Tu jesteś:




Menu:
Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

W archidiecezji przemyskiej:

Kolor szat:
Czwartek, 26 marca 2020
ŚW. DOBREGO ŁOTRA
Wspomnienie dodatkowe

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.


Ps 105, 3-4

Niech się weseli serce szukających Pana. * Rozważajcie o Panu i Jego potędze, * zawsze szukajcie Jego oblicza.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 1

 

Mękę Chrystusową rozpamiętywać można na rozmaite sposoby. Jednym z najbardziej popularnych są u nas Gorzkie Żale, a także nabożeństwo Drogi Krzyżowej. Zanim zdołały się rozpowszechnić, w świecie chrześcijańskim znane już były inne, np. cześć, jaką ongiś otaczano narzędzia Męki Pańskiej: cierniową koronę; gwoździe, którymi przybito dłonie i stopy Zbawiciela; całun, w który spowito Jego ciało itd. Z czasem te sposoby z wolna zanikły, ustępując miejsca innym, które widocznie bardziej odpowiadały rozwijającej się pobożności.
Na tle tych nabożeństw od dawna rozwijała się także cześć Matki Boskiej Bolesnej. Zgodnie z lekturą Ewangelii dostrzegano w Niej Tę, która stała pod krzyżem; próbowano się wczuwać w przeżycia Jej nieskalanego Serca, współbolejącego z Synem. Obok Matki pobożność chrześcijańska dostrzegała także inne postacie: wiernego do końca Jana, Marię Magdalenę, setnika, który w wydarzeniach na Golgocie dostrzegł znaki Boże...
Nie na ostatnim miejscu pośród tych postaci, dostrzeganych w pasyjnych rozważaniach, znalazł się Dobry Łotr, ten, który razem z drugim realizował mesjańskie proroctwo o policzeniu Chrystusa między złoczyńców, ale który był równocześnie przeciwstawieniem tamtego, złorzeczącego Panu. W najbliższym otoczeniu Ukrzyżowanego złoczyńca stał się w ten sposób żywym reprezentantem tych rzesz, które uwierzą i całą swą nadzieją przylgną do zbawczego krzyża. Jego pokorna prośba została pokwitowana znamienną obietnicą. Powiedzą o niej później, że była to kanonizacja dokonana przez samego Chrystusa. Był to zarazem widomy znak miłosierdzia, rychłe zaświadczenie tego owocowania zbawczej Ofiary, które odtąd dokonywać się będzie wiekuiście.
Uczestnicząc we Mszy św., my także pragniemy mieć w tym owocowaniu jakiś udział, ale żeby mieć - rozbudźmy uczucia podobne do tych, jakie wyraził ten nawrócony na krzyżu złoczyńca, Dobry Łotr, czczony tu i ówdzie jako patron ludzi, którzy chcą swego wewnętrznego odnowienia i którzy pragną zdobyć się na właściwy żal za grzechy.


 

Wszechmogący i miłosierny Boże, Ty przywracasz sprawiedliwość grzesznikom, pokornie Cię błagamy, skłoń nas do prawdziwej pokuty, jak Jednorodzony Syn Twój łaskawym wejrzeniem skruszył świętego Łotra * i daj nam wieczną chwałę, jaką mu obiecał. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 1

 


Modlitwa dnia nie odpowiada swą formą rygorystycznym wymaganiom pierwotnych oracji: nie zachowuje ani charakterystycznego paralelizmu części, ani niemniej znamiennego biegu akcentów. Mimo to nie sposób odmówić jej swoistego uroku i niektórych właściwości dawnej liturgicznej retoryki.
Nieco wydłużona apostrofa mieści w sobie zwrot zapożyczony z prastarej oracji, która w dawnym mszale umieszczona była w wotywnym formularzu o odpuszczenie grzechów. Jest to znamienne. To odwołanie się do Bożego Miłosierdzia, które grzesznym względnie bezbożnym udziela łaski usprawiedliwienia (jest to gratia iustificationis w znaczeniu Pawłowym, por. np. Ga 2, 16; nie zaś jak ogólnikowo mówi przekład z roku 1963 - sprawiedliwość, iustitia) nadaje omawianemu wspomnieniu charakterystyczne ukierunkowanie, harmonizujące doskonale z wielkopostnymi nawoływaniami do nawrócenia.
To miłosierdzie jawi się zaraz potem w swoim widzialnym uosobieniu - w Jednorodzonym Synu Bożym, rozpiętym na krzyżu. Co więcej, jawi się ono w geście zdolnym poruszyć nawet twarde serca. Przebacza złoczyńcy. Oracja w rozpamiętywaniu tego gestu posługuje się elementem wyobrażeniowym, który nie jest daleki ani od sppsobów, stosowanych w licznych przekazach hagiograficznych, ani też od metod właściwych pobożnym kontemplacjom scen ewangelicznych. Do czynienia mamy przy tej okazji z interpretacją ewangelicznego tekstu, jest to zaś interpretacja równie sugestywna, co prosta. Oracja mówi mianowicie mimochodem o Chrystusowym spojrzeniu, zakładając najwidoczniej, że było ono znakiem i narzędziem Jego miłosierdzia względem złoczyńcy. Ongiś spojrzał z miłością na szlachetnego młodzieńca (Mk 10, 21), którego jednak od pójścia za Mistrzem wstrzymało przywiązanie do posiadanych bogactw. Teraz dobrotliwie (benigne) spojrzał na współcierpiącego, a tak pociągnął go ku Sobie. Oby z podobną łaskawością spojrzał na nas i w ten sposób pociągnął nas do pokuty.
Tę ostatnią wspominany przekład nazywa prawdziwą, ale tekst łaciński posługuje się wyrażeniem o wydźwięku bardziej komparatywnym, mówi o pokucie godnej (digna), a to już wydaje się być aluzją do godnych owoców nawrócenia z Janowych kazań (Mt 3, 8; Łk 3, 8), albo też do odezwania samego Łotra (Łk 23, 41), któremu Wulgata wkłada w usta wyrażenie identyczne: nos juste... digna factis recipimus. Chodzi więc o zachowanie pewnej proporcji między rozmiarami winy i zadośćuczynieniem.
Interpretacją, można by nawet powiedzieć - dość śmiałą interpretacją - tekstu biblijnego jest też ostatni zwrot oracji, który mówi o przyobiecanej Łotrowi chwale wiekuistej.


Wąż z brązu znakiem ocalenia

Lb 21, 4b-9

Czytanie z Księgi Liczb

W owych dniach podczas drogi lud stracił cierpliwość. I zaczęli mówić przeciw Bogu i Mojżeszowi: «Czemu wyprowadziliście nas z Egiptu, byśmy tu na pustyni pomarli? Nie ma chleba ani wody, a uprzykrzył się nam już ten pokarm mizerny».
Zesłał więc Pan na lud węże o jadzie palącym, które kąsały ludzi, tak że wielka liczba Izraelitów zmarła. Przybyli więc ludzie do Mojżesza, mówiąc: «Zgrzeszyliśmy, szemrząc przeciw Panu i przeciwko tobie. Wstaw się za nami do Pana, aby oddalił od nas węże». I wstawił się Mojżesz za ludem.
Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: «Sporządź węża i umieść go na wysokim palu; wtedy każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu». Sporządził więc Mojżesz węża miedzianego i umieścił go na wysokim palu. I rzeczywiście, jeśli kogoś wąż ukąsił, a ukąszony spojrzał na węża miedzianego, zostawał przy życiu.

Oto słowo Boże.


Ps 78 (77), 1b-2. 34-35. 36-37. 38
(R.: por. 7b)

Refren: Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy.

1Słuchaj, mój ludu, nauki mojej, *
 nakłońcie wasze uszy na słowa ust moich.
2Do przypowieści otworzę me usta, *
 wyjawię tajemnice zamierzchłego czasu.

Refren: Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy.

34Gdy ich zabijał, wtedy Go szukali, *
 nawróceni, garnęli się do Boga.
35Przypominali sobie, że Bóg jest ich opoką, *
 że Bóg najwyższy jest ich Zbawicielem.

Refren: Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy.

36Lecz oszukiwali Go swymi ustami *
 i kłamali Mu swoim językiem.
37Ich serce nie było Mu wierne, *
 w przymierzu z Nim nie byli stali.

Refren: Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy.

38On jednak w swym miłosierdziu *
 odpuszczał im winę i nie zatracał.
 Gniew swój często powściągał *
 i powstrzymywał swoje wzburzenie.

Refren: Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy.



Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.

Witaj, nasz Królu i Zbawicielu,
Ty sam zlitowałeś się nad grzesznymi.

Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.



Dziś będziesz ze Mną w raju

Łk 23, 33. 39-43
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Gdy żołnierze przyszli na miejsce zwane «Czaszką», ukrzyżowali tam Jezusa i złoczyńców, jednego po prawej, drugiego po lewej Jego stronie.
Jeden ze złoczyńców, których tam powieszono, urągał Mu: «Czyż Ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas».
Lecz drugi, karcąc go, rzekł: «Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz? My przecież – sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił».
I dodał: «Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa».
Jezus mu odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam ci: Dziś będziesz ze Mną w raju».

Oto słowo Pańskie.



 

Wszechmogący Boże, Ty znasz naszą słabość, * spraw, niech Ofiara, którą składamy, oczyści nas od wszelkiego zła i zawsze broni. Przez Chrystusa, Pana naszego.



11. Owoce postu

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, * słuszne i zbawienne, * abyśmy zawsze składali dziękczynienie * Tobie, miłosierny Ojcze, wszechmogący Boże, * Królu wiecznej chwały.
Ty przez post cielesny uśmierzasz wady, * podnosisz ducha, udzielasz cnoty i nagrody, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Przez Niego Twój majestat uwielbiają zastępy Aniołów, * którzy zawsze się radują w Twojej obecności. * Prosimy, aby i nasze głosy przyłączyły się do nich, * razem z nimi wołając...




Jr 31, 33

Umieszczę swe prawo w głębi ich wnętrza i wypiszę na ich sercu. * Będę ich Bogiem, oni zaś będą moim ludem.




 

Miłosierny Boże, niech Sakrament, który przyjęliśmy, oczyści nas i uwolni od wszelkich grzechów, jakie obciążają nasze sumienia, * abyśmy mogli się radować pełnią Twojej łaski. Przez Chrystusa, Pana naszego.




Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Dominikanie.pl (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  Bractwo Słowa Bożego: Komentarz do codziennych czytań
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG