Tu jesteś:




Menu:
Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Kolor szat:
Środa, 13 maja 2020
I tydzień psałterza
V tydzień Okresu Wielkanocnego

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.


Ps 71, 8. 23

Niech moje usta będą pełne Twojej chwały. * Rozradują się moje wargi, * gdy będę Ci śpiewał. * Alleluja.

ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 

Życie ziemskie chrześcijanina powinno być radosnym przygotowywaniem się na spotkanie z Panem. Ten, który dla nas i dla naszego zbawienia stał się człowiekiem, umarł i zmartwychwstał, a potem wrócił do Ojca - przyjdzie kiedyś w chwale "sądzić żywych i umarłych". Na radosne z Nim spotkanie mamy się przygotowywać dobrym życiem chrześcijańskim.



 

Boże, Ty miłujesz niewinność i przywracasz ją grzesznikom, zwracaj ku sobie serca Twoich sług, wyzwolonych z ciemności niewiary, * i nie dopuść, aby utracili światło Twojej prawdy. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.



Spór o przepisy Starego Testamentu

Dz 15, 1-6

Czytanie z Dziejów Apostolskich

W Antiochii niektórzy przybysze z Judei nauczali braci: «Jeżeli się nie poddacie obrzezaniu według zwyczaju Mojżeszowego, nie możecie być zbawieni».
Kiedy doszło do niemałych sporów i roztrząsań między nimi a Pawłem i Barnabą, postanowiono, że Paweł i Barnaba, i jeszcze kilku spośród nich udadzą się w sprawie tego sporu do Jeruzalem, do apostołów i starszych. Wysłani przez Kościół, szli przez Fenicję i Samarię, sprawiając wielką radość braciom opowiadaniem o nawróceniu pogan.
Kiedy przybyli do Jeruzalem, zostali przyjęci przez Kościół, apostołów i starszych. Opowiedzieli też, jak wielkich rzeczy Bóg przez nich dokonał. Lecz niektórzy nawróceni ze stronnictwa faryzeuszów oświadczyli: «Trzeba ich obrzezać i zobowiązać do przestrzegania Prawa Mojżeszowego». Zebrali się więc apostołowie i starsi, aby rozpatrzyć tę sprawę.

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 


Nawróceni z judaizmu byli przekonani, że chrześcijanie nawet pochodzący z pogan powinni dokładnie zachowywać wszystkie przepisy starotestamentowe. Na tym tle powstał spór, który musieli rozstrzygnąć Apostołowie.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom I

Dz 15, 1-6  


Spór o przepisy Starego Testamentu

Pierwsza podróż misyjna Pawła jasno pokazała, że przyszłość Kościoła należy do świata pogan (Dz 14, 27). Ale nie wiadomo jeszcze było, jak ten Kościół ma wyglądać, na ile w dalszym ciągu obowiązuje Prawo mojżeszowe, szczególnie przepis o obrzezaniu, który w Dz 15, 1 określony jest jako "zwyczaj mojżeszowy". Dla przyszłości chrześcijaństwa było to decydujące pytanie.
Młody Kościół jerozolimski uznał wiarę w Jezusa za realizację zapowiedzi Starego Testamentu. Chociaż zaakceptował Ewangelię, to jednak wiarę chrześcijańską wyrażał kategoriami żydowskimi. Uważał, że nadal obowiązuje Prawo mojżeszowe wraz ze wszystkimi przepisami rytualnymi, obrzezaniem, podziałem pokarmów na czyste i nieczyste. Zachowywano nadal wszystkie święta żydowskie. Było to oczywiste dla Kościoła jerozolimskiego, zawierającego nawróconych z judaizmu. Ale z upływem czasu było coraz więcej chrześcijan pochodzących z krajów pogańskich. Czy oni też mieli zachowywać wszystkie przepisy żydowskie?
Powstają dwa kierunki w Kościele. Gdy do Antiochii docierają przybysze z Judei, domagają się, by nawróconych z pogaństwa poddać obrzezaniu. Zwłaszcza nawróceni faryzeusze byli bardzo ortodoksyjni co do wierności Prawu mojżeszowemu (Dz 15, 5). Później będą znani jako judaizantes lub "żydujący". Choć zaakceptowali wiarę chrześcijańską, to jednak nie byli w stanie wyrzec się swych zasad teologicznych, które uważali za nienaruszalne. Z drugiej strony także pogano-chrześcijanie wysuwali swoje żądania. Czy aby być chrześcijaninem trzeba zachowywać prawo żydowskie? Jeśli religia chrześcijańska chce być uniwersalną, nie może nakładać obowiązków specyficznych dla jednego tylko narodu. Kto może rozstrzygnąć ten spór?
Możemy podziwiać, z jaką oczywistością Kościół antiocheński, złożony w przeważającej części z nawróconych z pogaństwa, uznaje autorytet Apostołów i starszych z Jerozolimy i od nich oczekuje rozstrzygnięcia.
Kościół antiocheński wysyła Pawła, Barnabę i kilku innych do Jerozolimy. W tym momencie Kościół jerozolimski zorganizowany jest już nieco inaczej niż na samym początku. W pierwszych rozdziałach Dziejów Apostolskich Kościół jerozolimski ukazany jest jako Dwunastu i grupa chrześcijan wokół nich. Teraz na czele Kościoła stoi Jakub - kuzyn Chrystusa i grupa "starszych". Apostołowie rozproszyli się wskutek męczeństwa Jakuba Starszego i uwięzienia Piotra. Ale Apostołowie znowu zjawiają się w Jerozolimie, by rozstrzygnąć spór, a wśród nich wyróżnia się Piotr.


Ps 122 (121), 1b-2. 4-5 (R.: por. 1bc)

Refren: Idźmy z radością na spotkanie Pana.
Albo: Alleluja.

1Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano: *
 «Pójdziemy do domu Pana».
2Już stoją nasze stopy *
 w twoich bramach, Jeruzalem.

Refren: Idźmy z radością na spotkanie Pana.
Albo: Alleluja.

4Do niego wstępują pokolenia Pańskie, *
 aby zgodnie z prawem Izraela wielbić imię Pana.
5Tam ustawiono trony sędziowskie, *
 trony domu Dawida.

Refren: Idźmy z radością na spotkanie Pana.
Albo: Alleluja.


J 15, 4a. 5b

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Trwajcie we Mnie, a Ja w was trwać będę.
Kto trwa we Mnie, przynosi owoc obfity.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Kto trwa we Mnie, przynosi owoc obfity

J 15, 1-8
Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Ojciec mój jest tym, który go uprawia. Każdą latorośl, która nie przynosi we Mnie owocu, odcina, a każdą, która przynosi owoc, oczyszcza, aby przynosiła owoc obfitszy. Wy już jesteście czyści dzięki słowu, które wypowiedziałem do was. Trwajcie we Mnie, a Ja w was będę trwać. Podobnie jak latorośl nie może przynosić owocu sama z siebie – jeżeli nie trwa w winnym krzewie – tak samo i wy, jeżeli we Mnie trwać nie będziecie.
Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić. Ten, kto nie trwa we Mnie, zostanie wyrzucony jak winna latorośl i uschnie. Potem ją zbierają i wrzucają w ogień, i płonie. Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, to proście, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni. Ojciec mój przez to dozna chwały, że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się moimi uczniami».

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 


Chrystus przypomina nam dzisiaj, że tylko w zjednoczeniu z Nim możemy przynieść obfity owoc dobrych czynów.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom I

J 15, 1-8  

Kto trwa we Mnie, przynosi owoc obfity

Zdaniem egzegetów rozdziały 15 i 16 stanowią odrębną mowę, której treścią jest pouczenie, co to znaczy być uczniem Jezusa. W obrazie o krzewie winnym i latorośli (J 15, 1-8), znanym już w Starym Testamencie (por. Iz 5, 1-7; Jr 2, 21; Ez 19, 10-14), Jezus objawia się jako dawca życia. Izrael jako winnica nie przyniósł owocu, natomiast nowy lud Boży przyniesie obfity owoc dzięki Jezusowi, który jest krzewem winnym. Tym owocem będzie wiara, która swoje źródło ma w objawieniu Jezusa i tylko w powiązaniu z Nim pozostanie żywą. Dlatego Jezus żąda wierności (J 15, 4-6). Sprawdzianem prawdziwej łączności z Jezusem jest wysłuchanie modlitwy. Uczeń może tylko o to prosić, czego chce jego Pan, jest przecież tego samego ducha (J 15, 7).
Pod różnymi obrazami ukazywał siebie Jezus. Jest On krzewem winnym, ale także jest światłem, Dobrym Pasterzem, chlebem żywym. Jego osobowość jest bardzo bogata i nie można jej wyrazić jednym tylko określeniem.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 



 

Panie, nasz Boże, spraw, abyśmy zawsze składali Tobie dziękczynienie przez sprawowanie paschalnej Ofiary, niech nieustanne działanie łaski odkupienia * stanie się dla nas źródłem wiecznej radości. Przez Chrystusa, Pana naszego.



21. Nowe życie w Chrystusie

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy Ciebie, Panie, zawsze sławili, * a zwłaszcza w tym czasie uroczyściej głosili Twoją chwałę, * gdy Chrystus został ofiarowany jako nasza Pascha.
Przez Niego synowie światłości rodzą się do wiecznego życia, * a bramy nieba otwierają się dla wierzących. * On swoją śmiercią wybawił nas od śmierci, * a Jego zmartwychwstanie * jest zadatkiem naszego zmartwychwstania.
Dlatego pełnią łask paschalnych * radują się wszystkie ludy na całej ziemi. * Również chóry Aniołów i zastępy Świętych * śpiewają hymn ku Twojej chwale, * nieustannie wołając...





Chrystus zmartwychwstał i oświecił tych, których odkupił krwią swoją. * Alleluja.




 

Boże, nasz Ojcze, wysłuchaj nasze modlitwy, aby udział w tajemnicy odkupienia przyniósł nam pomoc w życiu doczesnym * i wyjednał nam wieczną radość. Przez Chrystusa, Pana naszego.




Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Dominikanie.pl (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  Bractwo Słowa Bożego: Komentarz do codziennych czytań
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG