Tu jesteś:




Menu:
Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Kolor szat:
Wtorek, 7 maja 2019
III tydzień psałterza
III tydzień Okresu Wielkanocnego

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.


Ap 19, 5; 12, 10

Chwalcie naszego Boga, wszyscy, którzy się Go boicie, * mali i wielcy, * bo nastało zbawienie, potęga i władza Jego Pomazańca. * Alleluja.

ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 

W Ciele, jakim jest Kościół, życie Chrystusa rozlewa się na wierzących, którzy poprzez sakramenty jednoczą się w sposób tajemny i rzeczywisty z umęczonym i uwielbionym Chrystusem. Przy łamaniu chleba eucharystycznego, uczestnicząc w sposób rzeczywisty w Ciele Pańskim, wznosimy się do wspólnoty z Nim i nawzajem ze sobą (KK, nr 7, 2). Warunkiem jednak tego wszystkiego jest czynny i pełny udział w sprawowaniu Eucharystii.



 

Boże, Ty otwierasz bramy swojego królestwa dla odrodzonych z wody i Ducha Świętego, umocnij w łasce swoich wiernych, * aby oczyszczeni z wszystkich grzechów osiągnęli dobra przez Ciebie obiecane. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.



Męczeństwo Świętego Szczepana

Dz 7, 51 – 8, 1a

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Szczepan mówił do ludu i starszych, i uczonych:
«Ludzie twardego karku i opornych serc i uszu! Wy zawsze sprzeciwiacie się Duchowi Świętemu. Jak ojcowie wasi, tak i wy. Któregoż z proroków nie prześladowali wasi ojcowie? Pozabijali nawet tych, którzy przepowiadali przyjście Sprawiedliwego. A wy zdradziliście Go teraz i zamordowaliście. Wy, którzy otrzymaliście Prawo za pośrednictwem aniołów, lecz nie przestrzegaliście go».
Gdy to usłyszeli, zawrzały gniewem ich serca i zgrzytali zębami na niego.
A on, pełen Ducha Świętego, patrzył w niebo i ujrzał chwałę Bożą i Jezusa, stojącego po prawicy Boga. I rzekł: «Widzę niebo otwarte i Syna Człowieczego, stojącego po prawicy Boga».
A oni podnieśli wielki krzyk, zatkali sobie uszy i rzucili się na niego wszyscy razem. Wyrzucili go poza miasto i kamienowali, a świadkowie złożyli swe szaty u stóp młodzieńca, zwanego Szawłem. Tak kamienowali Szczepana, który modlił się: «Panie Jezu, przyjmij ducha mego!»
A gdy osunął się na kolana, zawołał głośno: «Panie, nie licz im tego grzechu!» Po tych słowach skonał.
Szaweł zaś zgadzał się na zabicie Szczepana.

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 


Męczeńska śmierć św. Szczepana pozostanie zawsze dla chrześcijan najdoskonalszym wzorem miłowania Boga i bliźnich.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom I

Dz 7, 51-59; 8, 1  


Męczeństwo św. Szczepana

W mowie wobec Sanhedrynu Szczepan przedstawia w skrócie całą historię Izraela, ujmując ją jako ciągłe nieposłuszeństwo ludu wybranego wobec Boga oraz odrzucanie słowa Bożego. Ilustruje to dwoma przykładami, znanymi jego słuchaczom. Pierwszy uogólnia prześladowanie proroków (z Pisma Świętego mało wiemy na ten temat, ale tradycja żydowska utrzymywała, że prorocy umierali przeważnie jako męczennicy). Eskalacja tych prześladowań osiągnęła swój szczyt w czynach aktualnych przywódców narodu, którzy wydali i zabili Sprawiedliwego (Dz 3, 14). Tytuł ten identyfikuje Jezusa najprawdopodobniej ze Sługą cierpiącym z Izajasza i z człowiekiem sprawiedliwym niewinnie prześladowanym, o którym mówi Księga Mądrości (Mdr 2, 10nn). Jest to bardzo mocne oskarżenie przywódców Izraela o zdradę i zamordowanie Mesjasza.
Drugi przykład nawiązuje do legendy, zgodnie z którą Bóg dał na Synaju Prawo za pośrednictwem aniołów. Bóg miał upodobanie w Prawie, ale Żydzi go nie przestrzegali. Lekceważąc Prawo, które miało ich doprowadzić do Mesjasza, Żydzi odrzucili Mesjasza.
Ostra krytyka Szczepana wywołała gniew i "zgrzytanie zębów" członków Sanhedrynu. Jego zaś oświadczenie: "Widzę niebo otwarte i Syna Człowieczego, stojącego po prawicy Boga" było nie do zniesienia dla żydowskich uszu. Szczepan przecież oświadczył, że ma widzenie Boga (por. Łk 3, 21), czyli Bóg aprobuje jego słowa. Z tego wynikało, że chrześcijanie - Szczepan przemawiał przecież jako chrześcijanin - pozostają w dobrej relacji do Boga, podczas gdy Żydzi od Niego się oddalili i sprzeciwiają się woli Bożej.
Jezus przedstawiony jest jako "Syn Człowieczy" (poza Ewangeliami to wyrażenie występuje w Nowym Testamencie tylko tutaj) stojący po prawicy Boga. Określenie to pojawia się najpierw w wizji w Księdze Daniela (Dn 7, 13), gdzie uwielbiony Syn Człowieczy stoi przy Bogu, a następnie często nazywał tak siebie Pan Jezus.
Twierdzenie Szczepana, że widzi Jezusa jako uwielbionego Syna Człowieczego, już uczestniczącego w chwale Bożej, zostało odebrane przez Sanhedryn jako bluźnierstwo. Członkowie Sanhedrynu wydali wyrok na Jezusa jako na bluźniercę; nie mogli więc - ich zdaniem - nie zareagować na słowa Szczepana, który będąc oskarżonym przemienił się w oskarżyciela i podważał słuszność decyzji Sanhedrynu. Zgodnie z przepisem Prawa wyprowadzili go poza miasto i tam kamienowali. Prawu nadali swoją interpretację, którą można by sformułować słowami: "Kto wyzna wiarę w Jezusa jako Mesjasza, będzie wyłączony z Izraela". Kamienowany Szczepan przyjmuje męczeństwo jako świadek Jezusa, uwielbiony i zwycięski.
Męczeństwo Szczepana jest okazją dla Łukasza - autora Dziejów Apostolskich - do przedstawienia Pawła. Pierwsze kamienie powinny być rzucone na skazanego przez świadków oskarżenia. Ich szat pilnuje Szaweł, który w ten sposób ma udział w zabójstwie Szczepana.
Warto zwrócić uwagę na jeszcze jedną ważną myśl teologiczną. Zwracając się do Boga (w. 59), Szczepan modli się słowami Psalmu 31, 6, ale go modyfikuje odnosząc go do Pana Jezusa. Jezus jest centrum życia człowieka wierzącego i wzywany jest w momencie śmierci. Szczepan pokłada swą ufność w Jezusie, którego widział po prawicy Boga. Prosząc zaś o przebaczenie grzechu tym, którzy go zabijają, Szczepan upodabnia się do swego Mistrza.
Pan Jezus powiedział w czasie przesłuchania przez Sanhedryn: "Ujrzycie Syna Człowieczego, siedzącego po prawicy Wszechmocnego" (Mk 14, 62). Szczepan w czasie swej wizji otrzymał przywilej potwierdzenia tej przepowiedni Jezusa.


Ps 31 (30), 3c-4. 6 i 7b i 8a. 17 i 21ab
(R.: por. 6a)

Refren: W ręce Twe, Panie, składam ducha mego.
Albo: Alleluja.

3Bądź dla mnie skałą schronienia, *
 warownią, która ocala.
4Ty bowiem jesteś moją skałą i twierdzą, *
 kieruj mną i prowadź przez wzgląd na swe imię.

Refren: W ręce Twe, Panie, składam ducha mego.
Albo: Alleluja.

6W ręce Twoje powierzam ducha mego, *
 Ty mnie odkupisz, Panie, wierny Boże.
7Ja zaś pokładam ufność w Panu. *
8Weselę się i cieszę Twoim miłosierdziem.

Refren: W ręce Twe, Panie, składam ducha mego.
Albo: Alleluja.

17Niech Twoje oblicze zajaśnieje nad Twym sługą, *
 wybaw mnie w swoim miłosierdziu.
21Osłaniasz ich Twą obecnością *
 od spisku mężów.

Refren: W ręce Twe, Panie, składam ducha mego.
Albo: Alleluja.


J 6, 35ab

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Ja jestem chlebem życia.
Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Ja jestem chlebem życia

J 6, 30-35
Słowa Ewangelii według Świętego Jana

W Kafarnaum lud powiedział do Jezusa:
«Jaki więc Ty uczynisz znak, abyśmy go zobaczyli i Tobie uwierzyli? Cóż zdziałasz? Ojcowie nasi jedli mannę na pustyni, jak napisano: „Dał im do jedzenia chleb z nieba”».
Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Nie Mojżesz dał wam chleb z nieba, ale dopiero Ojciec mój daje wam prawdziwy chleb z nieba. Albowiem chlebem Bożym jest Ten, który z nieba zstępuje i życie daje światu».
Rzekli więc do Niego: «Panie, dawaj nam zawsze ten chleb!»
Odpowiedział im Jezus: «Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie».

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 


Manna, którą otrzymywali Żydzi na pustyni, wędrując do ziemi obiecanej, była zapowiedzią tego cudownego pokarmu, w którym możemy spożywać samego Chrystusa.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom I

J 6, 30-35  

Jam jest chleb życia

Jezus żąda akceptacji swojej Osoby i swoich słów, żąda wiary. Dlaczego? Jakie racje lub jakie nadzwyczajne znaki usprawiedliwiają Jego żądanie? Odwieczne pytanie.
Wymaganie Jezusa powoduje pojawienie się problemu manny. Jeśli Jezus wysuwa roszczenia, by Go uznać za proroka podobnego do Mojżesza, powinien dokonać podobnych znaków. I tu nasuwa się myśl o mannie.
W świecie żydowskim istniał nurt wyrażający się o mannie na sposób spekulacji tradycji mądrościowej: "Przygotowana jest na przyszłe wieki. Kto wierzy, godny jest ją spożywać". Z drugiej strony, manna związana była ze świętem Paschy. Wierzono, że Mesjasz pojawi się w święto Paschy i wtedy manna zacznie spadać z nieba. Wszystkie te spekulacje i nadzieje mesjańskie pomagają nam lepiej zrozumieć scenę, którą przedstawia Jan.
Odpowiedź Jezusa na oczekiwania ludu koncentruje się wokół stwierdzenia: wasze nadzieje już się spełniły. Ja jestem wyczekiwanym chlebem. Zanim jednak zostanie dana ta definitywna odpowiedź, trzeba było sprecyzować bardzo ważną sprawę. To nie Mojżesz dał ludowi chleb z nieba, lecz Ojciec. Mojżesz dał chleb "przemijający". Według powszechnego przekonania manna była pokarmem nadnaturalnym, ale w rzeczywistości mogła jedynie zaspokoić głód, czyli potrzebę fizyczną.
Gdyby Jezus nie uczynił innej rzeczy poza rozmnożeniem chleba, Jego chleb byłby nadnaturalnym pokarmem jak manna, ale Jezus nie dałby niczego więcej niż Mojżesz. Także Jego chleb byłby pokarmem "przemijającym".
Jezus oferuje coś więcej: chce zaspokoić wszystkich głodnych, wszystkie potrzeby człowieka. Kto Go akceptuje jako chleb niebieski, nie będzie już czuł głodu.
Uważać Jezusa za prawdziwy chleb niebieski, który całkowicie zaspokaja głód, możliwe jest tylko dzięki wierze. Przyjść do Niego znaczy tyle samo co wierzyć w Niego. Mamy tu oczywisty paralelizm.
Lud niewiele zrozumiał, ale pragnął chleba, który ugasiłby naprawdę głód człowieka. Panie, daj nam tego chleba.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 



 

Panie, nasz Boże, przyjmij świąteczne dary Kościoła, i skoro dałeś mu powód do tak wielkiego wesela, * udziel mu pełnej radości wiecznej. Przez Chrystusa, Pana naszego.



23. Odnowa wszechświata przez misterium paschalne

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, * słuszne i zbawienne, * abyśmy Ciebie, Panie, zawsze sławili, * a zwłaszcza w tym czasie uroczyściej głosili Twoją chwałę, * gdy Chrystus został ofiarowany jako nasza Pascha.
On zniweczył moc grzechu, * odnowił całe stworzenie i nam przywrócił utracone życie.
Dlatego pełnią łask paschalnych * radują się wszystkie ludy na całej ziemi. * Również chóry Aniołów i zastępy Świętych * śpiewają hymn ku Twojej chwale, * nieustannie wołając...




Rz 6, 8

Jeżeli umarliśmy razem z Chrystusem, * wierzymy, że z Nim również żyć będziemy. * Alleluja.




 

Boże, nasz Ojcze, wejrzyj łaskawie na lud swój, który odnowiłeś przez Sakramenty dające życie wieczne, * i doprowadź go do chwalebnego zmartwychwstania. Przez Chrystusa, Pana naszego.




Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Paśnik (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz
   •  ks. Tomasz Horak: Homilie niedzielne

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG