Tu jesteś:




Menu:
Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Poza Polską:

Kolor szat:
Czwartek, 16 maja 2019
IV tydzień psałterza
IV tydzień Okresu Wielkanocnego

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.


por. Ps 68, 8-9. 20

Boże, gdy szedłeś przed Twoim ludem, * otworzyłeś mu drogę i z nim przebywałeś, * zadrżała ziemia, niebo deszcz zesłało. * Alleluja.

ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 

Przede wszystkim trzeba pamiętać, że Eucharystia jako stół Chleba Pańskiego jest nieustającym zaproszeniem, jak o tym mówią słowa liturgiczne celebransa: Oto Baranek Boży! Błogosławieni, którzy zostali wezwani na ucztę Baranka, i znana ewangeliczna przypowieść o zaproszonych na gody (Jan Paweł II). Powinniśmy zawsze skorzystać z tego zaproszenia. Wiemy jednak, jak wielkiego przygotowania wymaga to z naszej strony.



 

Boże, Ty w niewysłowionej tajemnicy odkupienia obdarzyłeś ludzką naturę większą godnością niż w dziele stworzenia, prosimy Cię, zachowaj dary swojej łaski * w tych, których odrodziłeś przez sakrament chrztu świętego. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.



Z potomstwa Dawida wywiódł Bóg Zbawiciela Jezusa

Dz 13, 13-25

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Odpłynąwszy z Pafos, Paweł i jego towarzysze przybyli do Perge w Pamfilii, a Jan wrócił do Jerozolimy, odłączając się od nich.
Oni zaś przeszli przez Perge, dotarli do Antiochii Pizydyjskiej, weszli w dzień szabatu do synagogi i usiedli. Po odczytaniu Prawa i Proroków przełożeni synagogi posłali do nich ze słowami: «Przemówcie, bracia, jeżeli macie jakieś słowo zachęty dla ludu».
Wstał więc Paweł i skinąwszy ręką, przemówił:
«Słuchajcie, Izraelici, i wy, którzy boicie się Boga! Bóg tego ludu izraelskiego wybrał ojców naszych i wywyższył lud na obczyźnie w ziemi egipskiej, i wyprowadził go z niej mocnym ramieniem. Niemal czterdzieści lat znosił cierpliwie ich obyczaje na pustyni. I wytępiwszy siedem szczepów w ziemi Kanaan, oddał im ziemię ich w dziedzictwo, po około czterystu pięćdziesięciu latach. A potem dał im sędziów aż do proroka Samuela.
Później poprosili o króla, i dał im Bóg na lat czterdzieści Saula, syna Kisza, z pokolenia Beniamina. Gdy zaś jego odrzucił, powołał Dawida na ich króla, o którym też dał świadectwo w słowach: „Znalazłem Dawida, syna Jessego, człowieka po mojej myśli, który we wszystkim wypełni moją wolę”.
Z jego to potomstwa, stosownie do obietnicy, wywiódł Bóg Izraelowi Zbawiciela Jezusa. Przed Jego przyjściem Jan głosił chrzest nawrócenia całemu ludowi izraelskiemu. A pod koniec swojej działalności Jan mówił: „Ja nie jestem tym, za kogo mnie uważacie. Po mnie przyjdzie Ten, któremu nie jestem godny rozwiązać sandałów na nogach”».

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 


Przedstawiając historię narodu wybranego w Starym Testamencie, św. Paweł wykazuje, że Bóg jest zawsze wierny swoim obietnicom. Oby tylko nie zabrakło wierności z naszej strony.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom I

Dz 13, 13-25  


Paweł naucza w Antiochii Pizydyjskiej

Na początku rozdziału trzynastego Dziejów Apostolskich podkreślony jest decydujący moment zorganizowania przez Kościół antiocheński oficjalnej misji. W czasie pierwszej wyprawy misyjnej Paweł wraz z towarzyszami przybył najpierw na Cypr (Dz 13, 4-12), skąd pochodził Barnaba. Dotąd Łukasz wymieniał zawsze na pierwszym miejscu Barnabę, później Pawła; teraz przewodnictwo obejmuje Paweł i on odtąd będzie wymieniany na pierwszym miejscu (w. 13: "Paweł i jego towarzysze"). Paweł nie chce długo przebywać na wyspie, pragnie udać się do Azji Mniejszej. Odłącza się Jan Marek, natomiast Paweł z Barnabą docierają do Antiochii Pizydyjskiej (stolica Pizydii, regionu Azji Mniejszej). Paweł zwraca się najpierw do Żydów, bo jest przekonany o ich pierwszeństwie przed poganami i chce doprowadzić ten naród do Chrystusa.
Nabożeństwo synagogalne w Antiochii Pizydyjskiej przebiegało tak samo jak w synagodze w Nazarecie (Łk 4, 16-28), z tą różnicą, że sprawowane było w języku greckim. Zaproszenie skierowane do Pawła i Barnaby, by zabrali głos i wyjaśnili czytane teksty biblijne, odpowiada praktyce stosowanej w synagogach.
Przełożeni synagogi proszą o słowa zachęty dla ludu. Przeczytany został tekst z ksiąg prorockich (nie wiadomo, z której). Pełny sens proroctw Starego Testamentu był przedmiotem ciągłych spekulacji. Pytano, czy w aktualnych czasach nie było jakichś znaków wypełnienia się obietnic danych przez Boga swemu ludowi. Czy w czytanym Piśmie św. były może słowa, które mogłyby pomóc odkryć rękę Bożą w aktualnych wydarzeniach. Odpowiedzi na te pytania były traktowane jako słowo zachęty.
Paweł wygłasza długą mowę. Zaczyna jak wielki mówca, typowym dla Greków zwrotem retorycznym: "Mężowie izraelscy!" Zwracając się do Żydów Paweł nawiązuje do historii Izraela. Pominięci zostali patriarchowie i Mojżesz (może pominął ich Łukasz, bo czytelnik został już poinformowany o tym okresie dziejów Izraela w mowie Szczepana), natomiast wspomniane zostało wyjście z Egiptu, podbój Kanaanu, okres sędziów i pierwszych królów izraelskich. Wzmianka o Dawidzie była okazją do tego, by mówić o Jezusie i stwierdzić, że obietnice dane Dawidowi spełniły się na osobie Jezusa. Jezus jest Zbawcą.
Łatwo spostrzec, że w tej prezentacji historii Izraela uwaga skupiona jest na Dawidzie: "Znalazłem Dawida, syna Jessego, człowieka po mojej myśli, który we wszystkim wypełnia moją wolę" (Dz 13, 22). Według interpretacji judaistycznej Bóg obiecał króla, który miał zawsze panować, ale to nie nastąpiło. Monarchia izraelska już dawno przestała istnieć. Nadzieje żydowskie zwróciły się ku osobie, którą Bóg miał posłać po to, by zainaugurowała nową erę w dziejach narodu wybranego. Tę osobę Żydzi nazywali Mesjaszem. Na tym właśnie polega doniosłość Pawłowego przejścia od Dawida do Jezusa. Ale w środowisku zhellenizowanych Żydów większe znaczenie miało słowo "Zbawiciel" i dlatego Paweł użył tego właśnie tytułu.
Paweł dodaje, że działalność Jezusa była poprzedzona przez wystąpienie Jana Chrzciciela, który zapowiadał Jezusa i był Jego świadkiem. Sam Jan Chrzciciel uważał się za osobę niewiele znaczącą w porównaniu z Jezusem. Także Paweł daje wyraz temu, że Jan był tylko poprzednikiem Jezusa.


Ps 89 (88), 2-3. 21-22. 25 i 27 (R.: por. 2a)

Refren: Na wieki będę sławił łaski Pana.
Albo: Alleluja.

2O łaskach Pana będę śpiewał na wieki,
 Twą wierność będę głosił moimi ustami *
 przez wszystkie pokolenia.
3Albowiem powiedziałeś:
 «Na wieki ugruntowana jest łaska», *
 utrwaliłeś swą wierność w niebiosach.

Refren: Na wieki będę sławił łaski Pana.
Albo: Alleluja.

21«Znalazłem Dawida, mojego sługę, *
 namaściłem go moim świętym olejem,
22by ręka moja zawsze przy nim była *
 i umacniało go moje ramię».

Refren: Na wieki będę sławił łaski Pana.
Albo: Alleluja.

25«Z nim moja wierność i łaska, *
 w moim imieniu jego moc wywyższona.
27On będzie wołał do Mnie:
 „Ty jesteś moim Ojcem, *
 moim Bogiem, Opoką mojego zbawienia”».

Refren: Na wieki będę sławił łaski Pana.
Albo: Alleluja.


por. Ap 1, 5

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Jezu Chryste, Ty jesteś Świadkiem Wiernym,
          Pierworodnym wśród umarłych;
umiłowałeś nas i przez krew swoją uwolniłeś
          nas od grzechów.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Kto przyjmuje tego, którego Ja poślę, Mnie przyjmuje

J 13, 16-20
Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Kiedy Jezus umył uczniom nogi, powiedział im:
«Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Sługa nie jest większy od swego pana ani wysłannik od tego, który go posłał. Wiedząc to, będziecie błogosławieni, gdy według tego czynić będziecie.
Nie mówię o was wszystkich. Ja wiem, których wybrałem; lecz trzeba, aby się wypełniło Pismo: „Kto ze Mną spożywa chleb, ten podniósł na Mnie swoją piętę”. Już teraz, zanim się to stanie, mówię wam, abyście gdy się stanie, uwierzyli, że Ja jestem.
Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto przyjmuje tego, którego Ja poślę, Mnie przyjmuje. A kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał».

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 


Zapamiętajmy pouczenie Chrystusa: "Kto przyjmuje tego, którego Ja poślę, Mnie przyjmuje". Czy chętnie wypełniamy obowiązki wobec tych, którzy głoszą Ewangelię?

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom I

J 13, 16-20  

Kto przyjmuje tego, którego Ja poślę, Mnie przyjmuje

Słowa dzisiejszej Ewangelii pochodzą z Janowego opisu Ostatniej Wieczerzy. Jan nie zamieścił słów ustanowienia Eucharystii, natomiast opisał umycie nóg Apostołom przez Jezusa oraz umieścił Jego długą mowę pożegnalną.
Umycie nóg było przykładem pokory dla uczniów, którzy powinni podobnie postępować: "Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem" (J 13, 15). Słowa Jezusa ukazujące umycie nóg jako przykład pokory przerywa myśl o zdradzie Judasza. Zdrajca jest obecny, ale nie przypadnie mu w udziale błogosławieństwo obiecane Apostołom (zob. w. 17). Jezus zna dobrze wszystkich, których wybrał (por. J 6, 70) i już w chwili ich powołania wiedział, jaki będzie ich los. Musiało tak się stać, bo było zapowiedziane przez Pismo św. Cytat z Ps 41, 10: "Kto ze Mną spożywa chleb, ten podniósł na Mnie swoją piętę" określa czyn zdrajcy jako niedochowanie współuczestnictwa stołu. Współudział w posiłkach, zwłaszcza w ucztach sakralnych, uważany był w starożytności za wyraz najbardziej ścisłych więzów przyjaźni, których zerwanie uważano za godne napiętnowania.
Zdrada Judasza będzie dla uczniów dotkliwym ciosem. Dlatego Jezus zapowiedział ją wcześniej, powołując się na formułę objawieniową: "Ja jestem" (w. 19). W ten sposób w Starym Testamencie objawiał siebie Bóg. Żydzi dopiero po wywyższeniu Syna Człowieczego poznają, że Jezus miał prawo wysuwać roszczenia do tego, że był Bogiem (por. J 8, 28). Po śmierci na krzyżu okaże się, że zdrada Judasza i szatański atak służyły wywyższeniu Jezusa.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 



 

Panie, nasz Boże, niech wzniosą się do Ciebie nasze modlitwy i dary ofiarne, oczyść nasze dusze, * abyśmy godnie uczestniczyli w Sakramentach, które są darem Twojej ojcowskiej miłości. Przez Chrystusa, Pana naszego.



24. Chrystus Kapłanem i Ofiarą

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, * słuszne i zbawienne, * abyśmy Ciebie, Panie, zawsze sławili, * a zwłaszcza w tym czasie uroczyściej głosili Twoją chwałę, * gdy Chrystus został ofiarowany jako nasza Pascha.
Przez ofiarę swojego ciała na krzyżu * dopełnił On ofiary Starego Przymierza * i oddając się za nasze zbawienie * sam stał się Kapłanem, Ołtarzem i Barankiem ofiarnym.
Dlatego pełnią łask paschalnych * radują się wszystkie ludy na całej ziemi. * Również chóry Aniołów i zastępy Świętych * śpiewają hymn ku Twojej chwale, * nieustannie wołając...




Mt 28, 20

Oto ja jestem z wami przez wszystkie dni, * aż do skończenia świata. * Alleluja.




 

Wszechmogący, wieczny Boże, przez zmartwychwstanie Chrystusa odrodziłeś nas do życia wiecznego, pomnóż w nas owoce wielkanocnego Sakramentu * i umacniaj nasze serca pokarmem dającym zbawienie. Przez Chrystusa, Pana naszego.




Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Paśnik (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz
   •  ks. Tomasz Horak: Homilie niedzielne

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG