Tu jesteś:




Menu:
Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Kolor szat:
Poniedziałek, 19 listopada 2018
I tydzień psałterza
XXXIII tydzień Okresu Zwykłego

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.


Jr 29, 11. 12. 14

Pan mówi: * Myśli moje są myślami pokoju, a nie udręczenia. * Wzywać Mnie będziecie, a Ja was wysłucham * i sprowadzę do domu ze wszystkich krajów waszego wygnania.

ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 

Tutaj przy ołtarzu lepiej rozumiemy, że Chrystus jest światłością świata i pragnie oświetlić nasze życie, abyśmy mogli pewną drogą zdążać do domu Ojca. To światło trzeba nie tylko uznać, ale i przyjąć. Konieczna jest do tego odpowiednia postawa wewnętrzna, wykluczająca zwłaszcza przywiązanie do zła moralnego.



 

Panie, nasz Boże, spraw, abyśmy znajdowali radość w Twojej służbie, albowiem szczęście trwałe i pełne możemy znaleźć tylko w wiernym oddaniu się Tobie, * Stwórcy wszelkiego dobra. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.



List do Kościoła w Efezie

Ap 1, 1-4; 2, 1-5a

Czytanie z Apokalipsy Świętego Jana Apostoła

Objawienie Jezusa Chrystusa, które dał Mu Bóg, aby ukazać swym sługom, co musi stać się niebawem i co On, wysławszy swojego anioła, oznajmił przez niego za pomocą znaków słudze swojemu, Janowi. Ten poświadcza, że słowem Bożym i świadectwem Jezusa Chrystusa jest wszystko, co widział. Błogosławiony, który odczytuje, i ci, którzy słuchają słów proroctwa, a strzegą tego, co w nim napisane, bo chwila jest bliska.
Jan do siedmiu Kościołów, które są w Azji: «Łaska wam i pokój od Tego, Który jest i Który był, i Który przychodzi, i od siedmiu Duchów, które są przed Jego tronem.
Usłyszałem Pana mówiącego do mnie: Aniołowi Kościoła w Efezie napisz: To mówi Ten, który trzyma siedem gwiazd w prawej ręce, Ten, który się przechadza wśród siedmiu złotych świeczników: Znam twoje czyny: trud i twoją wytrwałość, i to, że złych nie możesz znieść i że próbie poddałeś tych, którzy zwą samych siebie apostołami, a nimi nie są, i że ich znalazłeś kłamcami. Ty masz wytrwałość, i zniosłeś cierpienie dla imienia mego – niezmordowany.
Ale mam przeciw tobie to, że odstąpiłeś od twej pierwotnej miłości. Pamiętaj więc, skąd spadłeś, i nawróć się, i poprzednie czyny podejmij!»

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Zapamiętajmy, że zawsze jest nam konieczna wytrwałość w pracy nad sobą. Nasza gorliwość nie może słabnąć, ale ma stale wzrastać.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom III

Ap 1, 1-4; 2, 1-5a  


List do Kościoła w Efezie

Zbliża się koniec roku liturgicznego. W ostatnich dwóch tygodniach czytamy w Kościele najtrudniejszą księgę Nowego Testamentu - Apokalipsę św. Jana Apostoła. Z pewnością była bardziej zrozumiała dla czytelników z początków chrześcijaństwa, przywykłych do literatury apokaliptycznej, pełnej obrazów, symboli, tajemniczych wizji. Z upływem wieków te symbole stały się mniej czytelne. Były i są nadużywane przez różnych głosicieli nowych objawień. By je poprawnie odczytać, rozszyfrować, trzeba dokładniej poznać środowisko, nurty myślowe, w jakich powstały. Trzeba poznać okoliczności powstania pisma.
Zgodnie z tradycją autorem Apokalipsy jest św. Jan Apostoł, choć zdaniem niektórych krytyków pochodzi ona od Jana Prezbitera, kogoś innego niż Jan Apostoł. Apokalipsa tworzona była etapami. Dopiero na początku II wieku powstała z tych części dzisiejsza całość. Same objawienia Jan Apostoł miał na wyspie Patmos (Ap 1,9), dokąd - zgodnie z przekazami tradycji - zesłany został karnie z Efezu za rządów Domicjana w 95 r.
Adresatami Apokalipsy byli przede wszystkim chrześcijanie Azji Mniejszej, którymi opiekował się Jan przebywając w Efezie. Ich życie nie było łatwe. Od samego początku musieli bronić się przed napaściami synagogi. Później doszedł konflikt chrześcijaństwa z religią imperium rzymskiego. Więzią łączącą wielojęzyczną ludność imperium miał być kult boski cezara, który był nie do przyjęcia dla chrześcijan. Prześladowania ich rozpoczął w Rzymie w roku 64 cesarz Neron. Później wybuchają z nową siłą za czasów Domicjana (81-98). Wyznawcom Chrystusa potrzeba było podtrzymania na duchu. Tego zadania podjął się sędziwy już wówczas apostoł Jan. W obliczu zagrożenia Jan przekazuje wiernym swoich czasów, ale i wszystkim żyjącym w następnych wiekach, otrzymane objawienie dotyczące losów Kościoła w bliższej i dalszej przyszłości - aż do powtórnego przyjścia Chrystusa.
Autor posługuje się szczególnym rodzajem literackim - apokaliptyczno-prorockim. Jego dzieło należy do apokaliptyki, gdyż objawienie przekazuje w symbolicznych wizjach dotyczących rzeczy ostatecznych. Dzieło jest także proroctwem, gdyż autor występuje w imieniu Boga, poucza o przyszłości, ale także napomina, grozi lub pociesza.
Tematem Apokalipsy są dzieje ludzkości i Kościoła. Ukazane są one w szeregu obrazów, które nie są kolejnymi aktami dramatu, lecz aspektami tej samej całości. Osoby i fakty są w niej typami, które wielokrotnie będą się w dziejach powtarzać. Pociechą dla wiernych jest prawda, że Kościół ostatecznie odniesie triumf.
Pierwsza część Apokalipsy zawiera listy do siedmiu Kościołów w Azji Mniejszej. Anioł Kościoła oznacza zwierzchnika danego Kościoła, odpowiedzialnego za jego losy.
Pierwszy list skierowany jest do Kościoła w Efezie. Tamtejszy Kościół był najlepiej zorganizowany w swoim regionie i inne Kościoły pozostawały pod jego hegemonią. Miasto Efez, z trzystoma tysiącami mieszkańców, było najważniejszym miastem w Azji Mniejszej (lumen Asiae). Podczas gdy w samym Rzymie niełatwo było wprowadzić kult cesarza, to w Efezie kult ten kwitł już w roku 29.
Prorok z Patmos był dobrym psychologiem. W liście docenia najpierw wszystko to, co było w tamtej wspólnocie pozytywne. Przełożonego Kościoła chwali za jego trud, wytrwałość, za napiętnowanie złych, czujność wobec samozwańczych apostołów. Nazywa go niezmordowanym, gdyż wiele zniósł dla Chrystusa.
Dopiero na drugim miejscu umieszczone zostały słowa nagany. Prorok demaskuje korupcję, jakiej uległa wspólnota. Przełożonemu zarzuca, że odstąpił "od pierwotnej miłości".
Tak to niestety często bywa w życiu jednostek, różnych organizacji czy stowarzyszeń. Najpierw jest zapał, gorliwość. Z czasem zapał stygnie, pierwotna gorliwość wygasa. Trzeba i nam bronić się przed tym procesem.


Ps 1, 1-2. 3. 4 i 6 (R.: por. Ap 2, 7b)

Refren: Zwycięzcy podam owoc z drzewa życia.

1Szczęśliwy człowiek, który nie idzie za radą występnych,
 nie wchodzi na drogę grzeszników *
 i nie zasiada w gronie szyderców,
2lecz w Prawie Pańskim upodobał sobie *
 i rozmyśla nad nim dniem i nocą.

Refren: Zwycięzcy podam owoc z drzewa życia.

3On jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą, *
 które wydaje owoc w swoim czasie.
 Liście jego nie więdną, *
 a wszystko, co czyni, jest udane.

Refren: Zwycięzcy podam owoc z drzewa życia.

4Co innego grzesznicy: *
 są jak plewa, którą wiatr rozmiata.
6Albowiem droga sprawiedliwych jest Panu znana, *
 a droga występnych zaginie.

Refren: Zwycięzcy podam owoc z drzewa życia.


J 8, 12

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Ja jestem światłością świata,
kto idzie za Mną, będzie miał światło życia.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Uzdrowienie niewidomego pod Jerychem

Łk 18, 35-43
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Kiedy Jezus przybliżał się do Jerycha, jakiś niewidomy siedział przy drodze i żebrał. Gdy usłyszał przeciągający tłum, wypytywał się, co to się dzieje. Powiedzieli mu, że Jezus z Nazaretu przechodzi.
Wtedy zaczął wołać: «Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!» Ci, co szli na przedzie, nastawali na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: «Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!»
Jezus przystanął i kazał przyprowadzić go do siebie.
A gdy się przybliżył, zapytał go: «Co chcesz, abym ci uczynił?»
On odpowiedział: «Panie, żebym przejrzał».
Jezus mu odrzekł: «Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła».
Natychmiast przejrzał i szedł za Nim, wielbiąc Boga. Także cały lud, który to widział, oddał chwałę Bogu.

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 


Niewidomy człowiek ujawnił wielką wiarę i dlatego Chrystus przywrócił mu wzrok. Żywa wiara jest warunkiem naszego zjednoczenia z Bogiem.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom III

Łk 18, 35-43  

Uzdrowienie niewidomego pod Jerychem

Ludzie współcześni mówią czasami, że Bóg powinien dać im jakiś znak swego istnienia i działania, aby mogli w Niego uwierzyć. Chcą najpierw widzieć, potem wierzyć. Dzisiejsza Ewangelia o uzdrowieniu niewidomego pod Jerychem wyraża myśl, że trzeba wierzyć, aby móc widzieć. W Ewangelii według Łukasza jest to ostatni cud Jezusa przed Jego wjazdem do Jerozolimy. Ślepy żebrak woła: "Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!" Chociaż był niewidomym, dostrzegł mesjańską godność Jezusa. Pan Jezus skierował do niego słowa: "Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła".
Adresatami wezwania "przejrzyj" byli także uczniowie. Bezpośrednio przed opisem uzdrowienia niewidomego pod Jerychem Łukasz zamieścił trzecią zapowiedź męki i zmartwychwstania Jezusa, której jednak uczniowie nie zrozumieli (Łk 18, 34). Wkrótce razem z tłumem będą wiwatować na cześć "Syna Dawida", czyli Mesjasza, ale później, w czasie męki pozostawią Go samego. Dopiero po zmartwychwstaniu w czasie słuchania Jego słów serce ich będzie pałało, a podczas łamania chleba otworzą im się oczy i poznają Go (Łk 24, 31-32).


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 2

 



 

Wszechmogący Boże, spraw aby dar Tobie złożony wyjednał nam łaskę gorliwości w Twojej służbie * i pomógł nam osiągnąć szczęśliwą wieczność. Przez Chrystusa, Pana naszego.



38. Bóg Stwórca i Odkupiciel człowieka

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie, * Panie, Ojcze święty, wszechmogący, wieczny Boże.
Ty przez umiłowanego Syna swojego stworzyłeś człowieka * i w swojej dobroci odrodziłeś go do nowego życia. * Dlatego służą Tobie wszystkie stworzenia, * wysławiają Ciebie wszyscy odkupieni * i jednym sercem błogosławią Ciebie Twoi Święci.
My także razem z wszystkimi Aniołami * głosimy Twoją chwałę, z radością wołając...




Ps 73, 28

Dla mnie jest szczęściem przebywać blisko Boga, * w Panu Bogu pokładać nadzieję.

Albo:

Mk 11, 23. 24

Zaprawdę powiadam wam: * Wierzcie, że otrzymacie wszystko, o co prosicie w modlitwie, * a to się wam stanie.




 

Boże, Ty nas posiliłeś sakramentalnymi Darami, pokornie Cię błagamy, aby Ofiara, którą Twój Syn polecił nam składać na swoją pamiątkę, * przyczyniła się do wzrostu naszej miłości. Przez Chrystusa, Pana naszego.




Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Dominikanie.pl (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  Bractwo Słowa Bożego: Komentarz do codziennych czytań
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG