Tu jesteś:




Menu:
Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Poza Polską
(tu, gdzie nie obchodzi się dzisiaj święta Chrystusa-Kapłana):

Kolor szat:
Czwartek, 13 czerwca 2019
ŚW. ANTONIEGO Z PADWY,
PREZBITERA I DOKTORA KOŚCIOŁA
Wspomnienie obowiązkowe

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.


por. Syr 15, 5

W swoim Kościele Pan otworzył jego usta, * napełnił go duchem mądrości i rozumu * i przyodział szatą chwały.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 1

 

W liturgii dzisiejszej spotykamy się ze świętym, który wydaje się nam dobrym znajomym. Jest chyba wśród świętych najbardziej popularny. To Antoni Padewski, czczony szeroko cudotwórca, orędownik w wielu zmartwieniach, zwłaszcza gdy poszukujemy zgubionej rzeczy, dobroczyńca ubogich, często określany zdrobniale, ze szczególną serdecznością. Nie zapominajmy jednak, że ten czule określany święty był także, a może przede wszystkim - wielkim i niestrudzonym kaznodzieją, nauczycielem wiary; że pozostawił po sobie spuściznę literacką; żeby zaś działać i tworzyć na polu kaznodziejstwa, musiał się w żmudnym trudzie pochylać nad księgami, studiował, rozczytywał w Piśmie św., a tak zasłużył sobie na tytuł doktora Kościoła.
Nie zapominajmy także, że cała gorliwość i niestrudzona działalność Antoniego ożywione były gorącymi uczuciami miłości. Dawni malarze przedstawiali go dlatego z płomieniem lub sercem umieszczonymi tuż obok jego postaci, a więc z symbolami miłości. Jeśli nowsi malarze chętniej prezentują go z Dzieciątkiem Jezus na rękach, także nie są dalecy od wyrażenia tajemnicy jego świętości i duchowości.
Uprzytamniając sobie to wszystko, wejdźmy w liturgię słowa i eucharystyczną Ofiarę z pragnieniem skorzystania choć cośkolwiek. Niech dzisiejszy święty sprawi, że słowo Boże głębiej zapadnie w naszą duszę i że poufałe obcowanie z Jezusem rozpali w nas płomień Bożej miłości.


 

Wszechmogący, wieczny Boże, Ty dałeś swojemu ludowi świętego Antoniego z Padwy, znakomitego kaznodzieję i orędownika ubogich, spraw, abyśmy za Jego wstawiennictwem prowadzili życie zgodne z Ewangelią * i we wszelkich przeciwnościach doznawali Twojej pomocy. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 1

 


Ongiś wspomnienie wyposażone było w formularz własny, w rzeczywistości jednak nie było w nim nic odrębnego, raczej teksty zestawione z formularzy wspólnych. Nieco bardziej oryginalną była jedynie kolekta, tekst mający za sobą długą tradycję, skoro widniał już w mszale Kurii Awiniońskiej; ale w końcu i ona w swoich zwrotach i sformułowaniach ogólnych zbyt mocno przypominała inne analogiczne teksty i nie zawierała niczego, co by w sposób indywidualny odnosiło się do świętego; ponadto zwrot solemnitas votiva nie byłby już do przyjęcia w obecnym rozumieniu wspomnień liturgicznych. Po ogłoszeniu Antoniego doktorem Kościoła rubryki wyznaczały jako formularz wspomnienia mszę In medio, czyli teksty wspólne dla doktorów Kościoła.
Modlitwa dnia to tekst nowy, uwzględniający bardziej może postulaty hagiografii aniżeli wymagania stylu liturgicznego.
W Antonim dostrzegamy najpierw niezwykłego kaznodzieję, którego Bóg dał swojemu ludowi. Odpowiada to zarówno naczelnemu wrażeniu, jakie wywarł on na współczesnych, jak również genezie spontanicznego kultu, oddawanego mu od pierwszej chwili.
Ale nie zapoznajemy innych zjawisk, które w miarę rozwoju pojawiły się w tym kulcie. Popularność Antoniego jako orędownika w przeciwnościach, zbyt mocno potwierdzona została swym zasięgiem, powszechnością i trwaniem. Nie możemy nie uznać w tym kryterium autentycznej pobożności i pozostawić rzecz jakby na jej marginesie. Kościół nigdy zresztą nie opowiadał się za jakąś dwutorowością. Co zdrowe, włączał w swoją modlitwę publiczną; co zaś jakoby prywatne, w niej się ma koncentrować i z niej wypływać, w niej też odnajdujemy swą normę i potwierdzenie. Tak też dzieje się ze czcią oddawaną Antoniemu jako orędownikowi w rozmaitych potrzebach, tych, które wypływają ze zgubienia rzeczy nie wyłączając.
Ale należy zachować pożądane proporcje. Toteż liturgia podsuwając nam w następnych wierszach formuły błagań, najpierw jako ich przedmiot wyznacza to, co paralelnie odpowiada wcześniejszemu przejawowi czci Antoniego. Fakt, że był znakomitym kaznodzieją, każe nam - przynajmniej ogólnie - przypomnieć sobie, czego nauczał. Była to nauka moralna, mająca na względzie kształtowanie życia chrześcijańskiego. Tego życia uczył równocześnie własnym przykładem. Obejmując to wszystko, liturgia wyraża się skrótowo: christianae vitae documenta, tak jak w innych miejscach mówi krótko: monita et exempla.
Dopiero po refleksji na temat naszego realizowania napomnień i przykładów św. Antoniego, jakby warunku wszystkiego, co nastąpi, przechodzimy do myśli o jego wstawiennictwach w przeciwnościach. Ratunek, jakiego się wówczas spodziewamy, ostatecznie pochodzi od Boga, toteż do Niego przede wszystkim odnosimy swą prośbę i swą wdzięczność. Liturgia nie pomija i nie ignoruje roli Antoniego, sprowadza ją jednak do właściwych proporcji i włącza w perspektywę ściśle teologiczną.


Bóg dał nam poznać Jezusa Chrystusa

2 Kor 3, 15 – 4, 1. 3-6

Czytanie z Drugiego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:
Aż po dzień dzisiejszy, gdy czytają Mojżesza, zasłona spoczywa na sercach synów Izraela. A kiedy ktoś zwraca się do Pana, zasłona opada. Pan zaś – to Duch, a gdzie jest Duch Pański – tam wolność.
My wszyscy z odsłoniętą twarzą wpatrujemy się w jasność Pańską jakby w zwierciadle; za sprawą Ducha Pańskiego, coraz bardziej jaśniejąc, upodabniamy się do Jego obrazu.
Przeto oddani posługiwaniu zleconemu nam przez miłosierdzie, nie upadamy na duchu. A jeśli nawet Ewangelia nasza jest ukryta, to tylko dla tych, którzy idą na zatracenie, dla niewiernych, których umysły zaślepił bóg tego świata, aby nie olśnił ich blask Ewangelii chwały Chrystusa, który jest obrazem Boga.
Nie głosimy bowiem siebie samych, lecz Chrystusa Jezusa jako Pana, a nas – jako sługi wasze przez Jezusa. Albowiem Bóg, Ten, który rozkazał ciemnościom, by zajaśniały światłem, zabłysnął w naszych sercach, by olśnić nas jasnością poznania chwały Bożej na obliczu Jezusa Chrystusa.

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Swoją łaską Bóg pobudza nasze serca, abyśmy przyjęli Ewangelię i według niej układali swoje życie. Trzeba jednak okazać wierność Bożym natchnieniom.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom II

2 Kor 3, 15 - 4, 1. 3-6  


Bóg dał nam poznać Jezusa Chrystusa

Chwała Nowego Testamentu przewyższa Stary Testament. Blask Starego Przymierza przybladł, ale Izraelici (i niektórzy chrześcijanie w Koryncie, i nie tylko tam) tego nie zauważyli. Przeznaczenie i cel Starego Przymierza ten tylko może poznać, kto dostrzegł Chrystusa. Tylko ten, kto spotkał "Pana", doznaje mocy Ducha Bożego i wolności dzieci Bożych, która gwarantuje niezależność od wszelkich mocy tego świata. Nie jest ona przywilejem pojedynczych tylko ludzi; św. Paweł mówi, że "my wszyscy", którzy się nawróciliśmy i zwróciliśmy się do Chrystusa, oglądamy chwałę Pana, którą niegdyś widział tylko Mojżesz. W Chrystusie widzimy obraz Boga, chwałę Ojca. Ale co my właściwie dostrzegamy? Przede wszystkim obraz ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Pana, którego spotykamy w Ewangelii. Przez posługę Apostoła, to znaczy dzięki głoszeniu Ewangelii, objawione jest życie.


Ps 85 (84), 9ab i 10. 11-12. 13-14
(R.: por. 10b)

Refren: Na ziemi naszej Bóg zamieszka w chwale.

9Będę słuchał tego, co Pan Bóg mówi: *
 oto ogłasza pokój ludowi i swoim wyznawcom.
10Zaprawdę, bliskie jest Jego zbawienie
 dla tych, którzy Mu cześć oddają, *
 i chwała zamieszka w naszej ziemi.

Refren: Na ziemi naszej Bóg zamieszka w chwale.

11Łaska i wierność spotkają się z sobą, *
 ucałują się sprawiedliwość i pokój.
12Wierność z ziemi wyrośnie, *
 a sprawiedliwość spojrzy z nieba.

Refren: Na ziemi naszej Bóg zamieszka w chwale.

13Pan sam szczęściem obdarzy, *
 a nasza ziemia wyda swój owoc.
14Sprawiedliwość będzie kroczyć przed Nim, *
 a śladami Jego kroków zbawienie.

Refren: Na ziemi naszej Bóg zamieszka w chwale.


J 13, 34

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Daję wam przykazanie nowe,
          abyście się wzajemnie miłowali,
tak jak Ja was umiłowałem.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Wymagania nowego Prawa
w dziedzinie miłości bliźniego

Mt 5, 20-26
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego.
Słyszeliście, że powiedziano przodkom: „Nie zabijaj”; a kto by się dopuścił zabójstwa, podlega sądowi. A Ja wam powiadam: Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi. A kto by rzekł swemu bratu: „Raka”, podlega Wysokiej Radzie. A kto by mu rzekł: „Bezbożniku”, podlega karze piekła ognistego.
Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam sobie przypomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim. Potem przyjdź i dar swój ofiaruj.
Pogódź się ze swoim przeciwnikiem szybko, dopóki jesteś z nim w drodze, by cię przeciwnik nie wydał sędziemu, a sędzia dozorcy, i aby nie wtrącono cię do więzienia. Zaprawdę, powiadam ci: Nie wyjdziesz stamtąd, dopóki nie zwrócisz ostatniego grosza».

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Wybierając się na sprawowanie Ofiary Eucharystycznej, pomyślmy zawsze o pojednaniu się najpierw z naszymi braćmi. W przeciwnym razie Pan nie przyjmie naszej ofiary.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom II

Mt 5, 20-26  

Wymagania nowego Prawa
w dziedzinie miłości bliźniego

Pierwsza antyteza z Kazania na Górze dotyczy piątego przykazania. Pan Jezus "uzupełnia" to przykazanie stwierdzając, że na tej samej płaszczyźnie z zabójstwem należy postawić gniew, złość wobec kogokolwiek, ciężkie obelgi. Od strony teoretycznej ówcześni rabini nie zgodziliby się ze stanowiskiem Jezusa. W praktyce traktowano w bardzo różny sposób takie uczynki: zabójca musiał stanąć przed trybunałem, natomiast ten, kto obelgami znieważył bliźniego, nie musiał odpowiadać przed trybunałem. Jezus stwierdza, że w oczach Bożych nie ma różnicy pomiędzy tymi czynami.
Następnie Pan Jezus podaje dwa przykłady wzięte z życia. Pierwszy odnosi się do tego, co zdarzało się w świątyni. Codziennie składano tam Bogu różne ofiary, bądź nakazane przez Prawo, bądź ofiarowywane z własnej pobożności: jako podziękowanie za otrzymane łaski lub przeproszenie za grzechy. Jezus stwierdza, że od tych ofiar ważniejsze jest pojednanie z tym, który został obrażony. To, co zdarzało się w świątyni jerozolimskiej, często ma miejsce również w naszych świątyniach. Także współcześni chrześcijanie niejednokrotnie stają przed Bogiem, przynoszą Mu dary, a nie pogodzili się z bliźnimi. Weźmy sobie naprawdę do serca słowa Pana Jezusa: "Jeśli przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim. Potem przyjdź i dar swój ofiaruj".
Drugi przykład suponuje, że chodzi tu o dłużnika, i że wierzyciel żąda zwrotu. Mógłby on wytoczyć proces i spowodować wtrącenie do więzienia. Jezus nalega na konieczność ugodzenia się. Lepiej doprowadzić do zgody niż procesować się.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 



 

Panie, nasz Boże, przyjmij dary, które z radością składamy w dzień świętego Antoniego z Padwy, * wierni jego pouczeniom oddajemy się Tobie całkowicie razem z Ofiarą uwielbienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.



73. Obecność świętych Pasterzy w Kościele

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy nieustannie wysławiali Ciebie, * wszechmogący, wieczny Boże, * i Tobie za wszystko składali dziękczynienie, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Z radością oddajemy cześć świętemu Antoniemu, którego dałeś swojemu ludowi, * jako gorliwego pasterza. * Jego przykład umacnia nas w dobrym życiu, * jego słowa nas pouczają, * a jego wstawiennictwo wyprasza nam Twoją opiekę.
Dlatego z chórami Aniołów i Świętych * głosimy Twoją chwałę, * razem z nimi wołając...




por. Łk 12, 42

Oto rządca wierny i roztropny, * którego Pan ustanowił nad swoją służbą, * żeby wydzielał jej żywność w odpowiednim czasie.




 

Wszechmogący Boże, na Uczcie eucharystycznej nakarmiłeś nas Chlebem żywym, Ciałem Chrystusa, kształtuj nas w szkole Jego Ewangelii, * abyśmy za przykładem świętego Antoniego z Padwy szukali Twojej prawdy i świadczyli o niej przez dzieła miłości. Przez Chrystusa, Pana naszego.




Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Dominikanie.pl (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  Bractwo Słowa Bożego: Komentarz do codziennych czytań
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG