Tu jesteś:




Menu:
Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Kolor szat:
Piątek, 4 października 2019
ŚW. FRANCISZKA Z ASYŻU
Wspomnienie obowiązkowe

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.



Święty Franciszek, mąż Boży, opuścił dom rodzinny, * pozostawił swoje dziedzictwo, * i wybrał dobrowolne ubóstwo, * Bóg zaś przyjął go na swoją służbę.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Antyfona na wejście nie jest - rzecz to dość rzadka - cytatem biblijnym, ale starym franciszkańskim wersetem, streszczającym duchową biografię Franciszka. Opuścił rodzinny dom: zrezygnował z dziedzictwa, albo raczej sprawił, że go wydziedziczono; stał się ubogim i potrzebującym lub - jak głosi pierwotny tekst - poślubił Panią Ubóstwo; za cenę zaś tego wszystkiego pozyskał Chrystusową przyjaźń.
Należy żałować, że w antyfonie pominięto niektóre zwroty, z którymi środowisko franciszkańskie było spoufalone; dla innych były może mniej zrozumiałe. Miały jednak w sobie coś ze świętego romantyzmu, a nie da się zaprzeczyć, że w Poverello tkwi właśnie to, co tak by można określić i co w wyjątkowy sposób, tchnący wiekuistą młodością, urzeczywistnia wiekuisty ideał ewangelicznego ubóstwa.


ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 

"Błogosławieni ubodzy duchem". Święty, którego wspominamy i pragniemy dziś uczcić, mieści się cały w tych właśnie słowach Chrystusowego błogosławieństwa.
Radość i ubóstwo; radość, która zrodziła się, gdy to ubóstwo poślubił; prostota serca; pokorne przywiązanie do Chrystusowych sług; serdeczność uczuć względem wszystkich ludzi, a poprzez nich względem wszystkich stworzeń - taki właśnie był sekret szczęścia, które wypełniało św. Franciszka z Asyżu, tego znanego wszystkim Biedaczynę. Rocznica jego błogosławionego zejścia z tego świata przypada na dzień 4 października (1226 r.).
Przypatrując się w liturgicznych tekstach duchowej sylwetce tego świętego, starajmy się uszczknąć cośkolwiek z ewangelicznego ducha, którego on realizował. Starajmy się zbliżyć do Ukrzyżowanego, u stóp którego rosła duchowa siła Franciszka. Ofiara Chrystusa powtórzy się właśnie na naszym ołtarzu.


 

Boże, Ty sprawiłeś, że święty Franciszek z Asyżu żyjąc w ubóstwie i pokorze upodobnił się do Chrystusa, daj, abyśmy idąc tą drogą naśladowali Twojego Syna * i zjednoczyli się z Tobą pełni wesela i miłości. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Modlitwa dnia podkreśla ideał ewangelicznego ubóstwa i podaje jego najgłębsze uzasadnienie. Tę najgłębszą rację wyraża posługując się określeniem biblijnym, co jeszcze bardziej uwypukla wagę samego ideału. Chodzi o upodobnienie się do Chrystusa, ową configuratio, a więc o ukształtowanie własnej osobowości na modłę Chrystusową, lub - mówiąc jeszcze inaczej - na modłę ubóstwa i uniżenia ukazanego przez samo Wcielone Słowo (por. Flp 3, 10. 21 itp.).
To wzór najwyższy, którego nigdy nie powinniśmy tracić z oczu. Nie tracił go Franciszek, urzeczony jego widokiem. Jeśli czegokolwiek gorąco pragnął, to właśnie tego, aby ten wzór fascynował innych. Modlitwa wyraża tę właśnie ideę, a przez to staje się równie franciszkańska, co chrystologiczna.
Taką też jest prośba wypełniająca jej część drugą. Posługując się ciągle wyrażeniami biblijnymi, mówimy więc i o kroczeniu ścieżkami wytyczonymi przez Pana, i o Jego naśladowaniu. Są to piękne synonimy zebrane z kart Starego i Nowego Testamentu. Dodajemy do nich wzmiankę o tym, co jest skutkiem wiernego naśladowania, a więc o zjednoczeniu z Chrystusem. Mamy nadal przed oczyma Franciszka z Asyżu, który do tego zjednoczenia doszedł dzięki pokorze i radykalnemu wyzuciu się z przywiązań materialnych.
To zaś zjednoczenie zaświadczone zostało niezwykłymi charyzmatami i doznaniami mistycznymi. Najbardziej jednak świadczyła o nim miłość, która tak jasno gorzała w sercu Franciszka, że widoczna była dla wszystkich. Nic dziwnego, że nazwano go Franciszkiem Serafickim.


Wygnańcy wyznają grzechy Izraela

Ba 1, 15-22

Czytanie z Księgi proroka Barucha

Panu, Bogu naszemu, należna jest sprawiedliwość, nam zaś rumieniec wstydu na twarzy, jak to jest obecnie, oraz każdemu człowiekowi na ziemi judzkiej i mieszkańcom Jeruzalem, królom, zwierzchnikom, kapłanom, prorokom i przodkom naszym, ponieważ zgrzeszyliśmy przed Panem, nie wierzyliśmy Jemu, nie byliśmy posłuszni głosowi Pana, Boga naszego, by pójść za przykazaniami, które nam dał.
Od czasu, kiedy Pan wyprowadził przodków naszych z ziemi egipskiej, aż do dnia dzisiejszego byliśmy niewierni wobec Pana, Boga naszego, byliśmy tak niedbali, iż nie słuchaliśmy Jego głosu. Przylgnęły przeto do nas nieszczęścia i przekleństwo, jakimi Pan zagroził przez Mojżesza, sługę swego, w dniu, w którym wyprowadził przodków naszych z Egiptu, aby nam dać ziemię opływającą w mleko i miód, jak to jest i obecnie. Nie byliśmy posłuszni głosowi Pana, Boga naszego, przekazanemu we wszystkich mowach proroków, których posłał do nas. Każdy chodził według zamysłów swego złego serca, służyliśmy bowiem cudzym bogom i czyniliśmy, co jest złe w oczach Pana, Boga naszego.

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Pełna pokory modlitwa wygnańców żydowskich przebywających w niewoli babilońskiej ma być i dla nas przykładem. Tylko jednak wtedy mamy prawo spodziewać się opieki ze strony Boga, gdy zachowujemy Jego przykazania.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom III

Ba 1, 15-22  


Wygnańcy wyznają grzechy Izraela

Baruch był towarzyszem i sekretarzem proroka Jeremiasza, ale przypisana mu księga nie pochodzi od niego, została napisana dwa wieki później.
Na początku tej księgi znajduje się wyznanie własnych win, grzechów, jakie Izraelici popełniali "od czasu kiedy Pan wyprowadził ich przodków z ziemi egipskiej" aż do czasów współczesnych autorowi księgi. Autor przemawia w imieniu swych rodaków, którzy są przekonani, że nieszczęścia, które muszą znosić, są karą za grzechy wcześniejszych pokoleń. Wyznaje, że byli niewierni wobec Boga, nie słuchali głosu Boga przemawiającego przez proroków, służyli obcym bogom i popełniali zło.
Wyznanie win i nawrócenie jest pierwszym krokiem powrotu do Boga; jest ono zresztą także darem Boga, który ludzi chce pojednać ze sobą.


Ps 79 (78), 1b-2. 3-4. 5 i 8. 9 (R.: por. 9cd)

Refren: Wyzwól nas, Boże, dla imienia Twego.

1Boże, poganie wtargnęli do Twego dziedzictwa,
 zbezcześcili Twój święty przybytek, *
 Jeruzalem obrócili w ruiny.
2Ciała sług Twoich wydali na pastwę ptaków z nieba, *
 zwierzętom ziemskim ciała Twoich wiernych.

Refren: Wyzwól nas, Boże, dla imienia Twego.

3Ich krew rozlali jak wodę wokół Jeruzalem *
 i nie miał ich kto pogrzebać.
4Przedmiotem wzgardy staliśmy się dla sąsiadów, *
 igraszką i pośmiewiskiem dla otoczenia.

Refren: Wyzwól nas, Boże, dla imienia Twego.

5Jak długo, Panie?
 Czy wiecznie będziesz się gniewał? *
 A Twoja zapalczywość płonąć będzie jak ogień?
8Nie pamiętaj nam win przodków naszych,
 niech szybko nas spotka Twoje zmiłowanie, *
 gdyż bardzo jesteśmy słabi.

Refren: Wyzwól nas, Boże, dla imienia Twego.

9Wspomóż nas, Boże, nasz Zbawco, *
 dla chwały Twojego imienia;
 Wyzwól nas i odpuść nam grzechy *
 przez wzgląd na swoje imię.

Refren: Wyzwól nas, Boże, dla imienia Twego.


Por. Ps 95 (94), 8a. 7d

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Nie zatwardzajcie dzisiaj serc waszych,
lecz słuchajcie głosu Pańskiego.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Kto gardzi Chrystusem,
gardzi Tym, który Go posłał

Łk 10, 13-16
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział:
«Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda, które u was się dokonały, już dawno by się nawróciły, siedząc w worze i popiele. Toteż Tyrowi i Sydonowi lżej będzie na sądzie niżeli wam.
A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba masz być wyniesione? Aż do Otchłani zejdziesz!
Kto was słucha, Mnie słucha, a kto wami gardzi, Mną gardzi; lecz kto Mną gardzi, gardzi Tym, który Mnie posłał».

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Chrystus głosi "biada" bezbożnym miastom, które Go nie przyjęły. A my, czy zawsze z głęboką wiarą przyjmujemy Jezusa i Jego naukę?

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom III

Łk 10, 13-16  

Kto gardzi Chrystusem,
gardzi Tym, który Go posłał

Groźby dzisiejszej Ewangelii odnoszą się do miast, które nie przyjęły orędzia Jezusa. Miasta te słyszały dobrą nowinę głoszoną przez uczniów Jezusa, widziały cuda przez nich czynione, a jednak się nie nawróciły. Działalność uczniów podobna była do działalności Jezusa nie tylko w tym, że głosili oni Ewangelię i czynili cuda, lecz także w tym, że nie zawsze kończyła się ona sukcesem. Przepowiadanie uczniów - tak jak przepowiadanie Jezusa - było dla słuchaczy ofertą zbawienia, ale nieprzyjęcie go pociągało również za sobą karę.
Pan Jezus przemawia przeciwko galilejskim miastom językiem proroków. Prorocy grozili Tyrowi i Sydonowi sądem ze względu na ich pychę (Iz 23, 9; Ez 28, 1-23), ale miasta, które odrzuciły Jezusa, mają jeszcze większą winę. Wielkość kary odpowiada wielkości odrzuconej łaski.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 



 

Składając Tobie dary ofiarne, prosimy Cię, Boże, abyś przygotował nasze serca do godnego udziału w misterium krzyża, * które tak gorąco umiłował święty Franciszek. Przez Chrystusa, Pana naszego.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Modlitwa nad darami ofiarnymi zaczyna się zwrotem funkcjonalnym, uzmysławiającym nam to, do czego przystępujemy. Ale rozszerzając wzmiankę o składanych darach ofiarnych, liturgia mówi zaraz potem o czymś, co mieściło się w samym centrum duchowości naszego świętego. Umiłował bezgranicznie krzyż i ku niemu właśnie oracja kieruje nasz wzrok. Na ołtarzu ma się powtórzyć tajemnica tego Chrystusowego krzyża. Franciszek go rozumiał i dlatego rozpłomieniony był zawsze miłością krzyża, głęboko doń przywiązany. Lgnął do niego, jak lgnąć potrafią święci.
Obyśmy także przylgnęli do krzyża, a tak lepiej usposobili się do o uczestnictwa we Mszy św., w tej ofierze krzyżowej sprawowanej na naszych ołtarzach. Taki właśnie jest przedmiot naszego błagania, pięknie związany z ideą drogi Franciszka i tkwiącą w samym centrum chrześcijaństwa.


74. Znaczenie życia poświęconego Bogu

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe a dla nas zbawienne, * abyśmy Tobie składali dziękczynienie i Ciebie wychwalali, * Panie, Ojcze niebieski, wszechmogący i miłosierny Boże.
W Świętych, którzy oddali się Chrystusowi * ze względu na Królestwo niebieskie, * wychwalamy Twoją cudowną opatrzność. * Ty powołujesz wybranych ludzi do pierwotnej świętości * i pozwalasz im kosztować darów, * których nam udzielisz w przyszłym świecie.
Dlatego z Aniołami i wszystkimi Świętymi * wysławiamy Ciebie, razem z nimi wołając...




Mt 5, 3

Błogosławieni ubodzy w duchu, * albowiem do nich należy Królestwo niebieskie.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Antyfona na Komunię przypomina błogosławieństwo ubogich w duchu, wypowiedziane przez Chrystusa. Chodzi o ludzi, którzy rzeczywiście ubogimi są i z tym stanem się pogodzili. Ubóstwo wybrali i do niego są przywiązani. Są ubogimi z ducha i wyboru. Taki stan i postawę pochwalał już Stary Testament (por. np. 1 Sm 2, 8; Ps 37, 14; 112, 7 itp.). Nie znaczy to jednak, jakoby Chrystus wynosił tu ubóstwo jako takie i w nim samym dopatrywał się wartości czy zasługi. Chodzi o to, że usposobienie ubogiego bardzo często różni się diametralnie od skłonności człowieka zamożnego. Jest to do tego stopnia słuszne, że posługując się ulubionymi na Wschodzie wyrażeniami hiperbolicznymi, Biblia identyfikowała na ogół ubogiego ze sprawiedliwym, a bogacza z grzesznikiem. W każdym razie w Piśmie biedak był zazwyczaj biedakiem dobrym, a bogacz - bogaczem złym. Tak więc Pan nie wprowadza tu zasadniczo innowacji, ale najwyższą nagrodę obiecuje biednym, głodnym, nieszczęśliwym.
Przez sam fakt ich ubóstwa posiadają oni warunki po temu, aby wejść i posiąść królestwo Boże. To ostatnie ukazane tu zostaje nie jako nagroda osiągana wyłącznie w odległej przyszłości. Jest zarazem teraźniejszością, rzeczywistością aktualizującą się już obecnie.



 

Boże, nasz Ojcze, przez Najświętszy Sakrament, który przyjęliśmy, rozpal w nas ogień swojej miłości i spraw, abyśmy naśladując dobroć i apostolską gorliwość świętego Franciszka, * przyczyniali się do zbawienia wszystkich ludzi. Przez Chrystusa, Pana naszego.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Modlitwa po Komunii zaczyna się znów zwrotem uwypuklającym funkcjonalność tekstu. Jest to zarazem zwrot, który wprowadza doń przedmiot naszej prośby. Chodzi o dwie szczególne łaski, które by mogły zamanifestować w nas skuteczność przyjętego sakramentu. Są to łaski, jakich doświadczał św. Franciszek, mianowicie miłość i zapał apostolski.
Tekst nie tylko sugeruje nam podziw dla tych Franciszkowych cnót. Najwyraźniej zachęca do ich naśladowania. Tak więc gorącą prośbę w umiejętny sposób łączy z zachętą, wypowiadaną jakby mimochodem, ale zawsze harmonijnie przystającą do rytmu autentycznego życia chrześcijańskiego, które toczy się pomiędzy dwoma żywotnymi dążnościami: osobistym wysiłkiem oraz gorącą modlitwą.



Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Dominikanie.pl (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  Bractwo Słowa Bożego: Komentarz do codziennych czytań
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG