Tu jesteś:




Menu:
Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Kolor szat:
Piątek, 13 września 2019
ŚW. JANA CHRYZOSTOMA,
BISKUPA I DOKTORA KOŚCIOŁA
Wspomnienie obowiązkowe

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.


Iz 59, 21; 56, 7

Pan mówi: * Moje słowa, które włożyłem Ci w usta, * nie zejdą z warg twoich, * a twoje ofiary będą przyjęte na moim ołtarzu.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 

Staje dziś przed nami Jan Chryzostom, ten wielki mocarz ducha, geniusz wymowy przesiąkniętej na wskroś chrześcijańską miłością Boga i bliźniego oraz natchnionej i po brzegi wypełnionej Biblią. Ale ten mocarz był zarazem mężem udręk, doznał wielkich przeciwności i nie zakończył swego pracowitego życia w glorii i uznaniu, ale w opuszczeniu, pośród goryczy surowego wygnania. Ilustruje nam przez to niepisane prawo wielkości.
Jeśli chcemy wydobyć z siebie odrobinę wielkości, zwłaszcza wielkości ewangelicznej - szykujmy się na przeciwności, liczmy się z koniecznością sprzeciwów i udręk. Czerpmy dlatego siły tam, gdzie znajduje się ich niewyczerpane źródło, tzn. w Chrystusie, w Jego Ewangelii, w Jego ofierze, odprawianej na naszych ołtarzach, we Mszy św., w której także dziś mamy uczestniczyć, a uczestniczyć razem z Janem Złotoustym, największym w Kościele kaznodzieją, a zarazem wielkim mężem udręczeń.


 

Boże, mocy ufających Tobie, Ty sprawiłeś, że święty Jan Chryzostom wsławił się wymową i męstwem w znoszeniu prześladowań, oświeć nas jego nauką * i umocnij przykładem nieugiętej cierpliwości. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Modlitwa dnia to tekst dotąd w mszale rzymskim nie spotykany. Zaczerpnięto go z zasobów liturgii ambrozjańskiej, w której widniał pod dniem 27 stycznia.
Nawiązuje wyraźnie do faktów historycznych, wynikających z biografii św. Jana. Mówi więc zarówno o jego przedziwnej wymowie, jak i o doświadczanych przezeń przeciwnościach. W jednym i drugim obecny był Bóg, którego liturgia zwie tu mocą ufających. Wierne to echo niezliczonych strof spotykanych w psalmach, profetycznych zwrotów z księgi Izajasza, tylu zresztą innych dobrze znanych tekstów biblijnych, spotykanych także w Ewangelii. Druga, błagalna część oracji wiernie odpowiada części pierwszej. Pragniemy skorzystać z nauk wspominanego świętego. Powinniśmy dlatego chętnie brać do rąk jego pisma; niektóre z nich są dostępne. Jest to tym bardziej wskazane, że są one sposobne po temu, aby wprowadzić nas w lekturę Biblii i nauczyć jej smakowania. Ale równocześnie pragniemy skorzystać z tej nauki, jaką Jan daje nam poprzez przykład swego życia. Jest przede wszystkim wzorem cierpliwości. A nie jest to przymiot, który niektórzy pojmują jako coś czysto pasywnego. Nie zakłada on bynajmniej jakiejś bierności. Wiąże się ściśle z tym męstwem, które sprawia, że zawsze pozostajemy wierni sobie i nie uginamy się pomimo przeciwności i konieczności ponoszenia cierpień. Takie męstwo, być może, zatriumfuje dopiero po śmierci, tak jak to było w historii wielkiego biskupa-kaznodziei.


Pozdrowienie i dziękczynienie Pawła za nawrócenie

1 Tm 1, 1-2. 12-14

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

Paweł, apostoł Chrystusa Jezusa według nakazu Boga naszego, Zbawiciela, i Chrystusa Jezusa, naszej nadziei – do Tymoteusza, swego prawowitego dziecka w wierze. Łaska, miłosierdzie, pokój od Boga Ojca i Chrystusa Jezusa, naszego Pana.
Dzięki składam Temu, który mnie umocnił, Chrystusowi Jezusowi, naszemu Panu, że uznał mnie za godnego wiary, skoro przeznaczył do posługi sobie mnie, dawniej bluźniercę, prześladowcę i oszczercę. Dostąpiłem jednak miłosierdzia, ponieważ działałem z nieświadomością, w niewierze. A nad miarę obfita okazała się łaska naszego Pana, wraz z wiarą i miłością, która jest w Chrystusie Jezusie.

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Zauważmy, z jaką pokorą wyznaje św. Paweł swoje przewinienia wobec Kościoła i uczmy się od niego głębokiego wnikania we własne sumienie oraz odważnego wyznawania grzechów.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom III

1 Tm 1, 1-2. 12-14  


Pozdrowienie i dziękczynienie Pawła za nawrócenie

Od dzisiaj, przez cały następny tydzień, słuchać będziemy tekstów z Pierwszego Listu św. Pawła do Tymoteusza. Razem z Drugim Listem do Tymoteusza i z Listem do Tytusa stanowią one grupę tzw. listów pasterskich. Skierowane były do przełożonych wspólnot chrześcijańskich w Efezie i na Krecie, zawierają cały szereg wskazań duszpasterskich i stąd pochodzi ich nazwa.
Powodem napisania Pierwszego Listu do Tymoteusza była troska św. Pawła o Kościół w Efezie. Tę placówkę powierzył św. Paweł, po wyjściu z pierwszego uwięzienia rzymskiego, młodemu Tymoteuszowi. Pochodził on z Azji Mniejszej, jego ojciec był poganinem, matka Eunice - Żydówką. Paweł prawdopodobnie sam go ochrzcił podczas pierwszej podróży misyjnej w jego rodzinnym mieście, w Listrze. Do Apostoła przyłączył się Tymoteusz podczas drugiej podróży misyjnej Pawła, który zabrał go ze sobą do Europy. Odtąd Tymoteusz będzie wiernym jego współpracownikiem, szczerze oddanym sprawom głoszenia Ewangelii.
W czytanym dzisiaj fragmencie wspomniane jest nawrócenie św. Pawła. Chociaż był prześladowcą chrześcijan, doznał łaski miłosierdzia. Wprawdzie zwalczał rodzący się Kościół, ale był przekonany, że służy dobrej sprawie, a Chrystus przyszedł przecież po to na świat, by ratować grzeszników.


Ps 16 (15), 1b-2a i 5. 7-8. 11 (R.: por. 5a)

Refren: Pan mym dziedzictwem, moim przeznaczeniem.

1Zachowaj mnie, Boże, bo chronię się do Ciebie, *
2mówię do Pana: «Ty jesteś Panem moim».
5Pan moim dziedzictwem i przeznaczeniem, *
 to On mój los zabezpiecza.

Refren: Pan mym dziedzictwem, moim przeznaczeniem.

7Błogosławię Pana, który dał mi rozsądek, *
 bo serce napomina mnie nawet nocą.
8Zawsze stawiam sobie Pana przed oczy, *
 On jest po mojej prawicy, nic mną nie zachwieje.

Refren: Pan mym dziedzictwem, moim przeznaczeniem.

11Ty ścieżkę życia mi ukażesz, *
 pełnię radości przy Tobie
 i wieczne szczęście *
 po Twojej prawicy.

Refren: Pan mym dziedzictwem, moim przeznaczeniem.


Por. J 17, 17ba

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Słowo Twoje, Panie, jest prawdą,
uświęć nas w prawdzie.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Czy może niewidomy prowadzić niewidomego?

Łk 6, 39-42
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus opowiedział uczniom przypowieść:
«Czy może niewidomy prowadzić niewidomego? Czy nie wpadną w dół obydwaj?
Uczeń nie przewyższa nauczyciela. Lecz każdy, dopiero w pełni wykształcony, będzie jak jego nauczyciel.
Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a nie dostrzegasz belki we własnym oku? Jak możesz mówić swemu bratu: „Bracie, pozwól, że usunę drzazgę, która jest w twoim oku”, podczas gdy sam belki w swoim oku nie widzisz? Obłudniku, usuń najpierw belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz, ażeby usunąć drzazgę z oka brata swego».

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Mamy obowiązek upominania naszych braci. Zanim jednak to uczynimy, musimy najpierw wniknąć we własne sumienie, by dostrzec swoje błędy.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom III

Łk 6, 39-42  

Obłuda

W dzisiejszej Ewangelii zebrane zostały razem trzy wypowiedzi Pana Jezusa: przypowieść o niewidomym przewodniku, słowa o uczniu i nauczycielu oraz przypowieść o belce w oku.
Ślepymi przewodnikami ślepych, według Mt 15, 14, są faryzeusze. Ślepym jest ten, kto nie zna dróg Bożych - jeśli chce on prowadzić innych, doprowadzi siebie i innych do potępienia. Łukasz nie odniósł tych słów do faryzeuszy, lecz zamieścił je tutaj jako zasadę ogólną.
"Uczeń nie przewyższa nauczyciela". W tym kontekście może to znaczyć: jeśli mistrz jest miłosierny, uczeń nie powinien chcieć być ani mądrzejszym, ani surowszym od niego.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 



 

Wszechmogący Boże, przyjmij dary, które z radością składamy, wspominając świętego Jana Chryzostoma, i spraw, abyśmy posłuszni jego wskazaniom, * sami oddali się Tobie na ofiarę uwielbienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Modlitwa nad darami ofiarnymi pochodzi z osiemnastowiecznego mszału paryskiego. Łączy ona zgrabnie wątek funkcjonalny z samym hagiologicznym wspomnieniem. Deklarujemy więc najpierw swą szczerą gotowość, z jaką przystępujemy do składania Najśw. Ofiary. Jest to właśnie Ofiara sprawowana w dzień upamiętniający wielkiego świętego. Ale on sam pouczał swoich słuchaczy, że nie wystarczy biernie uczestniczyć w tej Ofierze. Z ofiarą Syna Człowieczego, sprawowaną na naszych ołtarzach, należy łączyć ofiarę naszego własnego całkowitego oddania. Dopiero wówczas dopełnimy aktu uwielbienia należnego Bogu.


73. Obecność świętych Pasterzy w Kościele

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy nieustannie wysławiali Ciebie, * wszechmogący, wieczny Boże, * i Tobie za wszystko składali dziękczynienie, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Z radością oddajemy cześć świętemu Janowi Chryzostomowi, którego dałeś swojemu ludowi, * jako gorliwego pasterza. * Jego przykład umacnia nas w dobrym życiu, * jego słowa nas pouczają, * a jego wstawiennictwo wyprasza nam Twoją opiekę.
Dlatego z chórami Aniołów i Świętych * głosimy Twoją chwałę, * razem z nimi wołając...




1 Kor 1, 23-24

My głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, * Chrystusa, który jest Bożą mocą i Bożą mądrością.




 

Miłosierny Boże, spraw, aby Najświętszy Sakrament, który przyjęliśmy, wspominając świętego Jana Chryzostoma, utwierdził nas w Twojej miłości * i uczynił wiernymi świadkami prawdy. Przez Chrystusa, Pana naszego.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Modlitwa po Komunii pochodzi z tego samego źródła, co tekst poprzedni i posiada podobne walory. Mówi więc najpierw o tym, co przed chwilą zostało spełnione. Dokonała się tajemnica wiary. Co więcej, myśmy tę tajemnicę wzięli w siebie, bo to, co dokonało się na ołtarzu, to stało się zarazem naszym pożywieniem. Tekst łaciński może tedy zwięźle głosić, że spożyliśmy Boże tajemnice. Rzecz charakterystyczna, to mocne wyrażenie wiąże on ze wspomnieniem czczonego dziś świętego. Znak to, że samo wspomnienie wchodzi w zakres dokonanej tajemnicy i z nią się ściśle wiąże. Tajemnica Chrystusowej ofiary jest także tajemnicą świętych, którzy w nią zostali włączeni i z niej czerpali wszystkie łaski. Dzięki niej mogli rozprzestrzeniać miłość i być nieugięci w głoszeniu prawdy. Druga część oracji mówi właśnie o tych dwóch przymiotach: o umacnianiu w miłości i wiernym wyznawaniu prawdy. Wyczuwamy, że liturgia nawiązuje tu znów do świetnego wzoru Jana Złotoustego, tego wielkiego jałmużnika i nieustraszonego kaznodziei chrześcijańskiej moralności. Ale jeśli jest to dostatecznie przejrzysta aluzja do przykładu, jaki potomności pozostawił sławny doktor Kościoła, tutaj staje się zarazem przedmiotem gorącej prośby, a poniekąd także hasłem, z którym mamy wyjść z kościoła do codziennych trudów.



Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Dominikanie.pl (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  Bractwo Słowa Bożego: Komentarz do codziennych czytań
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG