Tu jesteś:




Menu:
Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Kolor szat:
Piątek, 27 września 2019
ŚW. WINCENTEGO A PAULO, PREZBITERA
Wspomnienie obowiązkowe

W zakonie cystersów:
Komemoracja obowiązkowa

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.


por. Łk 4, 18

Duch Pański spoczywa na mnie, * ponieważ mnie namaścił i posłał mnie, * abym ubogim niósł dobrą nowinę, * uzdrawiał skruszonych w sercu.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Antyfona na wejście to urywek z Izajasza, który Zbawiciel odczytał i zastosował do siebie w synagodze w Nazarecie (Łk 4, 18). W dawnych antyfonarzach tekstu tego nie odnajdujemy. Wolno przypuszczać, że do liturgii wprowadziły go zestawienia własne niektórych zgromadzeń i diecezji. W każdym razie w dawnym mszale znalazł się stosunkowo późno, a mianowicie we wspomnieniu św. Alfonsa Liguoriego (2 sierpnia). Obecnie pojawia się kilkakrotnie. W antyfonie, którą omawiamy, mamy do czynienia ze zwrotami z wiersza 18 - i to zwrotami przytoczonymi według Wulgaty; zwrotu o uzdrowieniu serc skruszonych w tłumaczeniach, które za nią nie poszły, nie odnajdziemy.
Wersety z Izajasza, które Chrystus odczytał w synagodze, były częścią proroctw o Słudze Jahwe i wieściły czasy mesjańskie. Rola, którą prorok przypisał samemu Słudze, harmonijnie przystawała do tego, co działo się ostatnio w Palestynie. Nad Jezusem z Nazaretu objawił się Duch Święty. Rozpoczął wtedy swe nauczanie, opowiadając Dobrą Nowinę wszelkim nędzarzom.
Do tej działalności, która stała się najwyższym przykładem, nawiązali później wszyscy gorliwi pasterze w Kościele. Jednego z nich pragniemy uczcić w rozpoczynającej się liturgii.


ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 

Historię Kościoła piszą święci Pańscy. Ale są pośród nich tacy, którzy upamiętnili się w niej ze szczególną wyrazistością i pozostawili ślad trwały, widoczny po dzień dzisiejszy. Takim jest także Wincenty a Paulo, założyciel zgromadzeń zakonnych, reformator kleru, przede wszystkim zaś wielki jałmużnik.
Obchodzimy dziś jego pamiątkę i dlatego wspominamy go w obecnej Mszy św. Czyńmy to przede wszystkim z pamięcią na jego rys najbardziej charakterystyczny, uwypuklony wyraziście w liturgicznych tekstach. Odnówmy się sami w tym, co znamionowało św. Wincentego, a więc w serdecznej trosce, ogarniającej wszystkich biednych i wydziedziczonych.


 

Boże, Ty dla zbawienia ubogich i wychowania duchowieństwa obdarzyłeś świętego Wincentego, prezbitera, apostolską mocą, spraw, abyśmy ożywieni tą samą gorliwością, * miłowali cierpiących braci i spieszyli im z pomocą. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Modlitwa dnia została przez redaktorów nowego mszału nieco zmodyfikowana. Pominięto więc wzmiankę o założeniu przez świętego nowej rodziny zakonnej, a wyrażenie disciplina cleri zamieniono na cleri institutio; ponadto dodano wzmiankę o cnotach, które przyozdabiały świętego.
Były to cnoty na wskroś apostolskie, ułatwiające i predestynujące Wincentego do tych dzieł, które wypełniły jego życie. Dzieła te można sprowadzić do dwóch doniosłych dziedzin: pracy nad wychowywaniem kleru oraz troski o ubogich.
Jedno i drugie ożywione było duchem apostolskiej gorliwości. Ta właśnie gorliwość staje się w oracji przedmiotem naszej prośby. Dzięki niej spodziewamy się ukochać to, co ukochał św. Wincenty, a więc interes Boży, tak jak on go dostrzegał, poświęcając się pracy nad dwiema społecznościami; były to zaś społeczności dla Kościoła szczególnie drogie: duchowni, którzy mają być przewodnikami chrześcijan oraz umiłowana cząstka Kościoła - chorzy. Ale miłość byłaby uczuciem złudnym, gdyby nie wyraziła się w czynach. Czynną była też miłość Wincentego a Paulo, niestrudzonego przewodnika kleru i jałmużnika. Prosząc o szczególne łaski, przypomniane nam w dzisiejszym wspomnieniu, błagamy dlatego, abyśmy miłowali "czynem i prawdą" (1 J 3, 18), czyli na język miłosiernych uczynków przekładali naukę o chrześcijańskim miłosierdziu, głoszoną przez św. Wincentego.


Przyszła chwała nowej świątyni

Ag 1, 15b – 2, 9

Czytanie z Księgi proroka Aggeusza

W drugim roku rządów króla Dariusza, dnia dwudziestego pierwszego, miesiąca siódmego, Pan skierował te słowa do proroka Aggeusza: «Powiedz to Zorobabelowi, synowi Szealtiela, namiestnikowi Judy, i arcykapłanowi Jozuemu, synowi Josadaka, a także Reszcie ludu: Czy jest między wami ktoś, kto widział ten dom w jego dawnej chwale? A jak się on wam teraz przedstawia? Czyż nie wydaje się wam, jakby go w ogóle nie było? Teraz jednak nabierz ducha, Zorobabelu – mówi Pan – nabierz ducha, arcykapłanie Jozue, synu Josadaka, nabierz też ducha, cały ludu ziemi! Pracujcie, bo Ja jestem z wami, mówi Pan Zastępów. Zgodnie z przymierzem, które zawarłem z wami, gdy wyszliście z Egiptu, duch mój stale przebywa pośród was; nie lękajcie się!
Bo tak mówi Pan Zastępów: Jeszcze raz, będzie to jedna chwila, a Ja poruszę niebiosa i ziemię, morze i ląd. Poruszę wszystkie narody, tak że napłyną kosztowności wszystkich narodów, i napełnię chwałą ten dom. Do Mnie należy srebro i do Mnie złoto. Przyszła chwała tego domu będzie większa od dawnej; na tym miejscu Ja udzielę pokoju» – mówi Pan Zastępów.

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Świątynia zbudowana po niewoli babilońskiej była znacznie skromniejsza od poprzedniej. Jednak prorok pocieszał swoich rodaków, że właśnie w niej pojawi się kiedyś Zbawiciel świata.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom III

Ag 1, 15b - 2, 9  


Przyszła chwała nowej świątyni

Aggeusz należy do tych nielicznych proroków, których nauczanie przyniosło widzialne rezultaty. Podjęto na nowo prace przy odbudowie świątyni, widać już było wznoszony budynek. Ale ludzie mówili, że jest bardzo niepozorny, nie dorównuje dawnej, wspaniałej świątyni, "jakby go w ogóle nie było" (Ag 2, 3).
Widział to także Aggeusz. W ostatnim dniu Święta Namiotów, które zawsze było świętem wielkich nadziei (por. J 7, 37), wystąpił wobec namiestnika Judy (władza cywilna), arcykapłana (władza religijna) i całego ludu i skierował do nich dwie wypowiedzi. Pierwsza (Ag 2, 3-5) była zachętą i dodaniem im odwagi, natomiast druga (Ag 2, 6-9) - obietnicą Bożej pomocy. Obie wypowiedzi połączone są zapewnieniem Boga: "Bo Ja jestem z wami". Obecność Boża w świątyni będzie czynnikiem decydującym o jej chwale i świetności i wszystkim ludom będzie przynosić pokój i błogosławieństwo.
Pan Jezus, również w ostatnim, najbardziej uroczystym dniu Święta Namiotów, zapowiedział wylanie Ducha Bożego, które będzie spotkaniem żywego Boga z żywym człowiekiem (J 7, 37-39).


Ps 43 (42), 1. 2. 3. 4 (R.: por. 5cd)

Refren: Zaufaj Panu, On jest twoim Zbawcą.

1Osądź mnie, Boże, sprawiedliwie *
 i broń mojej sprawy przeciw ludowi nieznającemu litości,
 wybaw mnie od człowieka *
 podstępnego i niegodziwego.

Refren: Zaufaj Panu, On jest twoim Zbawcą.

2Ty bowiem, Boże, jesteś ucieczką moją, *
 dlaczego mnie odrzuciłeś?
 Czemu chodzę smutny *
 i gnębiony przez wroga?

Refren: Zaufaj Panu, On jest twoim Zbawcą.

3Ześlij światłość i wierność swoją, *
 niech one mnie wiodą,
 niech mnie zaprowadzą na Twą górę świętą *
 i do Twoich przybytków.

Refren: Zaufaj Panu, On jest twoim Zbawcą.

4I przystąpię do ołtarza Bożego, *
 do Boga, który jest moim weselem i radością.
 I będę Cię chwalił przy dźwiękach lutni, *
 Boże, mój Boże.

Refren: Zaufaj Panu, On jest twoim Zbawcą.


Por. Mk 10, 45

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Syn Człowieczy przyszedł, żeby służyć
i dać swoje życie jako okup za wielu.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Wyznanie Piotra i zapowiedź męki

Łk 9, 18-22
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Gdy raz Jezus modlił się na osobności, a byli z Nim uczniowie, zwrócił się do nich z zapytaniem: «Za kogo uważają Mnie tłumy?»
Oni odpowiedzieli: «Za Jana Chrzciciela; inni za Eliasza; jeszcze inni mówią, że któryś z dawnych proroków zmartwychwstał».
Zapytał ich: «A wy za kogo Mnie uważacie?»
Piotr odpowiedział: «Za Mesjasza Bożego».
Wtedy surowo im przykazał i napomniał ich, żeby nikomu o tym nie mówili. I dodał: «Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć: będzie odrzucony przez starszyznę, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; zostanie zabity, a trzeciego dnia zmartwychwstanie».

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Chrystus, Syn Boży, dobrowolnie podjął upokorzenia i mękę, dając nam w ten sposób przykład najwyższej pokory.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom III

Łk 9, 18-22  

Wyznanie Piotra i zapowiedź męki

Żydzi oczekiwali Mesjasza, którzy wyzwoli ich z niewoli, ale Pan Jezus nie wystąpił w takiej roli. Dlatego większość narodu nie uznała w Nim Mesjasza. Ale za kogo uważają Go uczniowie, którym powierzone zostały tajemnice królestwa Bożego? Zanim Pan Jezus zapyta o to uczniów, modli się na osobności, podobnie jak przed wyborem Dwunastu.
Pan Jezus nie pytał po to, by czegoś się dowiedzieć, lecz po to, by sprowokować uczniów do wypowiedzi. Piotr odpowiada w imieniu uczniów, w imieniu Kościoła. W Ewangelii według Marka jego odpowiedź brzmi: "Ty jesteś Mesjaszem" (Mk 8, 29). W Ewangelii według Łukasza Piotr mówi: "Za Mesjasza Bożego". A więc Jezus jest Tym, przez którego Bóg ratuje i zbawia swój lud. Pan Jezus nie wyraża sprzeciwu wobec tego wyznania, ale koryguje je i uzupełnia. Koryguje zapowiedzią swej męki (w. 22), a poszerza przez wezwanie uczniów do naśladowania Go w cierpieniu.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 



 

Boże, Ty dałeś świętemu Wincentemu łaskę do naśladowania całym życiem Ofiary, którą składał, spraw, abyśmy mocą tej Eucharystii * stali się darem miłym dla Ciebie. Przez Chrystusa, Pana naszego.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Modlitwa nad darami ofiarnymi pochodzi z tego samego zasobu liturgicznego, co oracja poprzednia. Modyfikacje, wprowadzone ostatnio, dotyczą raczej jej warstwy zewnętrznej, stylistycznej.
Wspominamy w niej najpierw pobożność, z jaką św. Wincenty odprawiał Najśw. Ofiarę. Posługujemy się przy tym prastarym wyrażeniem, znanym z Pontyfikału Rzymskiego. W czasie obrzędów poprzedzających święcenia kapłańskie, pontyfikał wzywał nas mianowicie do tego, abyśmy naśladowali to, co sprawujemy. Tak swoją celebrację pojmował właśnie wspominany wyznawca. To, co sprawował w czasie Mszy św. - dawny tekst dodawał: codziennie - to starał się naśladować ofiarnością swego apostołowania i jałmużnictwa. Siły do tej ofiarności czerpał z samego liturgicznego uczestnictwa.
My także mamy się starać o czerpanie ze Mszy św. podobnych duchowych energii. Ta sakramentalna ofiara jest akumulatorem, który mieści w sobie wszelkie duchowe siły. Uczestnictwo i czerpanie zawisło od naszej podatności, wewnętrznej wrażliwości i gotowości do współpracy.
Jeśli wewnętrzne usposobienie będzie właściwe, sami staniemy się ofiarną żertwą, wydaną na posługi bliźnim. Będzie to ofiara miła, przyjemna, taka, o której św. Paweł wspominał pod koniec swego listu do Filipian (Flp 4, 18).


73. Obecność świętych Pasterzy w Kościele

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy nieustannie wysławiali Ciebie, * wszechmogący, wieczny Boże, * i Tobie za wszystko składali dziękczynienie, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Z radością oddajemy cześć świętemu Wincentemu, którego dałeś swojemu ludowi, * jako gorliwego pasterza. * Jego przykład umacnia nas w dobrym życiu, * jego słowa nas pouczają, * a jego wstawiennictwo wyprasza nam Twoją opiekę.
Dlatego z chórami Aniołów i Świętych * głosimy Twoją chwałę, * razem z nimi wołając...




Ps 107, 8-9

Niech dziękują Panu za Jego dobroć, * za Jego cuda dla synów ludzkich, * bo głodnego nasycił, * a łaknącego napełnił dobrami.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Antyfona na Komunię, przejęta znów ze wspominanego formularza, podejmuje werset z psalmu 107. Jest to dziękczynny refren z pieśni dla uczczenia wyjścia z niewoli babilońskiej. W antyfonie do tego historycznego wydarzenia nie nawiązujemy, raczej staramy się wyrazić tu te uczucia, które wypełniają nas po doznaniu niewysłowionego dobrodziejstwa w postaci daru sakramentalnego. Są to rzeczywiście mirabilia - przedziwne sprawy i zmiłowania Boże.
Równocześnie jednak przez analogię do znękanych obczyzną i wędrówkami Izraelitów wspominamy głodujących i spragnionych pociechy biedaków. Takim właśnie potrzebującym Wincenty niósł pomoc. Stawał się w rękach Bożych narzędziem pokrzepienia i zlitowania. Ta wzmianka zdolna jest zreflektować nas na skutki, jakie także w naszych duszach powinien przynieść sakramentalny pokarm, jednoczący nas z miłosiernym Zbawicielem.



 

Pokrzepieni Najświętszym Sakramentem, pokornie błagamy Cię, Boże, abyśmy za przykładem świętego Wincentego i pod jego opieką * nieśli dobrą nowinę ubogim, naśladując Twojego Syna. Który żyje i króluje na wieki wieków.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Modlitwa po Komunii pochodzi jak oracje poprzednie z mszału francuskiego. Zaczyna się od uwypuklenia swej funkcji liturgicznej i dlatego podkreśla znaczenie spożytego pokarmu, o którym wspominaliśmy przed chwilą. Zwie go niebiańskimi tajemnicami, ponieważ jednoczy nas z Tym, który przebywa już po prawicy Ojca.
Potem myśli kieruje ku przykładowi, jakiego ten Syn Boży użyczył nam, głosząc na ziemi dobrą nowinę. Sam, odnosząc do siebie tekst Izajasza (Iz 61, 1-2), oświadczył uroczyście w synagodze rodzinnego Nazaretu, że tę dobrą nowinę obwieszcza przede wszystkim ubogim (por. Łk 4, 17-21).
Był to przykład, który zafascynował wielu świętych. Jednym z nich i nie ostatnim był właśnie Wincenty a Paulo. Własnym życiem, albo - mówiąc bardziej konkretnie - własnym niestrudzonym jałmużnictwem odwzorował świetnie przykład Mistrza, a przez to także stał się Jego żywym przypomnieniem. Stawiając sobie ten przykład przed oczy, zachęcamy się wzajemnie do jego naśladowania. Ponieważ zaś uprzytamniamy sobie własną słabość oraz ciążenie naszych egoizmów, kończymy prośbą o odpowiednie łaski za przyczyną wspominanego patrona.



Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Dominikanie.pl (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  Bractwo Słowa Bożego: Komentarz do codziennych czytań
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG