Tu jesteś:




Menu:
Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Kolor szat:
Poniedziałek, 30 września 2019
ŚW. HIERONIMA,
PREZBITERA I DOKTORA KOŚCIOŁA
Wspomnienie obowiązkowe

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.


Joz 1, 8

Niech Księga Prawa będzie zawsze na twych ustach: * rozważaj ją w dzień i w nocy, * abyś ściśle spełniał wszystko, co w niej jest napisane, * bo tylko wtedy ci się powiedzie i okaże się twoja roztropność.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Antyfona na wejście jest wierszem zapożyczonym z samego początku księgi Jozuego, w którym natchniony autor nawiązuje wyraźnie do poprzednich ksiąg Pisma św., w szczególności do księgi Powtórzonego Prawa. Cytat ten dobrze określa to przywiązanie do Biblii, jakiego od Izraelitów domagała się cała ich religijna tradycja. Jest, literalnie biorąc, przykazaniem Pana, danym samemu wodzowi, który objął po Mojżeszu przewodnictwo w narodzie. Jest też w dalszym rozwoju religijnej myśli trafnym określeniem tego, co w swym życiu urzeczywistnił Hieronim. O nim można śmiało powiedzieć, że interes Pisma św., którego znajomość i umiłowanie szerzył, nie schodził z jego ust. Na rozważanie Pisma św. poświęcał dni i noce. O wierność każdemu słowu był zawsze gotów staczać boje. Sam z wolna nasycał się prawdą poznawaną w Piśmie św. Rozumiejąc z niego wiele, nie zaprzestawał dążenia do coraz to głębszego poznania Biblii. Dlatego to właśnie jest dla nas wzorem, a to, co głosi antyfona, może być rozumiane jako jego własny apel do nas skierowany, apel poparty własnym przykładem.


ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 

Św. Hieronim, którego wspominamy w dzisiejszej liturgii, tym przede wszystkim zasłynął w dziejach Kościoła, że gorąco umiłował Biblię i jej badaniom, objaśnianiom oraz przekładaniu poświęcił walną część swego dojrzałego życia. By znaleźć się bliżej środowiska, w którym jej księgi powstały, przeniósł się nawet z Rzymu do Betlejem i tam w roku 419 lub 420 niemal osamotniony zmarł strawiony wiekiem, surowym ascetyzmem oraz ogromnymi trudami.
Piękny to przykład umiłowania Słowa Bożego i nieustannego z nim obcowania. Niech sprawi, byśmy Pismo św. ukochali, wiernie się w nie wsłuchiwali i z tej świętej lektury wynosili coraz to większe pożytki.
Od czytania tego Słowa zaczyna się każda Msza św. Niechże tedy ta lektura będzie dla nas światłem i pokrzepieniem. Obyśmy nią oświeceni i wzmocnieni mogli lepiej, goręcej i święciej uczestniczyć w tajemnicy Eucharystii, w której to samo Boże Słowo, przemawiające do nas w Piśmie św., w sakramentalny sposób ofiaruje się za nas i przybywa do naszych dusz.


 

Boże, Ty dałeś świętemu Hieronimowi żywe i głębokie umiłowanie Pisma Świętego, spraw, aby Twój lud obficie karmił się Twoim słowem * i znajdował w nim źródło życia. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Modlitwa dnia ułożona została ostatnio. Mówi najpierw o Hieronimowym przywiązaniu do Pisma św. Zwie to przywiązanie słodkim i żywym i pojmuje je jako szczególny dar Boży. Tłumacze francuscy trafnie dlatego napisali: "Boże, któryś sprawił, że święty kapłan Hieronim mógł kosztować ze świętych Pism i żyć nimi intensywnie..." Doskonały to, jak widać przykład tłumaczenia wiernego, choć nie niewolniczego.
Część druga wyraża formalnie nasze błaganie i określa jego przedmiot. Przedmiot ten mieści się cały w orbicie idei ukazanych w części pierwszej. Niech lud chrześcijański obficiej karmi się słowem Bożym i odnajduje w nim źródło życia.


Zapowiedź wybawienia

Za 8, 1-8

Czytanie z Księgi proroka Zachariasza

Pan Zastępów skierował do mnie następujące słowo: «Ogarnęła Mnie zazdrość wielka o Syjon i zapłonąłem wielką żarliwością o niego.
Powrócę znowu na Syjon i zamieszkam znowu w Jeruzalem. I znowu Jeruzalem nazwą Miastem Wiernym, a górę Pana Zastępów – górą świętą.
I znowu staruszkowie i staruszki zasiądą na placach Jeruzalem, wszyscy z laskami w ręku z powodu podeszłego wieku. I zaroją się place miasta od bawiących się tam chłopców i dziewcząt.
Jeżeli uchodzić to będzie za coś niemożliwego w oczach Reszty tego ludu w owych dniach, czy Ja również mam to uważać za coś niemożliwego?»
Tak mówi Pan Zastępów: «Oto Ja wybawię mój lud z krainy wschodu i z krainy zachodu słońca. Sprowadzę ich, i mieszkać będą w Jeruzalem. I będą moim ludem, a Ja będę ich Bogiem, wiernym i sprawiedliwym».

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Już prorocy zapowiadali powszechność zbawienia. Każdy człowiek dobrej woli może skorzystać z owoców odkupienia.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom III

Za 8, 1-8  


Zapowiedź wybawienia

W ósmym rozdziale Księgi Zachariasza zgromadzone zostały proroctwa poprzedzone formułą: "To mówi Pan Zastępów". Słowa skierowane są do "Reszty tego ludu", który nie może sobie wyobrazić, w jaki sposób może być wybawiony z ciężkiego położenia, w jakim się znalazł. Patrząc po ludzku, prorok też nie widzi wyjścia, ale zwraca się do Boga, potężnego, wiernego i sprawiedliwego (w. 8), który wyzwoli swój lud z ucisku.
Prorok przekazuje pocieszającą zapowiedź Boga: "Oto wyzwolę lud mój spod władzy kraju na wschodzie i kraju na zachodzie słońca. Sprowadzę ich i mieszkać będą w Jeruzalem. I będą moim ludem, a ja będę ich Bogiem, wiernym i sprawiedliwym". Wiernemu Bogu lud powinien odpowiedzieć wiernością.


Ps 102 (101), 16-17. 18-19. 20-21.
29 i 22-23 (R.: por. 17)

Refren: Pan się objawi w chwale na Syjonie.

16Poganie będą się bali imienia Pana, *
 a Twej chwały wszyscy królowie ziemi,
17bo Pan odbuduje Syjon *
 i ukaże się w swym majestacie.

Refren: Pan się objawi w chwale na Syjonie.

18Pan przychyli się ku modlitwie opuszczonych *
 i nie odrzuci ich modłów.
19Należy to zapisać dla przyszłych pokoleń, *
 lud, który się narodzi, niech wychwala Pana.

Refren: Pan się objawi w chwale na Syjonie.

20Spojrzał Pan z wysokości swego przybytku, *
 popatrzył z nieba na ziemię,
21aby usłyszeć jęki uwięzionych, *
 aby skazanych na śmierć uwolnić.

Refren: Pan się objawi w chwale na Syjonie.

29Synowie sług Twoich bezpiecznie mieszkać będą, *
 a ich potomstwo będzie trwało w Twej obecności.
22Aby imię Pana głoszono na Syjonie
 i w Jeruzalem Jego chwałę, *
23kiedy zgromadzą się razem narody i królestwa, aby służyć Panu.

Refren: Pan się objawi w chwale na Syjonie.


Por. Mk 10, 45

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Syn Człowieczy przyszedł, żeby służyć
i dać swoje życie jako okup za wielu.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Nauka pokory

Łk 9, 46-50
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Uczniom Jezusa przyszła myśl, kto z nich jest największy. Lecz Jezus, znając tę myśl w ich sercach, wziął dziecko, postawił je przy sobie i rzekł do nich: «Kto by to dziecko przyjął w imię moje, Mnie przyjmuje; a kto by Mnie przyjął, przyjmuje Tego, który Mnie posłał. Kto bowiem jest najmniejszy wśród was wszystkich, ten jest wielki».
Wtedy przemówił Jan: «Mistrzu, widzieliśmy, jak ktoś w imię Twoje wypędzał złe duchy, i zaczęliśmy mu zabraniać, bo nie chodzi z nami». Lecz Jezus mu odpowiedział: «Przestańcie zabraniać; kto bowiem nie jest przeciwko wam, ten jest z wami».

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Prawdziwy uczeń Chrystusa nie wynosi się nigdy nad innych, ale stara się służyć braciom.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom III

Łk 9, 46-50  

Nauka pokory

Dzisiaj czytana Ewangelia kończy rozdział Ewangelii św. Łukasza, w którym uczniowie wprowadzani są w "tajemnicę królestwa Bożego" i mają zrozumieć swoje własne miejsce i zadania. W rozdziale tym znalazła się też relacja o sporze uczniów o pierwszeństwo (w. 46-48) oraz o obcym egzorcyście (w. 49-50).
Myśli o tym, "kto jest większy", ciągle mogą się rodzić w kręgu uczniów. Jeśli Ewangelia relacjonuje o tym w bezpośrednim sąsiedztwie zapowiedzi męki Jezusa, to świadczy to o tym, że uczniowie nadal jeszcze nie rozumieją w pełni swego Mistrza. Odpowiedź Jezusa na niewypowiedziane pytanie zawiera myśl, że Bóg stoi po stronie biednych i małych, a do nich należą także uczniowie Jezusa. Słowa te wypowiada Jezus do Kościoła wszystkich czasów.
Słowa "Kto bowiem nie jest przeciwko wam, ten jest z wami" wskazują na konieczność tolerancji i szanowania darów Bożych także wówczas, gdy są w posiadaniu kogoś, kto nie należy do Kościoła.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 



 

Wszechmogący Boże, spraw, abyśmy za przykładem świętego Hieronima rozważali Twoje słowa * i przez nie oświeceni, z większą gorliwością składali Tobie zbawienną Ofiarę. Przez Chrystusa, Pana naszego.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Modlitwa nad darami ofiarnymi wyraża podobnie idee, które dotyczą zarówno Hieronimowego, jak i naszego stosunku do Pisma św. Zobaczymy zaraz, że oracja nie traci przez to swej właściwej funkcjonalności, ale poprzez te właśnie idee trafnie ku niej wiedzie.
Najpierw więc przywodzimy sobie znów na pamięć przykład wiel-iego miłośnika Pisma św. Pragniemy się tym przykładem pobudzić do rozpamiętywania słowa Bożego, które dla nas także może się stać miłym i przyjemnym pokarmem.
Ale jednym ze skutków takiego obcowania z Biblią jest ochoczość w przystępowaniu do składania ofiary. Pojmujemy wtedy lepiej nasze powinności względem Boga. Na przykładzie ofiar Starego i Nowego Testamentu uczymy się wymagań, jakie stawia przed nami wezwanie do zawarcia i dochowania przymierza z Bogiem. Przymierze to musi być przypieczętowane ofiarą. W naszym porządku zbawienia taką pieczęcią jest oczywiście jedyna ofiara Nowego Testamentu, którą liturgia nazywa tu ofiarą zbawienia. Myśl o niej i naszym usposobieniu przy jej składaniu wypełnia drugą część oracji.


73. Obecność świętych Pasterzy w Kościele

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy nieustannie wysławiali Ciebie, * wszechmogący, wieczny Boże, * i Tobie za wszystko składali dziękczynienie, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Z radością oddajemy cześć świętemu Hieronimowi, którego dałeś swojemu ludowi, * jako gorliwego pasterza. * Jego przykład umacnia nas w dobrym życiu, * jego słowa nas pouczają, * a jego wstawiennictwo wyprasza nam Twoją opiekę.
Dlatego z chórami Aniołów i Świętych * głosimy Twoją chwałę, * razem z nimi wołając...




Jr 15, 16

Znalazłem Twoje słowa i pochłaniałem je, * a Twoje słowo stawało się dla mnie rozkoszą i radością serca mego, * bo imię Twoje zostało wezwane nade mną, Panie Boże.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Antyfona na Komunię jest wierszem zapożyczonym z proroctwa Jeremiasza. Wyznaje w nim prorok, z jakim to przejęciem wypadło mu przyjmować Boże objawienia. Z podobnym podchodzili do Pisma św. ci wszyscy, którzy pojmowali je wedle wiary, tzn. przyjmowali jako słowo Bożego objawienia. Odczuwali wówczas święte drżenie, tak jakby Bóg sam bezpośrednio do nich przemawiał. Pismo stawało się wtedy pociechą serca i jego radością. Czerpali z niego pokrzepienie i czuli się pobudzeni do modlitwy, do wzywania i wychwalania Imienia Pańskiego. Jednym z takich był niewątpliwie dzisiejszy święty. Wzywa nas on swoim przykładem, abyśmy podobnie karmili się Pismem i wyczerpywali z niego radość. Ale dzięki swemu uplasowaniu antyfona może być również pojmowana w znaczeniu bardziej liturgicznym. Biblia, jak to nieraz bywa, dostarcza tu liturgii trafnych określeń, liturgia natomiast traktuje je z pewną dopuszczalną swobodą i odnosi do sytuacji konkretnych, wyznaczonych samym miejscem użytkowania. Słowo Boże, z którym stykamy się w Biblii, jest, jak to już powiedzieliśmy, tym samym Słowem, które stało się ciałem. Zamieszkało Ono między nami, a teraz zstąpiło na ołtarz i do naszych serc. Jeśli przyjmowaliśmy Je i pojmowaliśmy tak, jak nas tego uczy Pismo św., byliśmy dobrze usposobieni do zjednoczenia z Nim w Komunii św., a dzięki temu zjednoczeniu mogliśmy zakosztować radości i wesela. Wyczuwaliśmy, że dokonała się nad nami niewysłowiona tajemnica Boża.



 

Panie, nasz Boże, niech Najświętszy Sakrament, który z radością przyjęliśmy w dzień świętego Hieronima, pobudzi nasze serca, * abyśmy rozważając Pismo Święte, poznali właściwą drogę i nią doszli do życia wiecznego. Przez Chrystusa, Pana naszego.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Modlitwa po Komunii znów jest tekstem nowym, ułożonym przez redaktorów mszału Pawłowego. Zaczyna się zwrotami, które determinują jej użytkowość, a więc nawiązują zarówno do właściwej funkcji, jak i do obchodzonego wspomnienia hagiologicznego. Przyjęliśmy co dopiero święty pokarm, a przyjęliśmy z weselem, które wzbudziło w nas wspomnienie wielkiego świętego. Chodzi jednak o skutki trwalsze, zakorzenione głębiej aniżeli uczucia, które przemijają. Prosimy dlatego w drugiej części oracji o rozbudzenie w naszych sercach umiłowania Bożej nauki. Tłumacze francuscy mówią na tym miejscu o umiejętności skoncentrowania naszej uwagi na tym, czego uczy Pismo św. Nie odbiegają zbytnio od litery oryginału, bo nauka Boża w nim się przede wszystkim mieści i o nim mowa jest w całym liturgicznym kontekście. Taki jest jednak krok pierwszy, nie zaś wszystko, o co należałoby w tym miejscu prosić. Po uważnym wsłuchiwaniu się, względnie nachylaniu nad Pismem św., należy dbać o jego zgłębienie i zrozumienie. Wiemy z samej Biblii, że nie jest ona księgą otwartą i że sami Apostołowie, znając z niej wiele, byli słuchaczami niepojętymi, niezdolnymi do wielu skojarzeń, jakie skądinąd mogły im się narzucać. Potrzeba było szczególnego światła, aby wreszcie mogli pojąć mesjańskie proroctwa i odnieść je do tego, co własnymi oczy na oglądali.
Po zrozumieniu zaś należy przekroczyć tę barierę, która często wyrasta pomiędzy intelektem a chceniem ludzkim. Rzeczy zrozumiane należy jeszcze przetłumaczyć na język chrześcijańskiego czynu. Ukoronowaniem jest dopiero wypełnianie Pisma, tak jak wypełnianiem mesjańskich proroctw było życie, nauczanie i śmierć Chrystusa na krzyżu. Tylko za cenę tego trzeciego możemy dostąpić życia wiecznego, którego wspomnienie, ten eschatologiczny akcent, kończy orację.



Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Dominikanie.pl (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  Bractwo Słowa Bożego: Komentarz do codziennych czytań
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG