Tu jesteś:




Menu:
Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Kolor szat:
Poniedziałek, 20 maja 2019
I tydzień psałterza
V tydzień Okresu Wielkanocnego

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.



Zmartwychwstał Dobry Pasterz, * który oddał życie za swoje owce * i umarł, aby nas zbawić. * Alleluja.

ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 

Jezus Chrystus został posłany na świat jako prawdziwy pośrednik między Bogiem a ludźmi. Ponieważ jest Bogiem, "zamieszkuje w Nim cała pełność bóstwa cieleśnie" - według zaś ludzkiej natury, jako nowy Adam, ustanowiony jest Głową odnowionej ludzkości, pełen łaski i prawdy (DM, nr 3, 2). Jako pośrednik pojednał nas z Ojcem i otworzył bramy wieczności. Uczestnicząc dobrze w Ofierze Ciała i Krwi Chrystusa, najlepiej realizujemy nasze zbawienie.



 

Boże, Ty jednoczysz serca wiernych w dążeniu do Ciebie, daj swojemu ludowi miłować to, co nakazujesz, i pragnąć tego, co obiecujesz, * abyśmy wśród zmienności świata tam wznieśli nasze serca, gdzie są prawdziwe radości. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.



Działalność Pawła i Barnaby w Likaonii

Dz 14, 5-18

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Gdy Paweł i Barnaba dowiedzieli się w Ikonium, że poganie i Żydzi wraz ze swymi władzami zamierzają ich znieważyć i ukamienować, uciekli do miast Likaonii: do Listry i Derbe oraz w ich okolice i tam głosili Ewangelię.
W Listrze mieszkał pewien człowiek o bezwładnych nogach, kaleka od urodzenia, który nigdy nie chodził. Słuchał on przemówienia Pawła; ten spojrzał na niego uważnie i widząc, że ma wiarę potrzebną do uzdrowienia, zawołał głośno: «Stań prosto na nogach!» A on zerwał się i zaczął chodzić.
Na widok tego, co uczynił Paweł, tłumy zaczęły wołać po likaońsku: «Bogowie przybrali postać ludzi i zstąpili do nas!» Barnabę nazywali Zeusem, a Pawła Hermesem, gdyż głównie on przemawiał. A kapłan Zeusa, którego świątynia była przed miastem, przywiódł przed bramę woły oraz przyniósł wieńce i chciał razem z tłumem złożyć ofiarę.
Na wieść o tym Apostołowie Barnaba i Paweł rozdarli szaty i rzucili się w tłum, krzycząc: «Ludzie, co wy robicie! My także jesteśmy ludźmi, podobnie jak wy podlegamy cierpieniom. Nauczamy was, abyście odwrócili się od tych marności do Boga żywego, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich się znajduje. Pozwolił On w dawnych czasach, aby każdy naród chodził własnymi drogami, ale nie przestawał dawać o sobie świadectwa, czyniąc dobrze. Zsyłał wam deszcz z nieba i urodzajne lata, karmił was i radością napełniał wasze serca».
Tymi słowami ledwie powstrzymali tłumy od złożenia im ofiary.

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 


Wielką radość przeżywali mieszkańcy Listry, przyjmując dobrą nowinę z ust św. Pawła. Gdy postępujemy zgodnie z Ewangelią, również nasze serca napełnia pokój Chrystusowy.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom I

Dz 14, 5-18  


Działalność Pawła i Barnaby w Likaonii

Wydarzenia opisane w rozdziale 14 miały miejsce w Ikonium i Listrze. Głosiciele Ewangelii ciągle prześladowani są za to, że nie chcą milczeć. W Ikonium Paweł i Barnaba odnieśli wprawdzie sukces, uwierzyło dużo Żydów i pogan, ich słowa Pan potwierdził cudami i znakami (Dz 14, 3), ale także tam Ewangelia napotkała na sprzeciw, zwłaszcza ze strony Żydów (por. Dz 14, 19). Aby uniknąć ukamienowania, Apostołowie uciekli do leżącego bardziej na południu miasta Listra.
Uzdrowienie w Listrze człowieka o bezwładnych nogach przypomina opis cudu uzdrowienia chromego w świątyni jerozolimskiej przez Piotra (Dz 3, 1-10; por. Dz 9, 32-35). Łukasz pragnie podkreślić, że Bóg potwierdził znakami posłannictwo Pawła zupełnie tak samo, jak potwierdził działalność Apostołów, którzy byli świadkami życia Chrystusa.
Chory człowiek w Listrze doznał cudu, gdyż miał wiarę potrzebną do uzdrowienia. Grecki czasownik użyty w tym miejscu może oznaczać zarówno fizyczne uzdrowienie, jak i wieczne zbawienie. Uzdrowienie kaleki stało się też przyczyną fatalnego nieporozumienia: mieszkańcy Listry chcieli obwołać Pawła i Barnabę bogami.
Wiersze 15-17 zawierają pierwszą mowę Pawła wygłoszoną wobec audytorium całkowicie pogańskiego (por. mowę Piotra w Dz 10, 34-43). Paweł uwzględnia sytuację i ze względu na przeżyte doświadczenia tym razem nie głosi Ewangelii o Jezusie Mesjaszu (por. jednak w. 7), lecz nawiązuje do religijnego myślenia swoich pogańskich słuchaczy i do ich doświadczeń religijnych po to, by doprowadzić ich do wiary w jednego Boga, Stwórcę nieba i ziemi, który jest źródłem życia i radości.


Ps 115 (113B), 1-2. 3-4. 15-16 (R.: por. 1)

Refren: Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu.
Albo: Alleluja.

1Nie nam, Panie, nie nam, lecz Twemu imieniu daj chwałę *
 za łaskę i wierność Twoją.
2Dlaczego mają pytać poganie: *
 «Gdzie się ich Bóg znajduje?»

Refren: Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu.
Albo: Alleluja.

3Nasz Bóg jest w niebie, *
 czyni wszystko, co zechce.
4Ich bożki są ze srebra i złota, *
 dzieła rąk ludzkich.

Refren: Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu.
Albo: Alleluja.

15Błogosławieni jesteście przez Pana, *
 który stworzył niebo i ziemię.
16Niebo jest niebem Pana, *
 ziemię zaś dał synom ludzkim.

Refren: Nie nam daj chwałę, lecz Twemu imieniu.
Albo: Alleluja.


Por. J 14, 26

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Duch Święty was wszystkiego nauczy;
przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Duch Święty nauczy was wszystkiego

J 14, 21-26
Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Kto ma przykazania moje i je zachowuje, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie».
Rzekł do Niego Juda, ale nie Iskariota: «Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu?»
W odpowiedzi rzekł do niego Jezus: «Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy. Kto nie miłuje Mnie, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca.
To wam powiedziałem, przebywając wśród was. A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem».

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 


Zgodnie z zapowiedzią Chrystusa Duch Święty ustawicznie poucza nas w Kościele, przypominając wszystko, co stało się treścią Ewangelii.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom I

J 14, 21-26  

Duch Święty nauczy was wszystkiego

W pytaniu Judy Tadeusza (w. 22) można wyczuć rozczarowanie, że Jezus nie chce zaprezentować się ("objawić się") światu jako potężny król Izraela, co odpowiadałoby narodowo-mesjańskim oczekiwaniom. Apostołowie byli Żydami i jak cały naród żyli nadziejami, że Mesjasz odbuduje królestwo izraelskie. Nawet dość długie towarzyszenie Jezusowi i słuchanie Jego nauk nie rozwiały tych oczekiwań.
Pan Jezus nie daje konkretnej odpowiedzi na pytanie Judy. Nie odpowiada także na pytanie, które zapewne stawiał sobie Ewangelista: Dlaczego świat nie uznał Jezusa jako Mesjasza? Uczeń powinien najpierw zrozumieć własną sytuację. Od "świata" różni go to, że usłyszał słowo objawienia i dał na nie odpowiedź. Dzięki temu pozostaje w łączności z Bogiem. Kto zachowuje nakazy Jezusa i według nich postępuje, ten wypełnia przykazanie miłości, czego domaga się od ucznia Jezus. Kto w ten sposób trwa w miłości, ten nie tylko ma swoje mieszkanie w domu Ojca (por. J 14, 2), lecz sam staje się, i to już teraz, żywym mieszkaniem Boga w Trójcy Jedynego.
Ostatnie dwa wiersze (Dz 14, 25-26) zawierają obietnicę, że dzięki Duchowi Świętemu uczniowie głębiej wnikną w objawienie Jezusa i otrzymają zdolność nowej interpretacji i stosowania Jego słów do zmienionej sytuacji. Nauczanie Kościoła jest nie tylko historyczną relacją, lecz także aktualizacją Objawienia.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 



 

Panie, nasz Boże, niech wzniosą się do Ciebie nasze modlitwy i dary ofiarne, oczyść nasze dusze, * abyśmy godnie uczestniczyli w Sakramentach, które są darem Twojej ojcowskiej miłości. Przez Chrystusa, Pana naszego.



23. Odnowa wszechświata przez misterium paschalne

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, * słuszne i zbawienne, * abyśmy Ciebie, Panie, zawsze sławili, * a zwłaszcza w tym czasie uroczyściej głosili Twoją chwałę, * gdy Chrystus został ofiarowany jako nasza Pascha.
On zniweczył moc grzechu, * odnowił całe stworzenie i nam przywrócił utracone życie.
Dlatego pełnią łask paschalnych * radują się wszystkie ludy na całej ziemi. * Również chóry Aniołów i zastępy Świętych * śpiewają hymn ku Twojej chwale, * nieustannie wołając...




J 14, 27

Pokój zostawiam wam, pokój mój wam daję. * Nie tak, jak daje świat, Ja wam daję. * Alleluja.




 

Wszechmogący wieczny Boże, przez zmartwychwstanie Chrystusa odrodziłeś nas do życia wiecznego, pomnóż w nas owoce wielkanocnego Sakramentu * i umocnij nasze serca pokarmem dającym zbawienie. Przez Chrystusa, Pana naszego.




Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Paśnik (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz
   •  ks. Tomasz Horak: Homilie niedzielne

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG