wielkiej budowli, jej fundament i jego niewzruszoność, zarazem konstytucja naczelnej, jednoczącej władzy, scalającej nową społeczność.
Rozmowę inauguruje proste pytanie, rzucone jakby mimochodem, jedno z tych pytań, które zadaje się zwykle swoim, w gronie najbliższych. Chodzi o opinie, z jakimi Apostołowie zetknęli się w stosunku do ich Mistrza.
Są rozmaite, powierzchowne, po największej jednak części nawiązują do tradycji żydowskich, wywodzących się ze starotestamentalnych tekstów biblijnych (por. np. Ml 3, 23-24; 2 Mch 2, 1-12) lub pozabiblijnych (4 Ezd 2, 18). Ewangelista nie relacjonuje nam tu zresztą wszystkich tych mniemań, zasłyszanych wśród tłumów (por. Mt 12, 23; J 6, 14 itd.). W usta Apostołów wkłada raczej kilka charakterystycznych przykładów, które jednak wystarczają, by dzisiejszemu człowiekowi nasunąć niejedną analogię i niejeden powód zadumy.
Mistrz nie nawiązuje do tych rozbieżnych opinii. W sposób jak najbardziej naturalny przechodzi do drugiego pytania. Jakaż jednak w tym prostym przejściu zmiana dramatycznego napięcia! Jakiż przy zmianie adresata inny, o ileż bardziej osobisty ton pytania!
Tym razem sami uczniowie mają się wypowiedzieć o Mistrzu i szczerze wyznać, co o Nim sądzą.
W tej właśnie chwili, w momencie największego napięcia dramatycznego, na scenie pojawia się Piotr, główna odtąd obok Chrystusa postać dramatu. Jego pojawienie się w pierwszym szeregu, rzec by można - na proscenium, nie wydaje się budzić zdziwienia. Dla każdego, kto wie, jaką on dotychczas odgrywał pośród Apostołów rolę, a odgrywał już to z racji swego starszeństwa, już też dla właściwości swego bystrego i gorącego usposobienia, już wreszcie dla względów, którymi wyróżniał go Mistrz, albo może jeszcze - dla wszystkich tych racji razem wziętych, jego wystąpienie jako pierwszego spośród grona i jego rzecznika wydaje się być znów jak najbardziej naturalne.
To, czym Piotr bardziej dziwi lub wprost zachwyca, jest oświadczenie, które wypowiada bez namysłu i zwłoki, chciałoby się niemal powiedzieć - bez ogródek, tak jest ono w swej zwięzłości proste i bezkompromisowe.
To proste oświadczenie jest jednak pięknym wyznaniem wiary, ta zaś wypływa nie tylko z osobistego przeświadczenia, wyniesionego z długiego obcowania z Mistrzem oraz śledzenia Jego nauki i czynów. Jej źródłem jest przede wszystkim łaska Bożego objawienia.
Mistrz, gratulując Piotrowi jego wyznania, stwierdza to w sposób formalny, a zarazem na wskroś semicki, ujmujący człowieka z całą jego niemocą i słabością. Piotr przy całej tej właśnie ludzkiej niedostateczności obdarowany został tchnieniem Bożej łaski i ona to pozwoliła mu na akt żywej wiary, zamanifestowanej spontanicznie i żarliwie.
Udzielając pochwały, Pan zwraca się zarazem do pierwszego z uczniów w sposób uroczysty i nadal na wskroś semicki. Nie określa go już samym tylko pospolitym imieniem. Posługuje się jak w urzędowym postępowaniu jego patronomicum. Potem, jakby w chwili szczególnej inwestytury czy pasowania, posługuje się nowym, przez Siebie nadanym mu imieniem. Zwie go Kefasem - Opoką i kontynuując - niewątpliwie po aramejsku - grę słów, opartą o tę obrazową nazwę, symbol, zapowiada, że na tym Kefasie, wyposażonym w wiarę, ma zamiar zbudować Kościół.
Dla ludzi obeznanych z językiem Biblii to ostatnie określenie przywodzi przede wszystkim na myśl pojęcie zgromadzenia ludzkiego, takiego jak "dom Izraela", "dom Boży", czyli naród wybrany.
Ten nowy Kościół, o którym Mistrz wypowiada się tak, jak nieraz wypowiadał się o swym królestwie, będzie niewzruszony jak jego fundament - skała i dlatego nie zniszczą go żadne potęgi zła. Chrystus określa je znów na sposób semicki, wschodni, biorąc pars pro toto, a więc za pomocą obrazu bram warownego miasta, od których zależała cała jego obronność. W podobny sposób określamy w historii potęgę ottomańskiego imperium, nazywając je Wysoką Porta (Bramą).
Posługując się w dalszym ciągu tą samą semicką lub zgoła rabinistyczną obrazowością, Chrystus zapowiada dalej i wyjaśnia rolę Piotra w Kościele. Metafora kluczy uwypukla więc jego naczelną władzę administracyjną, nie ukazuje jednak jeszcze wszystkich jej aspektów i nie akcentuje jej pełni.
Ale kontynuując porównanie Chrystus mówi także o skutecznym związywaniu i rozwiązywaniu, przy czym przedmiotu tych decyzji nie ogranicza do jednej dziedziny. Mówi o wszystkim bez naznaczania granic. Uzmysławia tedy władzę pełną, a zarazem niezwykłą, bo konsekwencjami swymi sięgającą nieba.
Tak więc w zwięzłych metaforycznych ujęciach nakreślona została rola Piotra w Kościele. Niezniszczalność zaś tego Kościoła sugeruje, że taką będzie też rola jego następców. Piotr ma być widzialnym fundamentem tego Kościoła, to zaś zadanie nie ma być chwilowe, przemijające, ale trwałe, niewzruszone. Piotr jest po prostu dla Kościoła. Stawszy się jego fundamentem i założycielem, ma go następnie podtrzymać, kierować, prowadzić.
Tę rolę przedłuży przede wszystkim w swych następcach, pobożność chrześcijańska - zwłaszcza średniowieczna - lubiła jednak wyobrażać sobie, że osiągnąwszy nagrodę w niebie, nadal spełnia tam rolę klucznika i w szczególniejszy sposób stamtąd opiekuje się Kościołem. Kult Księcia Apostołów w swym historycznym rozwoju wiele zaczerpnął z tych pobożnych wyobrażeń, niemniej wspierał się zawsze i wspiera o treść przeczytanej perykopy. Jest tym samym kultem jak najbardziej teologicznym i eklezjalnym, poświadczonym niezliczonymi patronatami i arcydziełami ikonografii.
Piotr wyznający swą wiarę w boskość Mistrza; Piotr otrzymujący odeń klucze; Piotr siedzący na katedrze i wyrokujący z jej wysokości; Piotr przewodniczący zebraniu wiernych lub trzodzie owiec - oto obrazy, z którymi spoufala się wyobraźnia każdego katolika od lat najmłodszych.



 

Oddając cześć świętemu Piotrowi jako biskupowi Rzymu, zanieśmy do Boga nasze prośby:
  • Za naszego papieża, aby mógł bez przeszkód głosić całemu światu Ewangelię.
  • Za pracowników kurii, aby poprzez codzienną niepozorną pracę przyczyniali się do skutecznego przekazywania Dobrej Nowiny całemu światu.
  • Za przeżywających trudności w wierze, aby gorliwa modlitwa Kościoła pomogła im przezwyciężyć ten kryzys.
  • Za wszystkich dobrze czyniących, aby ich postępowanie dodawało otuchy słabym i umacniało wiarę w zwycięstwo dobra nad złem.
  • Za zmarłych, aby Bóg otworzył przed nimi bramy nieba i sam był nagrodą za ich wiarę.
  • Za nas tu zgromadzonych, abyśmy do końca ziemskiego życia wytrwali w wierności Bogu i posłuszeństwie Kościołowi.
Niech nasze modlitwy wzniosą się ku Tobie, miłosierny Boże, a Ty wysłuchaj ich zgodnie z Twoją wolą. Przez Chrystusa, Pana naszego.




 

Boże, nasz Ojcze, przyjmij łaskawie modlitwy i dary swojego Kościoła, który zachowuje wiarę przekazaną przez świętego Piotra, * i spraw, aby pod jego przewodnictwem osiągnął wieczne dziedzictwo. Przez Chrystusa, Pana naszego.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 1

 


Modlitwa nad darami jest tekstem zaczerpniętym z mszału paryskiego z r. 1736, w którym widniał pod dniem 18 stycznia.
Rozważana w obecnym kontekście liturgicznym, modlitwa jest jednak rozwinięciem idei wyrażonych w modlitwie dnia. Do dziedzictwa wiekuistego dotrzeć możemy wtedy tylko, gdy zachowamy nieskażoną wiarę. Tej zaś integralności we wierze uczy nas Piotr.
Jest nie tylko jej stróżem. Jako pasterz jest także jej rozdawcą i nauczycielem. Toteż mamy nie tylko odeń czerpać wiarę, równocześnie na jej drogach mamy się podać jego kierownictwu. W tej właśnie intencji zanosimy dziś modły i ofiarne dary.

Ps 18, 5


 

In omnem terram exívit sonus eórum: et in fines orbis terræ verba eórum.


67. Apostołowie pasterzami Ludu Bożego

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe a dla nas zbawienne, * abyśmy Tobie składali dziękczynienie i Ciebie wychwalali, * Panie, Ojcze niebieski, wszechmogący i miłosierny Boże.
Ty bowiem, wiekuisty Pasterzu, nie opuszczasz swojej owczarni, * lecz przez świętych Apostołów otaczasz ją nieustanną opieką, * aby kierowali nią ci zwierzchnicy, * którym jako namiestnikom swojego Syna * zleciłeś władzę pasterską.
Dlatego z Aniołami i wszystkimi Świętymi * wysławiamy Ciebie, razem z nimi wołając...




Mt 16, 16. 18

Piotr rzekł do Jezusa: * Ty jesteś Chrystus, Syn Boga żywego. * Jezus odpowiedział: * Ty jesteś Piotr, czyli Skała, i na tej Skale zbuduję mój Kościół.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 1

 


Antyfona na Komunię zawiera urywki ze słynnej perykopy Mateusza, opisującej scenę u wrót Cezarei Filipowej. Jest poniekąd tej perykopy kwintesencją i streszczeniem. Cytując w. 16 przypomina bowiem Piotrowe wyznanie bóstwa Chrystusa; przytaczając zaś w. 18 - akcentuje brzemienną w skutki zapowiedź Pana, wyrażoną w nieprzetłumaczalnej, semickiej grze słów. Tym samym liturgiczne ujęcie uwypukla paralelizm niezwykłej wagi: z jednej strony nienaruszona wiara Piotra i jego następców, z drugiej przywilej, który założonej przez Chrystusa społeczności ma zapewnić trwanie, ład, jedność i siłę. Czynnikiem jednoczącym te dwie nadprzyrodzone rzeczywistości - zarazem dwa głosy trwającego poprzez wieki dialogu - jest Piotr-Opoka. Wiara i fundament, o który wspiera się Kościół, schodzą i konkretyzują się w nim.
Piękny to przykład antyfony, uwypuklającej doskonale prawdę biblijną, która leży u podstaw katolickiego dogmatu. Można by powiedzieć, że jest to pełen uniesienia i prostoty śpiew, który stanowi doskonałe echo do nauczania Kościoła, ujętego autorytatywnie w konstytucji dogmatycznej Soboru Watykańskiego I (por. zwłaszcza r. I).

Mt 16, 18

 

Tu es Petrus, et super hanc petram ædificábo Ecclesiam meam.



 

Boże, Ty w święto Piotra Apostoła posiliłeś nas Ciałem i Krwią Chrystusa, * spraw, aby ten zbawienny Sakrament utwierdził nas w jedności i pokoju. Przez Chrystusa, Pana naszego.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 1

 


Modlitwa po Komunii posiada charakter na wskroś eucharystyczny. Wydobyto ją z sakramentarza określanego jako Leonianum (z Werony, z drugiej połowy VI w.) i zmodyfikowano w duchu Augustynowego wykładu o Eucharystii, zawartego w Tractatus in Ioannem, 26.
Nie możemy lepiej obchodzić dzisiejszego święta, jak przez uczestnictwo w Ciele i Krwi Chrystusa, który wyposażył Piotra w dar wiary i naczelną władzę. Ale jak to powiedzieliśmy powyżej, przywileje Piotrowe Pan wyprosił swą modlitwą i wysłużył zbawczą ofiarą. Skoro tędy sami w tej ofierze uczestniczymy, nie możemy nie pomyśleć w dniu upamiętniającym władzę Piotra o tym, co się w niej intencjonalnie zawierało: dana została po to, by Kościołowi zapewnić jedność i zgodę, czyli pokój.
Kiedy więc dziękujemy Panu za to, że nas nakarmił Chrystusowym Ciałem i dopuścił do uczestnictwa w swej ofierze, wypada, by się nad tymi darami, tak dla Kościoła i chrześcijaństwa pożądanymi, nieco zastanowić i zamyślić...



 

Można użyć formuły błogosławieństwa o Apostołach - nr 18.

K. Pan z wami.
W. I z duchem Twoim.
D. Pochylcie głowy na błogosławieństwo.

K. Bóg, który oparł naszą wiarę na świadectwie Apostołów, * niech was błogosławi za wstawiennictwem świętego Piotra.
W. Amen.
K. Niech Bóg sprawi, abyście kierowani nauką i przykładem Apostołów * stali się dla wszystkich świadkami prawdy.
W. Amen.
K. Święci Apostołowie, którzy przekazali wam wiarę, * niech wam pomogą dojść do wiecznej ojczyzny.
W. Amen.
K. Niech was błogosławi Bóg wszechmogący, * Ojciec i Syn, i Duch Święty.
W. Amen.



Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Paśnik (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz
   •  ks. Tomasz Horak: Homilie niedzielne

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG