Tu jesteś:




Menu:
Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Kolor szat:
Środa, 15 maja 2019
IV tydzień psałterza
IV tydzień Okresu Wielkanocnego

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.


Ps 18, 50; 22, 23

Będę Cię, Panie, chwalił wśród narodów, * będę głosił swym braciom Twoje imię. * Alleluja.

ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 

Wiadomo, że sprawowanie Eucharystii od najdawniejszych czasów łączyło się nie tylko z modlitwą, ale także z czytaniem Pisma świętego i śpiewem całego zgromadzenia. Dzięki temu można było od dawna odnieść do Mszy świętej owo porównanie Ojców o dwóch stołach, na których Kościół zastawia dla swoich dzieci Słowo Boże i Eucharystię: Chleb Pański (Jan Paweł II). Aby jednak dobrze skorzystać z tych darów, jakie są do naszej dyspozycji na obydwu stołach, trzeba oczyścić swoje serce i przygotować je na Boże działanie.



 

Wszechmogący Boże, Ty jesteś życiem wiernych, chwałą pokornych i szczęściem sprawiedliwych, wysłuchaj naszego błagania * i obdarz nas hojnie obiecaną łaską. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.



Misja Pawła i Barnaby

Dz 12, 24 – 13, 5a

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Słowo Pańskie szerzyło się i rosło. Barnaba i Szaweł, wypełniwszy swoje zadania, powrócili z Jeruzalem, zabierając z sobą Jana, zwanego Markiem.
W Antiochii, w tamtejszym Kościele, byli prorokami i nauczycielami: Barnaba i Szymon, zwany Niger, Lucjusz Cyrenejczyk i Manaen, który wychowywał się razem z Herodem tetrarchą, i Szaweł.
Gdy odprawiali publiczne nabożeństwo i pościli, rzekł Duch Święty: «Wyznaczcie Mi już Barnabę i Szawła do dzieła, do którego ich powołałem». Wtedy odprawiwszy post i modlitwę oraz nałożywszy na nich ręce, wyprawili ich.
A oni wysłani przez Ducha Świętego zeszli do Seleucji, a stamtąd odpłynęli na Cypr. Gdy przybyli do Salaminy, głosili słowo Boże w synagogach żydowskich.

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 


Paweł i Barnaba zostają przeznaczeni do podjęcia ważnej misji w głoszeniu Ewangelii. Obydwaj wspaniale wypełnili powierzone im zadanie. Czy my jesteśmy wierni swojemu powołaniu chrześcijańskiemu?

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom I

Dz 12, 24 - 13, 5a  


Misja Pawła i Barnaby

Krótki, dzisiaj czytany fragment Dziejów Apostolskich, rozpoczyna się sumarium, które jest charakterystyczne dla Łukasza. Podsumowuje ono rozwój Ewangelii.
Druga część Dziejów Apostolskich (rozdz. 13-28) opisuje szerzenie się Kościoła w świecie pogańskim ("aż po krańce ziemi" - Dz 1, 8). Główną postacią jest tu Paweł (od Dz 13, 9 występuje pod tym imieniem; wcześniej nosi imię hebrajskie Szaweł). Barnaba zaprowadził go do Antiochii (Dz 11, 26) i tam wspólnie z nim pracował. Obydwaj udali się razem w podróż do Jerozolimy, aby tam przekazać dary gminy antiocheńskiej. W tym czasie w Jerozolimie Herod Agryppa zaczął prześladować młody Kościół. Ofiarą prześladowań padł Jakub, brat Jana, ścięty mieczem. Do więzienia wtrącony został Piotr. Łukasz nie podaje żadnych informacji, czy prześladowanie zagrażało również Barnabie i Szawłowi, ewentualnie w jaki sposób zostali uchronieni. Stwierdza tylko, że "wypełniwszy swoje zadania, powrócili z Jerozolimy" do Antiochii.
Właśnie z Kościoła antiocheńskiego wyruszy wielka misja Barnaby i Szawła. W Jerozolimie pozyskali dla spraw misji także Jana Marka, kuzyna Barnaby (Kol 4, 10), który będzie pomagał w głoszeniu Ewangelii (Dz 13, 5n), będzie pomocny zwłaszcza Barnabie (Dz 13, 39), ale także Pawłowi (Kol 4, 10; Flm 24; 2 Tm 4, 11).
Antiochia była już w tym czasie bardzo żywym, kwitnącym ośrodkiem chrześcijańskim. Łukasz donosi, że byli tam prorocy i nauczyciele, a wśród nich Barnaba i Szaweł. Wyliczając charyzmatyków, czyli ludzi obdarzonych specjalnymi darami, Paweł również obok siebie wymienia proroków i nauczycieli (1 Kor 12, 28). Prorocy i nauczyciele mieli w zasadzie to samo zadanie: mieli interpretować Pismo św., szczególnie proroctwa Starego Testamentu, wykazując, że się wypełniły i ukazując ich pełny sens w świetle Ewangelii. Wydaje się, że jedyną różnicą między nimi był sposób interpretowania: nauczyciele czynili to w sposób bardziej usystematyzowany i "akademicki". Ich urząd związany więc był z głoszeniem Ewangelii, prawdopodobnie mieli także udział w kierowaniu wspólnotami chrześcijańskimi. To zaś suponuje, że byli inspirowani przez tego samego Ducha, który mówił za pośrednictwem proroków Starego Testamentu. Prorocy i nauczyciele byli "pełni Ducha". Łukasz wskazuje także na to, że cechą charakterystyczną proroków było przepowiadanie planów Bożych co do przyszłości. Odnotowuje to w przypadku Agabosa (Dz 11, 28). Także Barnaba (Dz 11, 24) i Paweł (Dz 9, 17) byli pełni Ducha Świętego. To proste stwierdzenie Łukasza wyraża myśl, że wyróżniali się oni spośród proroków i nauczycieli.
Na podstawie relacji Łukasza wyprowadza się wniosek, że Barnaba należał do Kościoła antiocheńskiego. Trudno powiedzieć coś dokładniejszego o pozostałych wymienionych tu osobach. Szymon Niger prawdopodobnie pochodził z afrykańskiej rodziny prozelitów. Lucjusz Cyrenejczyk wielokrotnie identyfikowany był z samym Łukaszem, choć nie ma na to dowodów. Zdanie wypowiedziane o Manaenie może wskazywać na to, że żył na dworze Heroda Wielkiego i był towarzyszem jego syna, Heroda Antypasa. Nie wiadomo dlaczego ta lista pięciu imion zaczyna się od Barnaby, a kończy na Szawle - być może Barnaba był najstarszy, a Szaweł najmłodszy (Dz 14, 12).
Ważność i podniosłość tego momentu podkreśla fakt połączenia publicznego nabożeństwa z postem. Łukasz chce powiedzieć, że inicjatywa wielkiej misji, która ma się zacząć, pochodzi od Ducha Świętego, który pobudza członków wspólnoty do podjęcia decyzji i do planowania misji. Duch Święty mówi: "Wyznaczcie mi" - jest to termin biblijny o dużym znaczeniu. Był używany dla opisania konsekracji lewitów (Lb 16, 9), Aarona (1 Krn 23, 13) i powołania Pawła do godności apostolskiej (Rz 1, 1; Ga 1, 15). Tutaj oznacza konsekrację Barnaby i Pawła do dzieła ewangelizacji, do którego zostali powołani.
Nałożenie rąk zawsze wskazuje na solidarność i identyfikację pomiędzy tym, który ręce nakłada i tymi, na których ręce są nakładane. Tutaj wskazuje także na urzędową misję, powierzoną misjonarzom jako przedstawicielom Kościoła antiocheńskiego i związane jest z błogosławieństwem udzielonym przez Boga i przez Kościół. Od tego momentu Łukasz będzie nazywał Barnabę i Pawła "apostołami" (Dz 14, 4. 14), chociaż będzie używał tego słowa w sensie szerokim (dla Łukasza Apostołami w sensie ścisłym są Dwunastu). W ten sposób może się rozpocząć wielka misja.


Ps 67 (66), 2-3. 4-5. 6 i 8 (R.: por. 4)

Refren: Niech wszystkie ludy sławią Ciebie, Boże.
Albo: Alleluja.

2Niech Bóg się zmiłuje nad nami i nam błogosławi; *
 niech nam ukaże pogodne oblicze.
3Aby na ziemi znano Jego drogę, *
 Jego zbawienie wśród wszystkich narodów.

Refren: Niech wszystkie ludy sławią Ciebie, Boże.
Albo: Alleluja.

4Niech Ciebie, Boże, wysławiają ludy, *
 niech wszystkie narody oddają Ci chwałę.
5Niech się narody cieszą i weselą,
 bo rządzisz ludami sprawiedliwie *
 i kierujesz narodami na ziemi.

Refren: Niech wszystkie ludy sławią Ciebie, Boże.
Albo: Alleluja.

6Niech Ciebie, Boże, wysławiają ludy, *
 niech wszystkie narody oddają Ci chwałę.
8Niech nam Bóg błogosławi *
 i niech cześć Mu oddają wszystkie krańce ziemi.

Refren: Niech wszystkie ludy sławią Ciebie, Boże.
Albo: Alleluja.


J 8, 12

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Ja jestem światłością świata,
kto idzie za Mną, będzie miał światło życia.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Przyszedłem, aby świat zbawić

J 12, 44-50
Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus tak wołał: «Ten, kto we Mnie wierzy, wierzy nie we Mnie, lecz w Tego, który Mnie posłał. A kto Mnie widzi, widzi Tego, który Mnie posłał.
Ja przyszedłem na świat jako światłość, aby nikt, kto we Mnie wierzy, nie pozostawał w ciemności. A jeżeli ktoś słyszy słowa moje, ale ich nie zachowuje, to Ja go nie potępię. Nie przyszedłem bowiem po to, aby świat potępić, ale by świat zbawić.
Kto Mną gardzi i nie przyjmuje słów moich, ten ma swego sędziego: słowo, które wygłosiłem, ono to będzie go sądzić w dniu ostatecznym. Nie mówiłem bowiem sam od siebie, ale Ojciec, który Mnie posłał, On Mi nakazał, co mam powiedzieć i oznajmić. A wiem, że przykazanie Jego jest życiem wiecznym. To, co mówię, mówię tak, jak Mi Ojciec powiedział».

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 


Przez swoją naukę i łaskę jest Chrystus prawdziwą światłością świata. Pozwólmy, aby oświecała ona wszystkie sprawy naszego życia.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom I

J 12, 44-50  

Przyszedłem, aby świat zbawić

Fragment czytanej dzisiaj Ewangelii rozpoczyna się od stwierdzenia, że Jezus "wołał". Termin grecki, który w ten sposób jest tłumaczony, występuje cztery razy w czwartej Ewangelii (J 1, 15; J 7, 28. 37; J 12, 44) i zawsze podkreśla ważność wypowiadanych słów, którymi Jezus dokonuje autoprezentacji.
Jezus działa w imieniu Boga. Niczego nie czyni własnym autorytetem, lecz działa w całkowitej zależności od Ojca, będąc Mu całkowicie posłusznym. Dlatego wiara w Niego jest wiarą w Ojca, od którego otrzymał pieczęć, całkowitą aprobatę.
Po deklaracji i świadectwie danym przez Jana (J 1, 15), po autoprezentacji Jezusa podczas Święta Namiotów (J 7, 28) oraz w najuroczystszym dniu tego święta (J 7, 37), tutaj po raz ostatni wprowadzona jest deklaracja Jezusa jako sumarium, które streszcza główne tematy rozpracowane wcześniej. Zbiera ono różne aspekty, pod którymi ukazał siebie sam Jezus:
a) Wierzyć w Jezusa lub widzieć Go - oznacza wierzyć i widzieć Tego, który Go posłał. Między Ojcem i Synem zachodzi jedność: "Ja i Ojciec jedno jesteśmy". Jezus przybliża człowiekowi Bogu, ukazuje Go, łączy z Nim.
b) Jezus jest Światłem. On przyniósł zbawienie. Przyszedł po to, by przynieść światło ciemnościom, by ludzie mogli w Niego uwierzyć i być zbawieni.
c) Los człowieka zależy od jego wiary lub niewiary. W zależności od tego czeka go zbawienie lub potępienie. Jest to dylemat, czy przyjmie lub odrzuci Jezusa. Jezus nie przyszedł po to, by sądzić, lecz by zbawiać. Stosunek do Niego przynosi w skutku zbawienie lub potępienie. Dlatego On sam mówi przy tej okazji: "Kto gardzi Mną i nie przyjmuje słów moich, ten ma swego sędziego! Słowo, które powiedziałem, ono to będzie go sądzić w dniu ostatecznym" (w. 48). Ta wypowiedź oparta jest o judaistyczną wiarę w Prawo: wierzono, że Prawo będzie sądzić nieposłusznych w dniu ostatnim. Jezus przedstawia siebie jako Tego, kto zastępuje i przewyższa Prawo. Rezultat sądu ostatecznego będzie zależny od stosunku do słów Jezusa, gdyż od początku do końca swej działalności nie nauczał On niczego w swoim imieniu, niezależnie od Ojca. Ojciec, który Go posłał, jest źródłem wszystkiego, co powiedział Jezus. Słowa Jezusa są słowami Ojca, a więc mają autorytet Boga.
d) Przyjście Jezusa, Jego działalność i nauczanie miały jeden cel: przekazać życie. Przedstawione jest to jako przykazanie, które Jezus otrzymał od Ojca.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 



 

Boże, Ty przez cudowną wymianę darów, dokonującą się w tej Ofierze, czynisz nas uczestnikami swojej boskiej natury, spraw, abyśmy poznawszy Twoją prawdę, * dostosowali do niej nasze życie. Przez Chrystusa, Pana naszego.



24. Chrystus Kapłanem i Ofiarą

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, * słuszne i zbawienne, * abyśmy Ciebie, Panie, zawsze sławili, * a zwłaszcza w tym czasie uroczyściej głosili Twoją chwałę, * gdy Chrystus został ofiarowany jako nasza Pascha.
Przez ofiarę swojego ciała na krzyżu * dopełnił On ofiary Starego Przymierza * i oddając się za nasze zbawienie * sam stał się Kapłanem, Ołtarzem i Barankiem ofiarnym.
Dlatego pełnią łask paschalnych * radują się wszystkie ludy na całej ziemi. * Również chóry Aniołów i zastępy Świętych * śpiewają hymn ku Twojej chwale, * nieustannie wołając...




por. J 15, 16. 19

Ja was wybrałem ze świata * i przeznaczyłem was na to, * abyście szli i owoc przynosili, * i by trwał wasz owoc. * Alleluja.




 

Boże, nasz Ojcze, przybądź z pomocą swojemu ludowi, który nakarmiłeś Najświętszym Sakramentem, * spraw, aby porzucił dawne nałogi i prowadził nowe życie. Przez Chrystusa, Pana naszego.




Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Paśnik (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz
   •  ks. Tomasz Horak: Homilie niedzielne

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG