Tu jesteś:




Menu:




Tabele stron

Teksty LG
Teksty Monastycznej LG
Teksty Liturgia Horarum



Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Kolor szat:
Sobota, 17 sierpnia 2019
ŚW. JACKA, PREZBITERA
Wspomnienie obowiązkowe

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.


Ps 96, 3-4

Głoście chwałę Boga wśród wszystkich narodów, * rozgłaszajcie Jego cuda pośród wszystkich ludów, * bo Pan jest wielki, godzien wszelkiej chwały.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Antyfona na wejście zapożyczona została z Syr 24, 2-4. W przystosowanym tekście Wulgaty urywek łatwo zastosować do wspominanego świętego. Zawiera wówczas jakby aluzję do jego kaznodziejstwa i opiewa pośmiertną chwałę.
Nie tak jest jednak z tekstem, który odnajdujemy w tłumaczeniu z tekstu hebrajskiego. Swymi śmiałymi obrazami odnosi się cały do Bożej Mądrości. Jest poetycką wypowiedzią jej uosobienia. To mądrość sama świadczy o swym wyniesieniu. Utożsamia się ze słowem Bożym, zarazem zaś z całą aktywnością stwórczego działania. Jest wszędzie, na wysokościach i w głębiach, na okręgu ziemi i w niebiosach.
Do takiego tekstu, jak widzimy, trudno odnieść momenty hagiologiczne. Można by co najwyżej wiązać te odniesienia do treści Jackowego przepowiadania.


ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 

Kościół nigdy nie zapominał o obowiązku przepowiadania Ewangelii. Gdy powstawały nowe Kościoły lokalne, one także niemal od razu stawały się kościołami misyjnymi, wysyłającymi do ościennych krajów nowych głosicieli Dobrej Nowiny. Tak było również w młodym Kościele polskim. Ledwo powstał i zdołał się ukonstytuować, a już tworzył środowisko, w którym przygotowywali się misjonarze dla Pomorzan, Prusów, Jadźwingów. Na przepowiadanie Ewangelii mieli więc wyruszyć mnisi, którzy gromadzili się w Międzyrzeczu - czcimy ich jako Pięciu Braci Męczenników. Na misyjną wyprawę wyruszył z Gniezna św. Wojciech, a później Bruno z Kwerfurtu i Otto z Bambergi. Byli oni wszyscy dobrze zadomowieni na dworach książąt czy królów polskich, ale niemniej byli to jeszcze obcokrajowcy.
Pierwszym misjonarzem-Polakiem, który swą gorliwością zasłużył sobie na cześć ołtarzy, stał się dopiero św. Jacek. Ten żarliwy apostoł, zarazem przedstawiciel pierwszej generacji dominikańskiej, pięknie zapisał się w naszej kościelnej historii. Czczony poprzez wieki, otoczony też został przez wiernych pięknymi legendami. Te ostatnie wpłynęły na jego ikonografię; dzięki niej dobrze znamy jego postać: ubrany w biały dominikański habit, z monstrancją i figurką Matki Najśw. na rękach. Można powiedzieć, że trzyma w rękach symbole tego, co stanowi trzon polskiej pobożności, tak jakby chciał przez to powiedzieć, że jest jednym z nas.
Odnawiając się w tym, co w tej pobożności jest głębokie i autentyczne, starajmy się w czasie tej Mszy św. o rozszerzenie naszych serc. Niech znajdzie się w nich miejsce na perspektywy, pragnienia i uczucia misyjne.


 

Wszechmogący, wieczny Boże, dzięki Twojej łasce święty Jacek przez wytrwałe głoszenie Ewangelii odnowił i umocnił w wierze wiele narodów, za jego wstawiennictwem pomnóż naszą wiarę, * abyśmy byli zdolni pracować dla Twojej chwały i zbawienia ludzi. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Modlitwa dnia nie jest arcydziełem liturgicznej twórczości. Przeładowana i rozciągnięta, zbiera ona w sobie elementy czerpane z innych spotykanych w dawnym mszale tekstów, ale ich nie stapia w jedno, raczej szereguje w długim ciągu. Byłoby rzeczą nużącą wskazywać wszystkie jej pierwowzory, należy jednak zauważyć, że zapożyczono z nich elementy, które do samej sylwetki świętego przystają dość dobrze.
Wspominamy więc najpierw misjonarską działalność Jacka. Jeśli przy tym zwrot: "wśród wielu narodów" graniczy z pewną przesadą, należy zgodnie z biografią zauważyć, że apostołował on rzeczywiście w kilku odległych od siebie krainach. Była w tym apostołowaniu święta gorliwość i o nią chodzi raczej w łacińskim tekście oracji, w której - formalnie rzecz biorąc - mowa jest o świętości czynów, działania, co oczywiście nie przeczy bynajmniej temu, że same te czyny kształtowały życiową sylwetkę Jacka.
Kto zna szczupłość danych do jego biografii, a zarazem ówczesną skłonność do przyozdabiania tego gatunku opowieściami niezwykłymi, ten zwrot o sławie cudów (a nie darze ich czynienia, jak niezgodnie z tekstem łacińskim chce polskie tłumaczenie) będzie traktował z pewną pobłażliwością. Taki zwrot można by w końcu dodać do tekstu o jakimkolwiek świętym średniowiecza.
Druga część modlitwy ma charakter na wskroś błagalny. Przedmiotem tego błagania jest najpierw łaska odnawiania życia i to odnawiania przy pomocy przykładów wziętych z dziejów wspominanego świętego. Tak przynajmniej chce tekst łaciński. To ogólnikowe i nieco kłopotliwe określenie tłumacze polscy oddali przez pojęcie doskonalenia życia za przykładem św. Jacka. Nie jest to tłumaczenie nazbyt wierne, ale nie można mu odmówić zręczności.
Potem prosimy jeszcze o to, abyśmy doznawali pomocy św. Jacka w przeciwnościach. Sformułowanie jest zwięzłe i piękne, ale zbyt często nawracało w licznych oracjach dawnego mszału.


Odnowienie przymierza w Sychem

Joz 24, 14-29

Czytanie z Księgi Jozuego

Jozue przemówił do całego narodu:
«Bójcie się Pana i służcie Mu ze szczerością i wiernością! Usuńcie bóstwa, którym służyli wasi przodkowie po drugiej stronie Rzeki i w Egipcie, a służcie Panu! Gdyby jednak wam się nie podobało służyć Panu, rozstrzygnijcie dziś, komu służyć chcecie, czy bóstwom, którym służyli wasi przodkowie po drugiej stronie Rzeki, czy też bóstwom Amorytów, w których kraju zamieszkaliście. Ja sam i mój dom służyć chcemy Panu».
Naród wówczas odrzekł tymi słowami: «Dalecy jesteśmy od tego, abyśmy mieli opuścić Pana, a służyć cudzym bogom. Czyż to nie Pan, Bóg nasz, wyprowadził nas i przodków naszych z ziemi egipskiej, z domu niewoli? Czyż nie On przed oczyma naszymi uczynił wielkie znaki i ochraniał nas przez całą drogę, którą szliśmy, i wśród wszystkich ludów, pomiędzy którymi przechodziliśmy? Pan ponadto wypędził przed nami wszystkie te ludy wraz z Amorytami, którzy mieszkali w tym kraju. My również chcemy służyć Panu, bo On jest naszym Bogiem».
I rzekł Jozue do ludu: «Nie możecie służyć Panu, bo jest On Bogiem świętym i jest Bogiem zazdrosnym, i nie przebaczy wam występków i grzechów. Jeśli opuścicie Pana, aby służyć cudzym bogom, ześle na was znów nieszczęścia, a choć przedtem dobrze wam czynił, wtedy sprowadzi zagładę».
Lecz lud odrzekł Jozuemu: «Nie! Chcemy służyć Panu!» Jozue odpowiedział ludowi: «Wy jesteście świadkami przeciw samym sobie, że wybraliście Pana, aby Mu służyć». I odpowiedzieli: «Jesteśmy świadkami». «Teraz usuńcie cudzych bogów spośród was i zwróćcie serca wasze ku Panu, Bogu Izraela». I odrzekł lud Jozuemu: «Panu, Bogu naszemu, chcemy służyć i głosu Jego chcemy słuchać».
Zawarł więc Jozue w tym dniu przymierze z ludem i nadał mu prawo i przepisy w Sychem. Jozue zapisał te słowa w księdze Prawa Bożego. Wziął potem wielki kamień i ustawił go tam pod terebintem, który jest w miejscu poświęconym Panu. Następnie Jozue rzekł do zgromadzonego ludu: «Patrzcie, oto ten kamień będzie dla was świadectwem, ponieważ słyszał wszystkie słowa, które Pan mówił do nas. Będzie on świadkiem przeciw wam, abyście się nie wyparli waszego Boga». Wtedy Jozue odprawił lud i każdy pośpieszył do swojej posiadłości.
Potem umarł Jozue, syn Nuna, sługa Pana, mając sto dziesięć lat.

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Przebywając już w ziemi obiecanej, Żydzi ponownie przyrzekają wierność swojemu Bogu. Pamiętajmy o naszej wierności zobowiązaniom podjętym na chrzcie świętym.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom III

Joz 24, 14-29  


Odnowienie przymierza w Sychem

Czytany dzisiaj fragment z Księgi Jozuego jest kontynuacją czytania wczorajszego. Jest on odpowiedzią narodu wybranego na to wszystko, co Bóg dla niego uczynił. Odpowiedź polega na uroczystym wyznaniu wiary w Jednego Boga, do czego zobowiązuje pierwsze przykazanie. Lud zobowiązuje się, że nie opuści prawdziwego Boga, nie będzie służył bóstwom obcym. Nie może zapomnieć o tym, że to "Pan, Bóg nasz, wyprowadził nas i przodków naszych z ziemi egipskiej, z domu niewolników... On przed oczyma naszymi uczynił wielkie znaki i ochraniał nas przez całą drogę, którą szliśmy". Dlatego lud zapewnia: "Chcemy służyć Panu, bo On jest naszym Bogiem".
Ale wraz z odnowieniem przymierza w Sychem walka z obcymi bóstwami wcale nie będzie zakończona. Prorocy ciągle będą musieli przypominać, że istnieje tylko jeden Bóg, który jest święty, cierpliwy, kochający wszystkich ludzi.
Także i my wielokrotnie wracamy do Boga, obiecujemy mu wierność, a później grzeszymy, sprzeciwiamy się Bogu, o Nim zapominamy. W życiu każdego człowieka wiele jest słabości i niewierności względem Boga. Po każdej niewierności trzeba jednak Boga przeprosić i do Niego wrócić.


Ps 16 (15), 1b-2a i 5. 7-8. 11 (R.: por. 5a)

Refren: Pan mym dziedzictwem, moim przeznaczeniem.

1Zachowaj mnie, Boże, bo chronię się do Ciebie, *
2mówię do Pana: «Ty jesteś Panem moim».
5Pan moim dziedzictwem i przeznaczeniem, *
 to On mój los zabezpiecza.

Refren: Pan mym dziedzictwem, moim przeznaczeniem.

7Błogosławię Pana, który dał mi rozsądek, *
 bo serce napomina mnie nawet nocą.
8Zawsze stawiam sobie Pana przed oczy, *
 On jest po mojej prawicy, nic mną nie zachwieje.

Refren: Pan mym dziedzictwem, moim przeznaczeniem.

11Ty ścieżkę życia mi ukażesz, *
 pełnię radości przy Tobie
 i wieczne szczęście *
 po Twojej prawicy.

Refren: Pan mym dziedzictwem, moim przeznaczeniem.


Por. Mt 11, 25

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi,
że tajemnice królestwa objawiłeś prostaczkom.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Jezus błogosławi dzieci

Mt 19, 13-15
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Przynoszono do Jezusa dzieci, aby położył na nie ręce i pomodlił się za nie; a uczniowie szorstko zabraniali im tego. Lecz Jezus rzekł: «Dopuśćcie dzieci i nie przeszkadzajcie im przyjść do Mnie; do takich bowiem należy królestwo niebieskie». Położył na nie ręce i poszedł stamtąd.

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Jezus błogosławi małym dzieciom, bo do tych, którzy są niewinni należy Królestwo niebieskie. Zabiegajmy zawsze o czystość swojego serca.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom III

Mt 19, 13-15  

Jezus błogosławi dzieci

Pan Jezus przyszedł na świat przede wszystkim dla ludzi małych, poniżanych. Do nich w tamtych czasach zaliczano także dzieci. One, gdy są bardzo małe, nic nie rozumieją i nic nie mogą robić. Uczniowie Jezusa powinni wiedzieć, że aby osiągnąć królestwo Boże, nie potrzeba ludzkich umiejętności; mogą one nawet przeszkadzać postawie zawierzenia Bogu. Królestwo Boże należy do tych ludzi, którzy wobec Boga potrafią zająć postawę dziecka: całkowitej ufności i zawierzenia.
Już w starożytnym Kościele słowa Jezusa o dzieciach z dzisiejszej Ewangelii i Jego błogosławiący gest wkładania rąk uważano za argumenty przemawiające za chrztem dzieci i wczesną Komunią świętą. Działanie Boże nie jest uzależnione od ludzkich umiejętności. Nadto dzisiejsza psychologia stwierdza, że chociaż dziecko nie ma jeszcze świadomości, to jednak jest już w stanie jakby przedświadomości i doświadczenia pierwszych miesięcy i lat mają wielki wpływ na późniejszą osobowość człowieka.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 



 

Wszechmogący Boże, wejrzyj na dary, które składamy w dniu świętego Jacka, i spraw, abyśmy przez święte życie naśladowali misterium męki Pańskiej, * które sprawujemy. Przez Chrystusa, Pana naszego.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Modlitwa nad darami ofiarnymi zaczyna się zwrotem o charakterze zarówno funkcjonalnym, jak i hagiologicznym. Niestety rozwinięto go w długi okres, który opowiada zarazem piękną legendę o Jacku. Kiedy mianowicie opuszczał Kijów, a miało się to stać wobec groźby zbliżającego się najazdu tatarskiego, był zmuszony zabrać ze sobą monstrancję (!) z Najśw. Sakramentem. Ale przekraczając w pośpiechu próg kościoła, Jacek usłyszał głos Matki Najśw., która czyniła mu wyrzut, że pozostawia Jej wyobrażenie na łup wroga. Wrócił się wówczas, zabrał ze sobą także figurkę Matki Najśw. i z nią to właśnie mógł suchą nogą przejść po rozlanych wodach Dniepru. W tej dość późnej legendzie nie trudno odnaleźć loci communes tego literackiego rodzaju. Sięgając do niego, tekst oracji stał się przeciążony, stylistycznie niezgrabny.


70. Chwała świętych

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, a dla nas zbawienne, * abyśmy Tobie składali dziękczynienie i Ciebie wychwalali, * Panie, Ojcze niebieski, wszechmogący i miłosierny Boże.
W zgromadzeniu Świętych jaśnieje Twoja chwała, * bo dzięki Twojej łasce zdobyli zasługi, które nagradzasz. * W ich życiu ukazujesz nam wzór postępowania, * przez ich wstawiennictwo udzielasz nam pomocy, * a we wspólnocie z nimi dajesz nam obiecane dziedzictwo. * Umocnieni przez tak licznych świadków, * toczymy zwycięski bój z wrogami zbawienia, * aby osiągnąć razem ze Świętymi niewiędnący wieniec chwały, przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Dlatego z Aniołami, Archaniołami i wszystkimi Świętymi * głosimy Twoją chwałę, razem z nimi wołając...




por. Łk 10, 1. 9

Pan wysłał uczniów, aby wszędzie głosili: * Przybliżyło się do was Królestwo Boże.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Antyfona na Komunię jest wersetem z Ps 34, 9. Posługiwanie się psalmem w czasie spożywania Ciała Pańskiego ma za sobą dość długą tradycję. Świadczą o tym św. Cyryl Jerozolimski oraz pismo nazywane Konstytucjami Apostolskimi.
Sam wiersz jest wnioskiem wyprowadzonym z wiersza, który ogłaszał troskliwą opiekę, okazaną człowiekowi przez anioła Pańskiego. Taki właśnie człowiek doświadcza, jak miłe i pożyteczne jest uciekanie się pod opiekę Bożą.
Intencją liturgii było zapewne rozumienie wiersza bardziej dosłowne, uchwycone w oderwaniu od jego kontekstu. Nadawał się do określenia samej liturgicznej funkcji, a więc uczestniczenia w eucharystycznej uczcie. Kto łączy się z Panem, może zrozumieć i odczuć, jak wielką i wprost czułą jest Jego opieka, roztaczana nad człowiekiem, który Mu zaufał.
Jest rzeczą widoczną, że to rozumienie nie sprzeciwia się poprzedniemu. Raczej je sprowadza i stosuje do objawów szczególnych, zgoła niewysłowionych.



 

Panie, nasz Boże, święty Jacek całe swoje życie poświęcił głoszeniu prawdziwej wiary, mocą Najświętszego Sakramentu utwierdź nas w tej wierze, * abyśmy wszędzie wyznawali ją słowami i czynami. Przez Chrystusa, Pana naszego.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Modlitwa po Komunii ma te same zalety i wady, co oracje poprzednie. Ale wyróżnia się literackim nawiązaniem do poprzedzającej ją antyfony. Jakby biorąc z niej asumpt, przyjęty sakrament zwie słodyczą Ciała i Krwi Chrystusowej. Jest to więc swego rodzaju aluzja biblijna.
Niestety inne elementy, co do swej treściowej zawartości, dostatecznie jasne i zrozumiałe, nie oznaczają się podobnymi walorami. Piękne wstępne nawiązanie nie równoważy ich braków. Tekst nadaje się wobec tego do gruntownej przeróbki redakcyjnej.



Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Dominikanie.pl (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  Bractwo Słowa Bożego: Komentarz do codziennych czytań
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG