Tu jesteś:




Menu:
Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Kolor szat:
Piątek, 10 maja 2019
III tydzień psałterza
III tydzień Okresu Wielkanocnego

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.


Ap 5, 12

Baranek zabity jest godzien wziąć potęgę i bogactwo, * i mądrość, i moc, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo. * Alleluja.

ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 

Uwielbienie Boga, który jest miłością, wyrasta w kulcie eucharystycznym z owego rodzaju obcowania, w którym - podobnie jak pokarm i napój - wypełnia On naszą duchową istotę i zabezpiecza jej życie. Właśnie takie eucharystyczne uwielbienie Boga najbardziej odpowiada Jego zbawczym zamierzeniom. On sam, Ojciec, chce, aby "prawdziwi czciciele" tak właśnie Go czcili, a Chrystus jest wyrazicielem tej woli równocześnie przez swe słowa i przez Sakrament, w którym umożliwia nam uczcić Ojca w sposób najwłaściwiej odpowiadający Jego woli (Jan Paweł II). Włączajmy się zawsze świadomie i czynnie w ten wielki akt uwielbienia Boga.



 

Wszechmogący Boże, Ty nam dałeś poznać tajemnicę zmartwychwstania Pańskiego; niech Twój Duch miłości sprawi, * abyśmy powstali do nowego życia. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.



Nawrócenie Świętego Pawła

Dz 9, 1-20

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Szaweł ciągle jeszcze siał grozę i dyszał żądzą zabijania uczniów Pańskich. Udał się do arcykapłana i poprosił go o listy do synagog w Damaszku, aby mógł uwięzić i przyprowadzić do Jeruzalem mężczyzn i kobiety, zwolenników tej drogi, jeśliby jakichś znalazł.
Gdy zbliżał się już w swojej podróży do Damaszku, olśniła go nagle światłość z nieba. A gdy upadł na ziemię, usłyszał głos, który mówił: «Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz?» «Kto jesteś, Panie?» – powiedział.
A On: «Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz. Wstań i wejdź do miasta, tam ci powiedzą, co masz czynić».
Ludzie, którzy mu towarzyszyli w drodze, oniemieli ze zdumienia, słyszeli bowiem głos, lecz nie widzieli nikogo. Szaweł podniósł się z ziemi, a kiedy otworzył oczy, nic nie widział. Zaprowadzili go więc do Damaszku, trzymając za ręce. Przez trzy dni nic nie widział i ani nie jadł, ani nie pił.
W Damaszku znajdował się pewien uczeń, imieniem Ananiasz. «Ananiaszu!» – przemówił do niego Pan w widzeniu. A on odrzekł: «Jestem, Panie!»
A Pan do niego: «Idź na ulicę Prostą i zapytaj w domu Judy o Szawła z Tarsu, bo właśnie się tam modli». (I ujrzał Szaweł w widzeniu, jak człowiek imieniem Ananiasz wszedł i położył na niego ręce, aby przejrzał).
«Panie – odpowiedział Ananiasz – słyszałem z wielu stron, jak dużo złego wyrządził ten człowiek świętym Twoim w Jerozolimie. I ma on tutaj władzę od arcykapłanów, aby więzić wszystkich, którzy wzywają Twego imienia».
«Idź – odpowiedział mu Pan – bo wybrałem sobie tego człowieka jako narzędzie. On zaniesie imię moje do pogan i królów, i do synów Izraela. I ukażę mu, jak wiele będzie musiał wycierpieć dla mego imienia».
Wtedy Ananiasz poszedł. Wszedł do domu, położył na niego ręce i powiedział: «Szawle, bracie, Pan Jezus, Ten, co ukazał ci się na drodze, którą szedłeś, przysłał mnie, abyś przejrzał i został napełniony Duchem Świętym». Natychmiast jakby łuski spadły z jego oczu i odzyskał wzrok, i został ochrzczony. A gdy spożył posiłek, wzmocnił się.
Jakiś czas spędził z uczniami w Damaszku i zaraz zaczął głosić w synagogach, że Jezus jest Synem Bożym.

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 


Słuchając pilnie opisu cudownego nawrócenia św. Pawła, zechciejmy sobie uświadomić, że wszystkich ochrzczonych powołuje Bóg do głoszenia Ewangelii, zwłaszcza dobrym życiem.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom I

Dz 9, 1-20  


Nawrócenie świętego Pawła

Nawrócenie Szawła miało miejsce prawdopodobnie w roku 36 po Chr. (por. Ga 2, 1 i Dz 15); w Dziejach Apostolskich jest ono opowiedziane trzykrotnie (Dz 9, 1-19; Dz 22, 4-21; Dz 26, 9-18). Trzykrotne powtórzenie jest wskazówką, że dla Łukasza miało ono ogromne znaczenie. Łukaszowi chodziło w tych opisach nie tylko o protokół z tego wydarzenia, lecz także o jego interpretację. Chrystus ukazał się prześladowcy, a ta wizja nadała nowy kierunek życiu Szawła i wpłynęła w sposób decydujący na dalszy rozwój Kościoła. Dzięki wydarzeniu pod Damaszkiem do Kościoła weszły narody pogańskie.
Trzy opisy nawrócenia różnią się między sobą oraz od tego, co sam Paweł pisze na ten temat. Paweł nigdy nie opisuje tego wydarzenia, ogranicza się do potwierdzenia go (1 Kor 9, 1; 1 Kor 15, 8; Ga 1, 15) i z upodobaniem mówi, że widział Pana. Łukasz natomiast nie mówi o wizji (widzeniu) Pawła. Według Pawła został on powołany i skierowany do misji wśród pogan bezpośrednio przez Chrystusa (Ga 1,1. 11-12), natomiast według Łukasza stało się to za pośrednictwem Ananiasza.
Warto zwrócić uwagę na ważniejsze rysy trzech opisów. Dialog przy ukazaniu się (Dz 9, 4-6; Dz 22, 7-10; Dz 26, 14-16) ma strukturę trójczłonową: Chrystus wzywa, a człowiek odpowiada; do Chrystusa należy ostatnie słowo: ukazuje się i komunikuje swoją misję. Człowiek ją akceptuje bez dyskusji.
Prosty nakaz misyjny w pierwszych dwóch tekstach (Dz 9, 6; Dz 22, 10) został rozwinięty w mowę misyjną w tekście trzecim (Dz 26, 10-18). Łukasz posługuje się tu słowami, których wcześniejsi pisarze biblijni używali opisując powołanie i misję wielkich proroków Izraela (Ez 1-2; Jr 1; Iz 6). Dzięki temu Łukasz stwierdza, że Jezus zwraca się do Pawła w sposób, w jaki Jahwe zwracał się do proroków izraelskich i używa tych samych słów.
W opisach wizji Chrystusa znalazły się elementy, które były także w starotestamentalnych opisach teofanii: otwiera się niebo, świeci wielka światłość, słychać potężny głos, widzący padają na ziemię (por. Dn 10, 5-19). Nie mają tu znaczenia różnice w opisach wydarzenia pod Damaszkiem. To, że w jednym opowiadaniu wspomina się światło, w drugim głos; że w jednym świadkowie słyszą, lecz nie widzą, a w drugim jest odwrotnie - są to różne sposoby wyrażenia tej samej rzeczy, a mianowicie było to pojawienie się Chrystusa, czyli chrystofania.
Łukasz wiedział i chciał to wyrazić, że ukazanie się Chrystusa Pawłowi całkowicie zmieniło jego życie. W swoim dziele Łukasz zebrał wszystko, co tradycja przekazywała o tym wydarzeniu. Ale Łukasz nadawał mu także interpretację, podkreślając wyjątkowe znaczenie tego wydarzenia dla Kościoła. Dzięki niemu Paweł zaniesie Ewangelię poganom.


Ps 117 (116), 1b-2 (R.: por. Mk 16, 15)

Refren: Całemu światu głoście Ewangelię.
Albo: Alleluja.

1Chwalcie Pana, wszystkie narody, *
 wysławiajcie Go, wszystkie ludy,
2bo potężna nad nami Jego łaska, *
 a wierność Pana trwa na wieki.

Refren: Całemu światu głoście Ewangelię.
Albo: Alleluja.


J 6, 56

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije,
trwa we Mnie, a Ja w nim jestem.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Ciało moje jest prawdziwym pokarmem

J 6, 52-59
Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Żydzi sprzeczali się między sobą, mówiąc: «Jak On może nam dać swoje ciało do jedzenia?»
Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego ani pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.
Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim.
Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie. To jest chleb, który z nieba zstąpił – nie jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki».
To powiedział, nauczając w synagodze w Kafarnaum.

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 


Uczestnicząc we Mszy świętej, zawsze pamiętajmy o tym, że Ciało Chrystusa jest prawdziwym pokarmem, a Jego Krew prawdziwym napojem.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom I

J 6, 52-59  

Ciało moje jest prawdziwym pokarmem

Opisując Ostatnią Wieczerzę, Jan nie wspomina ustanowienia Eucharystii. Jest to bardzo dziwne. Próbowano wyjaśniać to tym, iż Jan nie opisuje ustanowienia Eucharystii dlatego, że zrobili to synoptycy. Jest to jednak wyjaśnienie niezbyt przekonujące, bo przy takim założeniu powinien pominąć także inne, mniej ważne opowiadania, które znalazły się w czwartej Ewangelii, a są także u synoptyków.
Jak więc to wyjaśnić? Wydaje się, że przyczyną tego braku w Ewangelii Jana jest fakt, że opis Ostatniej Wieczerzy rozpoczyna się u Jana już w tym momencie. Wiersze 51-59 prawdopodobnie nie zostały wypowiedziane w Kafarnaum, lecz w Wieczerniku, pomimo tego, że w wierszu 59 jest stwierdzenie, że Jezus nauczał tak w synagodze w Kafarnaum. Prawdopodobnie wiersz ten przeniesiony został z pierwotnego miejsca; powinien znajdować się po w. 50.
Następujące racje skłaniają do stawiania takiej hipotezy: 1) wspomniany już brak opisu ustanowienia Eucharystii w rozdziale 13; 2) nadzwyczajne podobieństwo wiersza 51c ("Chlebem, który ja dam, jest moje ciało za życie świata") do formuł ustanowienia Eucharystii; 3) stwierdzenia zawarte w tym fragmencie mają wydźwięk wyraźnie eucharystyczny i doskonale pasują do Ostatniej Wieczerzy, natomiast mniej odpowiadają synagodze w Kafarnaum.
Ze względu na nadzwyczajne podobieństwo tych słów z przemówieniem na temat chleba życia Ewangelista przeniósł w to miejsce słowa wypowiedziane podczas Ostatniej Wieczerzy.
W tym krótkim fragmencie Ewangelista interesuje się wyłącznie tematem Eucharystii. Jest tu powiedziane, że życie wieczne nie jest skutkiem "wierzenia" w Jezusa, lecz "spożywania" Jego Ciała. Główną osobą nie jest Ojciec dający prawdziwy chleb z nieba, lecz Jezus, który daje swoje Ciało i swoją Krew. Słownictwo bardzo różni się od występującego w mowie na temat chleba życia; mamy tu terminy: "pokarm", "napój", "ciało", "krew".
Wyrażenie "spożywać ciało i pić krew" normalnie miało zawsze pejoratywny sens zemsty; w naszym tekście otrzymuje sens pozytywny tylko ze względu na kontekst eucharystyczny.
Argument chyba najpoważniejszy znajduje się w w. 51: "Chlebem, który Ja dam, jest moje Ciało". Zachowując własny styl, tak charakterystyczny dla czwartej Ewangelii, mamy tu odniesienie do ustanowienia Eucharystii. Występujące w tekście oryginalnym słowo sarks, a nie soma (na oznaczenie ciała) zbliża nas do realizmu słów użytych przez Jezusa podczas ustanowienia Eucharystii.
Spójrzmy teraz na wiodące idee. Osoba Jezusa, przyjęta przez wiarę, jest środkiem, za pomocą którego dawane jest i zachowywane życie wieczne. Ta myśl charakterystyczna jest dla przemówienia na temat chleba (kontekst bezpośrednio poprzedni). Teraz Jezus stwierdza, że Jego ciało jest chlebem życia. Trzeba tu zauważyć podwójną zmianę. Główną osobą nie jest już Ojciec, lecz "Ja", czyli Jezus. Zmienił się czas: zamiast teraźniejszego mamy przyszły. Wiersz 51 czyni aluzję do Wcielenia, ale także do śmierci, mającej związek z Eucharystią.
Moje ciało ofiarowane, dane za życie świata. Znaczenie tych słów, nieznanych w tradycji, trzeba wyprowadzać w powiązaniu z 1 Kor 11, 24. Jest tu odniesienie do śmierci Jezusa. A więc znaczenie eucharystyczne nierozerwalnie związane jest z "ofiarniczym" (por. też J 3, 15-16).
Surowy realizm wyrażeń: "spożywać ciało" i "pić krew" zawdzięczać należy podwójnej intencji Ewangelisty. Z jednej strony sprzeciwia się on doketyzmowi stwierdzając pełną i prawdziwą rzeczywistość natury ludzkiej Chrystusa (ten aspekt jest poszerzony w Pierwszym Liście Jana). Ale sprzeciwiając się "spirytualizacji" ludzkiej natury Chrystusa, mamy tu także jeszcze bardziej radykalny sprzeciw wobec "spirytualizacji" eucharystycznego "Ciała" i "Krwi".
Nacisk na rzeczywistość Ciała i Krwi nie może prowadzić do przypisywania Eucharystii działania magicznego. Zdania tej perykopy są kontynuacją poprzedniego fragmentu, w którym podkreślona została konieczność wiary w Jezusa. Dar życia udzielany jest poprzez sakrament przyjmowany z wiarą.
W wierszu 54 należy zauważyć obecność podwójnej eschatologii: odniesienie do eschatologii ostatecznej poszerzone jest we wzmiance o Synu Człowieczym (w. 53), który jest postacią eschatologiczną, mającą się ukazać w dzień Sądu Bożego. Autorzy Nowego Testamentu Eucharystię wiążą z wydarzeniami eschatologicznymi (1 Kor 11, 26; Mk 14, 25; Łk 22, 18).
Porównanie wierszy 54 i 56 ukazuje, że "mieć życie" znaczy być złączonym z Jezusem. Trzeba dokonać konfrontacji także z w. 27. Łączność z Jezusem jest uczestnictwem w łączności między Ojcem i Synem. Ta łączność bądź uczestnictwo może być wyjaśnieniem lub interpretacją aspektu przymierza, na jaki zwracają uwagę inni Ewangeliści mówiąc o Eucharystii, a który jest pominięty przez Jana.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 



 

Miłosierny Boże, uświęć te dary, złożone jako znak ofiary duchowej, * i spraw, byśmy sami stali się wieczystym darem dla Ciebie. Przez Chrystusa, Pana naszego.



20. Misterium paschalne

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, * słuszne i zbawienne, * abyśmy Ciebie, Panie, zawsze sławili, * a zwłaszcza w tym czasie * uroczyściej głosili Twoją chwałę, * gdy Chrystus został ofiarowany jako nasza Pascha.
On bowiem jest prawdziwym Barankiem, * który zgładził grzechy świata. * On przez swoją śmierć zniweczył śmierć naszą * i zmartchwywstając przywrócił nam życie.
Dlatego pełnią łask paschalnych * radują się wszystkie ludy na całej ziemi. * Również chóry Aniołów i zastępy Świętych * śpiewają hymn ku Twojej chwale, * nieustannie wołając...





Chrystus był ukrzyżowany, * zmartwychwstał i nas odkupił. * Alleluja.




 

Boże, Ty nas posiliłeś sakramentalnymi Darami, pokornie Cię błagamy, aby Ofiara, którą Twój Syn polecił nam składać na swoją pamiątkę, * przyczyniła się do wzrostu naszej miłości. Przez Chrystusa, Pana naszego.




Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Paśnik (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz
   •  ks. Tomasz Horak: Homilie niedzielne

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG