Tu jesteś:




Menu:
Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Kolor szat:
Środa, 7 sierpnia 2019
II tydzień psałterza
XVIII tydzień Okresu Zwykłego

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.


Ps 70, 2. 6

Racz mnie wybawić, Boże; * Panie, pośpiesz mi z pomocą, * Tyś wspomożycielem moim i wybawcą, * nie zwlekaj, Panie.

ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 

Nieskończona miłość Boga wobec człowieka została potwierdzona faktami. Świadczy o niej przede wszystkim Krew Syna Bożego przelana na Kalwarii. Ten właśnie szczególny dowód Bożej miłości jest nam przypominany, ilekroć bierzemy udział w Ofierze Ciała i Krwi Chrystusa.



 

Wszechmogący Boże, wspieraj swoich wiernych i okaż wiekuistą dobroć proszącym, którzy uznają Ciebie za Stwórcę i Pana; * odnów życie im udzielone i odnowione zachowaj. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.



Kara Boża za szemranie

Lb 13, 1-2. 25 – 14, 1.
26-30. 34-35

Czytanie z Księgi Liczb

Na pustyni Paran Pan przemówił do Mojżesza tymi słowami: «Poślij ludzi, aby zbadali kraj Kanaan, który chcę dać synom Izraela. Wyślecie po jednym z każdego pokolenia ich przodków, tych wszystkich, którzy są w nich książętami».
Po czterdziestu dniach wrócili z rozpoznania kraju. Przyszli na pustynię Paran do Kadesz i stanęli przed Mojżeszem i Aaronem oraz przed całą społecznością Izraelitów, złożyli przed nimi sprawozdanie oraz pokazali owoce kraju. I tak im opowiedzieli: «Udaliśmy się do kraju, do którego nas posłałeś. Jest to kraj rzeczywiście opływający w mleko i miód, a oto jego owoce. Jednakże lud, który w nim mieszka, jest silny, a miasta są obwarowane i bardzo wielkie. Widzieliśmy tam również Anakitów. Amalekici zajmują okolice Negebu; w górach mieszkają Chittyci, Jebusyci i Amoryci, Kananejczycy wreszcie mieszkają nad morzem i nad brzegami Jordanu».
Wtedy próbował Kaleb uspokoić lud, który zaczął się burzyć przeciw Mojżeszowi, i rzekł: «Trzeba ruszyć i zdobyć kraj – na pewno zdołamy go zająć». Lecz mężowie, którzy razem z nim byli, rzekli: «Nie możemy wyruszyć przeciw temu ludowi, bo jest silniejszy od nas».
I rozgłaszali złe wiadomości o kraju, który zbadali, mówiąc do Izraelitów: «Kraj, który przeszliśmy, aby go zbadać, jest krajem, który pożera swoich mieszkańców. Wszyscy zaś ludzie, których tam widzieliśmy, są wysokiego wzrostu. Widzieliśmy tam nawet olbrzymów – Anakici pochodzą od olbrzymów – a w porównaniu z nimi wydaliśmy się sobie jak szarańcza i takimi byliśmy w ich oczach». Wtedy całe zgromadzenie zaczęło wołać, podnosząc głos. I płakał lud owej nocy.
Pan przemówił znów do Mojżesza i Aarona i rzekł: «Jak długo mam znosić to przewrotne zgromadzenie szemrzące przeciw Mnie? Słyszałem szemranie Izraelitów przeciw Mnie. Powiedz im: Na moje życie – mówi Pan – postąpię z wami według słów, które wypowiedzieliście przede Mną. Trupy wasze zalegną tę pustynię. Wy wszyscy, którzy zostaliście spisani w wieku od dwudziestu lat wzwyż, wy, którzy przeciwko Mnie szemraliście, nie wejdziecie z pewnością do kraju, w którym uroczyście poprzysiągłem wam zamieszkanie, z pewnością nie wejdziecie – z wyjątkiem Kaleba, syna Jefunnego, i Jozuego, syna Nuna. Poznaliście kraj w przeciągu czterdziestu dni; każdy dzień teraz zamieni się w rok i przez czterdzieści lat pokutować będziecie za winy, i poznacie, co to znaczy, gdy Ja się oddalę. Ja, Pan, powiedziałem! Zaprawdę, w ten sposób postąpię z tą złą zgrają, która się zebrała przeciw Mnie. Na tej pustyni zniszczeją i tutaj pomrą».

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


W swojej wędrówce przez pustynię zbliżyli się wreszcie Żydzi do Palestyny, która była dla nich ziemią obiecaną. Zamiast jednak radości okazują niezadowolenie. Spotka ich za to zasłużona kara.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom III

Lb 13, 1-2a. 25 - 14, 1.
26-29. 34-35  


Kara Boża za szemranie

Bóg na zawsze obiecał Abrahamowi i jego potomstwu ziemię Kanaan (Rdz 17, 8). Po wyjściu z Egiptu, wydarzeniach na Górze Synaj i wędrówce przez pustynię obietnica ta wydawała się już bliska realizacji. Ale oto wydarzyło się coś nieoczekiwanego. Na rozkaz Pana Mojżesz wysłał do Kanaanu zwiadowców, którzy mieli zbadać ten kraj. Po czterdziestu dniach wrócili i mówili o nim bardzo źle. Opowiadali, że Kanaan jest nie do zdobycia, bo zamieszkują go ludy potężne.
Cały lud wybrany, z wyjątkiem Jozuego i Kaleba, znowu zaczął szemrać. Myśleli nawet o tym, by z powrotem wrócić do Egiptu (Lb 14, 1-4). Ale w tym momencie wyczerpała się cierpliwość Boża. Bóg zapowiada karę: wszyscy powyżej dwudziestu lat, z wyjątkiem Jozuego i Kaleba, nie wejdą do Ziemi Obiecanej. Przez długi czas będą pokutować za winy, żyjąc na pustyni.
Gdy spisywane były te słowa, sytuacja powtórzyła się. Naród wybrany znalazł się w niewoli babilońskiej i wielu nieźle się tam już urządziło. Gdy rysowała się możliwość powrotu do Ziemi Obiecanej, znowu liczni Izraelici obawiali się trudności związanych z powrotem i zaczynaniem życia na nowo; dlatego woleli pozostać w Babilonii. Historia Izraelitów ukaranych na Synaju powinna być dla nich ostrzeżniem.


Ps 106 (105), 6-7a. 13-14. 21-22. 23
(R.: por. 4)

Refren: Pamiętaj o nas i przyjdź nam z pomocą.
Albo: Alleluja.

6Grzeszyliśmy jak nasi ojcowie, *
 popełniliśmy nieprawość, żyliśmy występnie.
7Ojcowie nasi w Egipcie *
 nie pojęli Twych cudów.

Refren: Pamiętaj o nas i przyjdź nam z pomocą.
Albo: Alleluja.

13Szybko zapomnieli o Jego czynach, *
 nie czekali na Jego radę.
14Pożądaniem pałając na pustyni, *
 wystawili tam Boga na próbę.

Refren: Pamiętaj o nas i przyjdź nam z pomocą.
Albo: Alleluja.

21Zapomnieli o Bogu, który ich ocalił, *
 który wielkich rzeczy dokonał w Egipcie,
22rzeczy przedziwnych w krainie Chamitów, *
 zdumiewających nad Morzem Czerwonym.

Refren: Pamiętaj o nas i przyjdź nam z pomocą.
Albo: Alleluja.

23Postanowił ich zatem wytracić, *
 gdyby nie Mojżesz, Jego wybraniec.
 On wstawił się do Niego, *
 aby odwrócić Jego gniew niszczący.

Refren: Pamiętaj o nas i przyjdź nam z pomocą.
Albo: Alleluja.


Por. Łk 7, 16

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Wielki prorok powstał między nami
i Bóg nawiedził lud swój.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Wiara niewiasty kananejskiej

Mt 15, 21-28
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus podążył w okolice Tyru i Sydonu. A oto kobieta kananejska, wyszedłszy z tamtych stron, wołała: «Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko nękana przez złego ducha». Lecz On nie odezwał się do niej ani słowem.
Na to podeszli Jego uczniowie i prosili Go: «Odpraw ją, bo krzyczy za nami».
Lecz On odpowiedział: «Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela».
A ona przyszła, padła Mu do nóg i prosiła: «Panie, dopomóż mi».
On jednak odparł: «Niedobrze jest zabierać chleb dzieciom, a rzucać szczeniętom».
A ona odrzekła: «Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą okruchy, które spadają ze stołu ich panów».
Wtedy Jezus jej odpowiedział: «O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak pragniesz!» Od tej chwili jej córka była zdrowa.

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Podziwiajmy i naśladujmy wiarę niewiasty kananejskiej, a wtedy będziemy mogli liczyć na wysłuchanie naszych próśb.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom III

Mt 15, 21-28  

Wiara niewiasty kananejskiej

Kobieta kananejska przez Ewangelistę Marka nazwana została Syrofenicjanką (Mk 7, 24-30). To określenie wskazuje na jej pochodzenie: była kobietą syryjską z Tyru. Określenie Mateusza: "Kananejka" jest bardziej archaiczne. Obydwa sposoby prezentacji mają tę samą treść przedstawiając ją jako pogankę. W Starym Testamencie Tyr i Sydon były symbolem ziemi pogańskiej, podobnie Kanaan uważany był za kraj pogański.
Scena ukazuje stosunek Jezusa do pogan. Zarówno Mateusz, jak i Marek zgodni są co do tego, że misyjna działalność Jezusa podczas Jego ziemskiego życia ograniczona była do kraju i narodu izraelskiego, choć Pan Jezus robił pewne wyjątki. Racją dla tego wyjątku była wielka wiara niewiasty. Okazuje się więc, że tak naprawdę nie był to wyjątek, lecz mamy tu zasadę ogólną: nie będący Żydami mają te same przywileje, o których Żydzi sądzili, że tylko oni je posiadają. Warunkiem jest wystarczająca wiara. Powtarza się tu przypadek rzymskiego setnika (Mt 8, 5-10): "Nie znalazłem tak wielkiej wiary w Izraelu". Warunkiem przynależności do nowego ludu Bożego będzie posiadanie wiary.
Kananejka zwraca się do Jezusa tytułem mesjańskim dawanym przyszłemu "królowi Izraela" - "Synu Dawida". Jej prośba "ulituj się nade mną" ciągle powtarza się w psalmach i używana jest często w kulcie chrześcijańskim. Jest to modlitwa prośby zanoszona do Boga z głębokim przekonaniem, że może On dokonać tego, o co się Go prosi.
Kobieta wytrwale prosiła o zdrowie córki, wcale nie zrażona odmową Jezusa. Postępowała zgodnie z zaleceniem Chrystusa: "Proście, a będzie warm dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, i otworzą wam" (Mt 7, 7). Była wytrwała w swojej prośbie i otrzymała to, o co prosiła.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 



 

Miłosierny Boże, uświęć te dary, złożone jako znak ofiary duchowej, * i spraw, abyśmy sami stali się wieczystym darem dla Ciebie. Przez Chrystusa, Pana naszego.



39. Chwalenie Boga jest Jego darem

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, * aby Ciebie, Boże, chwaliły niebo i ziemia.
Chociaż nie potrzebujesz naszego uwielbienia, * pobudzasz nas jednak swoją łaską, * abyśmy Tobie składali dziękczynienie. * Nasze hymny pochwalne niczego Tobie nie dodają, * ale się przyczyniają do naszego zbawienia, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Dlatego zjednoczeni z chórami Aniołów, * wysławiamy Ciebie, z radością wołając...




Mdr 16, 20

Panie, dałeś nam chleb z nieba * zdolny dać wszelką rozkosz * i wszelki smak zaspokoić.

Albo:

J 6, 35

Jam jest chleb życia. * Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął, * a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie.




 

Boże, nasz Ojcze, otaczaj nieustanną opieką wszyskich, których posilasz Twoim Sakramentem, nie odmawiaj im swojej pomocy * i uczyń godnymi wiecznego zbawienia. Przez Chrystusa, Pana naszego.




Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Dominikanie.pl (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  Bractwo Słowa Bożego: Komentarz do codziennych czytań
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG