Tu jesteś:




Menu:
Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Kolor szat:
Poniedziałek, 13 maja 2019
IV tydzień psałterza
IV tydzień Okresu Wielkanocnego

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.


Rz 6, 9

Chrystus powstawszy z martwych, już więcej nie umiera, * śmierć nie ma już nad Nim władzy. * Alleluja.

ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 

Wśród wszystkich sakramentów, Eucharystia jest tym właśnie, który prowadzi do pełni chrześcijańskiego wtajemniczenia i wykonywaniu kapłaństwa wspólnego wiernych nadaje taką formę sakramentalną i eklezjalną, która łączy je z wykonywaniem kapłaństwa służebnego, czyli hierarchicznego. W ten sposób kult eucharystyczny jest ośrodkiem i celem całego życia sakramentalnego. Odzywają się w nim najgłębszym echem sakramenty chrześcijańskiego wtajemniczenia: chrzest i bierzmowanie (Jan Paweł II).



 

Boże, Ty przez uniżenie się Twojego Syna podźwignąłeś upadłą ludzkość, udziel swoim wiernym duchowej radości * i spraw, aby oswobodzeni z niewoli grzechu, osiągnęli wieczne szczęście. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.



Wejście pogan do Kościoła

Dz 11, 1-18

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Apostołowie i bracia, przebywający w Judei, dowiedzieli się, że również poganie przyjęli słowo Boże. Kiedy Piotr przybył do Jeruzalem, ci, którzy byli pochodzenia żydowskiego, robili mu wymówki. «Wszedłeś do ludzi nieobrzezanych – mówili – i jadłeś z nimi». Piotr więc zaczął wyjaśniać im po kolei:
«Modliłem się – mówił – w mieście Jafie i w zachwyceniu ujrzałem jakiś spuszczający się przedmiot, podobny do wielkiego płótna czterema końcami opadającego z nieba. I dotarł aż do mnie. Przyglądając mu się uważnie, zobaczyłem czworonożne zwierzęta domowe i dzikie, płazy i ptaki podniebne.
Usłyszałem też głos, który mówił do mnie: „Zabijaj, Piotrze, i jedz!” Odpowiedziałem: „O nie, Panie, bo nigdy nie wziąłem do ust niczego skażonego lub nieczystego”. Ale głos z nieba odezwał się po raz drugi: „Nie nazywaj nieczystym tego, co Bóg oczyścił”. Powtórzyło się to trzy razy i wszystko zostało wzięte znowu do nieba.
Zaraz potem trzech ludzi, wysłanych do mnie z Cezarei, stanęło przed domem, w którym mieszkaliśmy. Duch powiedział mi, abym bez wahania poszedł z nimi. Razem ze mną poszło też tych sześciu braci. Przybyliśmy do domu owego człowieka. On nam opowiedział, jak zobaczył anioła, który zjawił się w jego domu i rzekł: „Poślij do Jafy i sprowadź Szymona, zwanego Piotrem. On cię pouczy, jak zbawisz siebie i cały swój dom”.
Kiedy zacząłem mówić, Duch Święty zstąpił na nich, jak na nas na początku. Przypomniałem sobie wtedy słowa, które wypowiedział Pan: „Jan chrzcił wodą, wy zaś ochrzczeni będziecie Duchem Świętym”. Jeżeli więc Bóg udzielił im tego samego daru co nam, którzy uwierzyliśmy w Pana Jezusa Chrystusa, to jakżeż ja mogłem sprzeciwiać się Bogu?»
Gdy to usłyszeli, zamilkli. Wielbili Boga i mówili: «A więc i poganom udzielił Bóg łaski nawrócenia, aby żyli».

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 


Zgodnie z zapowiedzią proroków Dobrą Nowinę, czyli Ewangelię, głoszono również poganom. Wyrażajmy naszą radość i wdzięczność Bogu za to, że pragnie zbawienia każdego człowieka dobrej woli.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom I

Dz 11, 1-18  


Wejście pogan do Kościoła

W Dz 10-11 opisana jest historia nawrócenia Korneliusza. Obszerna relacja o nawróceniu (najobszerniejsza w NT) ma swój bardzo istotny powód: chodzi przecież o przyjęcie do Kościoła pierwszego poganina, a tym samym o oficjalne rozpoczęcie misji wobec pogan. Dotąd Apostołowie głosili Chrystusa tylko wśród Żydów (lub Samarytan). Przejście do ewangelizacji pogan było bardzo trudne: trzeba było przezwyciężyć żydowskie uprzedzenie wobec pogan. Zadziałać tu musiał sam Bóg. Łukasz podkreśla, że pierwszy krok dokonany został przez Piotra, a nie przez Pawła, i że zostało to zaakceptowane przez Kościół jerozolimski: "A więc i poganom udzielił Bóg łaski nawrócenia" (Dz 11, 18).
Korneliusz był setnikiem w wojsku rzymskim, a więc dowódcą stu ludzi; musiał być obywatelem rzymskim. Legiony rzymskie stacjonowały w Syrii, ale miały swe posterunki także w Judei. Korneliusz wraz z rodziną i służbą mieszkał w Cezarei (Nadmorskiej), która była siedzibą administracji rzymskiej w Judei. Przedstawiony jest jako człowiek pobożny, bojący się Boga, przyjaciel Żydów i ludzi sprawiedliwych. Jest symbolem ludzi, których Bóg akceptuje, a więc powinni być zaakceptowani także przez Kościół.
Czytany dzisiaj fragment rozpoczyna się od stwierdzenia, że "Apostołowie i bracia, przebywający w Judei, dowiedzieli się, że również poganie przyjęli słowo Boże". Zdanie to stwierdza, że zwierzchnicy Kościoła jerozolimskiego wiedzieli o fakcie chrztu udzielonego poganinowi przez Piotra i zażądali od niego wyjaśnień po powrocie do Jerozolimy. Piotr był pierwszym wśród Apostołów, cieszył się najwyższym autorytetem w Kościele, ale nie działał zupełnie niezależnie od innych. Musiał zdać sprawozdanie z tego, czego dokonał, i podać racje, którymi się kierował. Opozycja w stosunku do Piotra pochodziła od tych, którzy nawrócili się z judaizmu (Dz 11, 2). Uważali oni, że Prawo i zwyczaje żydowskie, zwłaszcza obrzezanie, obowiązują nadal, a nawracający się poganie powinni najpierw przejść przez judaizm, przestrzegać przepisy Prawa, a dopiero potem mogą przyjąć chrześcijaństwo (por. Dz 14, 27; Dz 15, 7-11).
Piotr usprawiedliwia się i opowiada, co go doprowadziło do udzielenia chrztu Korneliuszowi i jego rodzinie. Nie opowiada całej historii, którą już znamy z rozdziału poprzedniego, podaje tylko szczegóły konieczne dla zrozumienia całej sprawy. Łukasz lubi powtórzenia, szczególnie w przypadku wydarzeń o wielkim znaczeniu. Miały one utrwalić w pamięci zdarzenia ważne dla życia Kościoła.
Oprócz własnego świadectwa Piotr powołuje się na świadectwo sześciu braci, którzy mu towarzyszyli (w. 12). Nadto przypomina słowa Jezusa wypowiedziane przed wniebowstąpieniem: "Jan chrzcił wodą, wy zaś ochrzczeni będziecie Duchem Świętym" (w. 16) i stwierdza, że ta obietnica obejmowała także pogan, gdyż i na nich (w domu Korneliusza) zstąpił Duch Święty (w. 15).
Wobec tych faktów i argumentacji Piotra, jego słuchacze milkną. Uznali działanie Boga i zrozumieli, że także poganom Bóg udzielił łaski nawrócenia. (Dzieje Apostolskie podkreślają, że odpowiedzią na działanie Boga powinno być nawrócenie człowieka). Zrozumieli, że poganie nie muszą przechodzić najpierw na judaizm, nie muszą zachowywać Prawa, zwłaszcza poddawać się obrzezaniu.
W ten sposób ewangelizacja pogan uznana została za legalną. Pierwszy poganin został ochrzczony przez Piotra, a Kościół jerozolimski, po wahaniach i dyskusjach, zaaprobował jego dzieło. Ważnym jest też fakt, że pierwszy ochrzczony poganin był Rzymianinem, w dodatku urzędnikiem rzymskim. Ewangelia toruje sobie drogę w kierunku stolicy ówczesnego imperium.


Ps 42 (41), 2-3; Ps 43 (42), 3. 4
(R.: por. Ps 42 [41], 3ab)

Refren: Boga żywego pragnie moja dusza.
Albo: Alleluja.

2Jak łania pragnie wody ze strumieni, *
 tak dusza moja pragnie Ciebie, Boże.
3Dusza moja Boga pragnie, Boga żywego, *
 kiedyż więc przyjdę i ujrzę oblicze Boże?

Refren: Boga żywego pragnie moja dusza.
Albo: Alleluja.

3Ześlij światłość i wierność swoją, *
 niech one mnie wiodą,
 niech mnie zaprowadzą na Twą górę świętą *
 i do Twoich przybytków.

Refren: Boga żywego pragnie moja dusza.
Albo: Alleluja.

4I przystąpię do ołtarza Bożego, *
 do Boga, który jest moim weselem i radością.
 I będę Cię chwalił przy dźwiękach lutni, *
 Boże, mój Boże!

Refren: Boga żywego pragnie moja dusza.
Albo: Alleluja.


J 10, 14

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Ja jestem dobrym pasterzem
i znam owce moje, a moje Mnie znają.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Jezus jest bramą owiec

J 10, 1-10
Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział:
«Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto nie wchodzi do owczarni przez bramę, ale wdziera się inną drogą, ten jest złodziejem i rozbójnikiem. Kto jednak wchodzi przez bramę, jest pasterzem owiec. Temu otwiera odźwierny, a owce słuchają jego głosu; woła on swoje owce po imieniu i wyprowadza je. A kiedy wszystkie wyprowadzi, staje na ich czele, owce zaś postępują za nim, ponieważ głos jego znają. Natomiast za obcym nie pójdą, lecz będą uciekać od niego, bo nie znają głosu obcych».
Tę przypowieść opowiedział im Jezus, lecz oni nie pojęli znaczenia tego, co im mówił.
Powtórnie więc powiedział do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Ja jestem bramą owiec. Wszyscy, którzy przyszli przede Mną, są złodziejami i rozbójnikami, a nie posłuchały ich owce. Ja jestem bramą. Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony – wejdzie i wyjdzie, i znajdzie pastwisko. Złodziej przychodzi tylko po to, aby kraść, zabijać i niszczyć. Ja przyszedłem po to, aby owce miały życie, i miały je w obfitości».

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 


Chrystus jest bramą owiec. Tylko przez Niego i dzięki Niemu możemy prowadzić życie godne dzieci Bożych.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom I

J 10, 1-10  

Jezus jest bramą owiec

W dziesiątym rozdziale Ewangelii według św. Jana znajduje się mowa Pana Jezusa o Dobrym Pasterzu. Zaczyna się ona alegorią o pasterzu i trzodzie. Aby ją zrozumieć, trzeba najpierw uświadomić sobie, kim byli jej bezpośredni adresaci. Jezus zwraca się tutaj do faryzeuszy, a nie do Żydów w ogóle. W kontekście bezpośrednio wcześniejszym faryzeusze pytają: "Czyż i my jesteśmy ślepi?" (J 9, 40). W odpowiedzi Jezus wygłasza mowę.
Alegoria o pasterzu i trzodzie ma na uwadze relację pomiędzy faryzeuszami i ludem, której przeciwstawiony jest stosunek pomiędzy Jezusem i wierzącymi w Niego. Faryzeusze są pasterzami, którzy nie weszli przez bramę; są złodziejami, rozbójnikami, obcymi, nieznanymi. Jezus jest jedynym pasterzem, który wchodzi przez bramę i który jest bramą owiec.
Analogie znajdujące się w alegorii podkreślają autorytet Jezusa oraz Jego cel. Ma On taki autorytet jak pasterz, który strzeże swojej trzody i jest uznawany przez wszystkich, którzy do niego należą. Dlatego otwiera Mu odźwierny, owce znają Jego głos, woła je po imieniu, a one idą za Nim.
Autorytet Jezusa pozostaje na usługach owiec. Jego autorytet jest służbą, chodzi Mu o dobro owiec, którym poświęca się bez reszty. Nawet życie swoje daje za owce.
Dla ludu pasterskiego pasterz i trzoda to naturalne określenie władcy i ludu bądź nauczyciela i wspólnoty. Mają one zresztą fundament biblijny. W Starym Testamencie obraz pasterza i trzody opisywał relację pomiędzy Bogiem i Jego ludem. Najwyraźniej zostało to wyrażone w księdze Ezechiela (rozdz. 34; 37, 16n). Obraz znany jest także w tradycji synoptycznej (Mk 6, 34; 14, 27; Łk 15, 3-7). Odnosząc alegorię do konkretnych adresatów, trzeba zwrócić uwagę na następujące momenty:
a) Pasterz wchodzący bramą przeciwstawiony jest temu, kto nie jest pasterzem i wchodzi innym wejściem. Nie ma dokładniejszych wskazówek, do kogo należy odnieść porównanie. Jest jednak jasne, choć zostało to wyrażone w formie aluzji, że faryzeusze nie mieli prawa do tego autorytetu, jaki posiadali w Izraelu. Był to autorytet oparty na ich interpretacji Pisma św. Szukali własnych korzyści, a nie dobra ludu (zob. Mt 23 oraz Mk 12, 38n). Natomiast Jezus wchodzi bramą jako prawowity pasterz, który troszczy się o owce. Nie przybył po to, by posługiwać się owcami, lecz by im służyć.
b) Stwierdzenie, że prawdziwy pasterz woła swoje owce po imieniu, wyraża myśl, że wszystkie je zna osobiście. Jest to znajomość biblijna, znajomość pełna miłości.
c) W potrójny sposób uznany zostaje i wyrażony autorytet pasterza: 1) odźwierny zna go i otwiera mu bramę, podobnie znają go owce; 2) w Ewangelii Jego autorytet uznany jest przez tych, którzy wyznają, że Jezus jest Panem, tak jak to było w przypadku ślepego od urodzenia, który wyznaje: "Wierzę, Panie"; 3) w Kościele uznany jest przez wierzących, którzy wierzą w Jezusa i naśladują Go.
d) Jezus jest bramą owiec. Jeszcze raz Jezus objawia swą godność używając formuły: "Ja jestem". Przedstawiając siebie jako bramę, podkreśla swą władzę nad trzodą. Tych, którzy nie przychodzą w Jego imię, czeka ruina: owce ich nie akceptują i nie idą za nimi. Dlatego Jezus jest także bramą owiec, które powinny zbliżyć się do Niego i przejść przez Niego, ponieważ jest On drogą zbawienia (J 14, 6) i środkiem do znalezienia pokarmu, który człowiekowi potrzebny jest do życia.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 



 

Panie, nasz Boże, przyjmij świąteczne dary Kościoła, i skoro dałeś mu powód do tak wielkiego wesela, * udziel mu pełnej radości wiecznej. Przez Chrystusa, Pana naszego.



23. Odnowa wszechświata przez misterium paschalne

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, * słuszne i zbawienne, * abyśmy Ciebie, Panie, zawsze sławili, * a zwłaszcza w tym czasie uroczyściej głosili Twoją chwałę, * gdy Chrystus został ofiarowany jako nasza Pascha.
On zniweczył moc grzechu, * odnowił całe stworzenie i nam przywrócił utracone życie.
Dlatego pełnią łask paschalnych * radują się wszystkie ludy na całej ziemi. * Również chóry Aniołów i zastępy Świętych * śpiewają hymn ku Twojej chwale, * nieustannie wołając...




J 20, 19

Jezus stanął pośród swoich uczniów * i rzekł do nich: Pokój wam. * Alleluja.




 

Boże, nasz Ojcze, wejrzyj łaskawie na swój lud, który odnowiłeś przez Sakramenty dające życie wieczne, * i doprowadź go do chwalebnego zmartwychwstania. Przez Chrystusa, Pana naszego.




Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Paśnik (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz
   •  ks. Tomasz Horak: Homilie niedzielne

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG