Tu jesteś:




Menu:
Internetowa Liturgia Godzin
Wesprzyj rozwój serwisu

Kolor szat:
Wtorek, 3 grudnia 2019
ŚW. FRANCISZKA KSAWEREGO, PREZBITERA
Wspomnienie obowiązkowe

Teksty liturgii Mszy św.


Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie, kliknij tutaj, aby wyświetlić ją w prostszej wersji.


Ps 96, 3-4

Głoście chwałę Boga wśród wszystkich narodów, * rozgłaszajcie Jego cuda pośród wszystkich ludów, * bo Pan jest wielki, godzien wszelkiej chwały.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 

W dziejach Kościoła wyraźnie zarysowują sie okresy, w których jego nieustanna działalność misyjna nabiera nowego rozmachu i zaznacza się rozwojem bardziej intensywnym. M.in. taki właśnie rozwój zaznaczył się niewątpliwie w w. XVI. Przemożny wpływ wywarła nań działalność św. Franciszka Ksawerego, tego niestrudzonego siewcy ewangelicznego, który przemierzył niemal cały azjatycki Wschód. Wielu rzeczy, także na daleką metę, dokonał w portugalskich Indiach; przemierzył potem liczne wyspy na Oceanie Indyjskim; dotarł na Moluki; wybrał się do dalekiej Japonii. Zrozumiawszy, że klucz do cywilizacji azjatyckiej znajduje się w Chinach, odtąd marzył już tylko o tym, aby dotrzeć i nawrócić ten olbrzymi kraj. Wyczerpany podróżami i znojną pracą, zmarł u wrót Chin w r. 1552, ale wytyczył szlaki innym i działalności misyjnej nadał olbrzymiego rozmachu. Z takim rozmachem pracował przed nim chyba tylko św. Paweł, Apostoł narodów. Nic dziwnego, że Ksawerego obwołano patronem misji katolickich i że po dziś dzień cały katolicki świat wspomina go w liturgii, a Indie i Japonia uważała za swego szczególnego orędownika.
Wymieniając dziś św. Franciszka Ksawerego, pomyślmy dla jego uczczenia, co sami moglibyśmy uczynić dla rozwoju misji katolickich. Zastanówmy się także nad tym, czy nasze przylgnięcie do Chrystusa nie kłania nas do większej gorliwości. Franciszek, jak jego wielki poprzednik z Asyżu, tę gorliwość czerpał z rozpamiętywania Chrystusowej ofiary u stop krzyża, gdzie ciągle na nowo uprzytamniał sobie, że Pan "do końca nas umiłował". Mamy właśnie tę ofiarę powtórzyć na naszym ołtarzu - niechże wzmocni nas i natchnie podobnym żarem, miłością skłonną do oddania i wzajemności.


 

Boże, Ty przez misjonarską działalność świętego Franciszka Ksawerego pociągnąłeś do światła Ewangelii liczne narody, daj wszystkim wiernym tę samą gorliwość w rozszerzaniu wiary, * aby na całej ziemi Kościół święty cieszył się z nowych wyznawców. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Kolekta ma, jak przystało na dzisiejsze wspomnienie, charakter misyjny. Zaczyna się wysławianiem Franciszka jako apostoła wielu ludów, a więc krótko streszcza to, o czym świadczy historia.
Przechodząc w drugiej części do sformułowania przedmiotu naszej prośby, liturgia proponuje nam rzecz analogiczną, to mianowicie, abyśmy zapłonęli gorącością naszej wiary. Nie ogranicza tego zapału do grona wybranych. Nie mówi o wzbudzaniu powołań misyjnych, jakkolwiek nie mogłoby to nie być jednym ze skutków rozprzestrzenienia takich uczuć. Mówi ogólnie i bez ograniczeń o sercach wiernych.
W wierszu ostatnim pozostajemy przy tym samym przedmiocie, ale wyrażamy go nieco inaczej, w pięknej zrytmizowanej frazie. Prosimy mianowicie o to, aby Kościół mógł wszędzie cieszyć się obfitym potomstwem. Patrzymy więc na Kościół jako na matkę, a pozyskanych wyznawców uważamy za nowonarodzone dla nieba dzieci Boże. Przypomina się tu piękne wyrażenie Apostoła narodów: "Przez Ewangelię zrodziłem was w Chrystusie Jezusie" (1 Kor 4, 15).


Na Chrystusie spocznie Duch Pański

Iz 11, 1-10

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański, duch mądrości i rozumu, duch rady i męstwa, duch wiedzy i bojaźni Pańskiej. Upodoba sobie w bojaźni Pańskiej.
Nie będzie sądził z pozorów ani wyrokował według pogłosek; raczej rozsądzi biednych sprawiedliwie i pokornym w kraju wyda słuszny wyrok. Rózgą swoich ust uderzy gwałtownika, tchnieniem swoich warg uśmierci bezbożnego. Sprawiedliwość będzie mu pasem na biodrach, a wierność przepasaniem lędźwi.
Wtedy wilk zamieszka wraz z barankiem, pantera z koźlęciem razem leżeć będą, cielę i lew paść się będą pospołu i mały chłopiec będzie je poganiał. Krowa i niedźwiedzica przestawać będą z sobą przyjaźnie, młode ich razem będą legały. Lew też jak wół będzie jadał słomę. Niemowlę igrać będzie na gnieździe kobry, dziecko włoży swą rękę do kryjówki żmii. Zła czynić nie będą ani działać na zgubę po całej świętej mej górze, bo kraj się napełni znajomością Pana, na kształt wód, które przepełniają morze.
Owego dnia to się stanie: Korzeń Jessego stać będzie na znak dla narodów. Do niego ludy przyjdą po radę, i sławne będzie miejsce jego spoczynku.

Oto słowo Boże.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 


Zgodnie z zapowiedzią proroka na Chrystusie Mesjaszu, pochodzącym według ciała z rodu Dawida, miał spocząć Duch Pański z całym bogactwem swoich darów.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom I

Iz 11, 1-10  


Na Chrystusie spocznie Duch Pański

W ciągu dwóch pierwszych tygodni Adwentu czytane będą w liturgii mszalnej teksty z Księgi Izajasza, zawierające proroctwa mesjańskie. Także fragment, który przed chwilą słyszeliśmy, jest opisem przyszłej, idealnej epoki mesjańskiej.
Przyszły Mesjasz nazwany jest tu różdżką pochodzącą od Jessego, Odroślą z jego rodu. Jesse był ojcem Dawida. Jego potomek będzie posiadał Ducha Pana, dzięki czemu będzie idealnym księciem czasów mesjańskich. Ducha Bożego posiadał także Mojżesz, starsi z czasów wędrówki przez pustynię, sędziowie, królowie, prorocy. Duch ten przekształcił ich w charyzmatyków, czyli w narzędzia Boże służące ludowi.
Owoce posiadania Ducha Bożego nie są przeznaczone dla udoskonalenia jednostki, lecz dla dobra wspólnoty. Izajasz rozdziela je na trzy grupy: duch mądrości i rozumu, duch rady i męstwa, duch wiedzy i bojaźni Pana. Podkreślają one wielką doskonałość Odrośli Jessego, ojca Dawida.
Mesjasz pochodzący od Dawida będzie sprawiedliwym Sędzią, który ukarze bezbożnych, a doceni biednych i pokornych. Zaprowadzi on królestwo pokoju i sprawiedliwości, królestwo ery mesjańskiej. Obrazami pełnymi ekspresji odmalowana została doskonała harmonia całego stworzenia. Nie ulega wątpliwości, że opis ten, wzorowany na opisie raju, odzwierciedla jak najbardziej ludzkie, wrodzone pragnienia. Czasy mesjańskie ukazuje Izajasz jako nowy raj, będący efektem działania Ducha Bożego.


Ps 72 (71), 1b-2. 7-8. 12-13. 17 (R.: por. 7)

Refren: Pokój zakwitnie, kiedy Pan przybędzie.

1Boże, przekaż Twój sąd królowi, *
 a Twoją sprawiedliwość synowi królewskiemu.
2Aby Twoim ludem rządził sprawiedliwie *
 i ubogimi według prawa.

Refren: Pokój zakwitnie, kiedy Pan przybędzie.

7Za dni jego zakwitnie sprawiedliwość *
 i wielki pokój, zanim księżyc zgaśnie.
8Będzie panował od morza do morza, *
 od Rzeki aż po krańce ziemi.

Refren: Pokój zakwitnie, kiedy Pan przybędzie.

12Wyzwoli bowiem biedaka, który go wzywa, *
 i ubogiego, który nie ma opieki.
13Zmiłuje się nad biednym i ubogim, *
 nędzarza ocali od śmierci.

Refren: Pokój zakwitnie, kiedy Pan przybędzie.

17Niech jego imię trwa na wieki, *
 jak długo świeci słońce, niech trwa jego imię.
 Niech jego imieniem wzajemnie się błogosławią, *
 niech wszystkie narody życzą mu szczęścia.

Refren: Pokój zakwitnie, kiedy Pan przybędzie.



Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Oto nasz Pan przyjdzie z mocą
i oświeci oczy sług swoich.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.



Jezus rozradował się w Duchu Świętym

Łk 10, 21-24
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus rozradował się w Duchu Świętym i rzekł: «Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie.
Ojciec mój przekazał Mi wszystko. Nikt też nie wie, kim jest Syn, tylko Ojciec; ani kim jest Ojciec, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić».
Potem zwrócił się do samych uczniów i rzekł: «Szczęśliwe oczy, które widzą to, co wy widzicie. Bo powiadam wam: Wielu proroków i królów pragnęło ujrzeć to, co wy widzicie, a nie ujrzeli, i usłyszeć, co słyszycie, a nie usłyszeli».

Oto słowo Pańskie.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 


Jezus napełniony Duchem Świętym pragnie wszystkim swoim wiernym objawiać wielkie tajemnice Królestwa Bożego i doprowadzać ich do wspólnoty z Ojcem.

ks. Roman Bartnicki, Biblia w liturgii dni powszednich, tom I

Łk 10, 21-24  

Jezus rozradował się w Duchu Świętym

Ewangelia dzisiejsza wyraźnie stwierdza, że zapowiedzi proroków spełniły się przez przyjście na świat, działalność i nauczanie Chrystusa. Do swoich uczniów Pan Jezus wypowiada słowa: "Szczęśliwe oczy, które widzą to, co wy widzicie... Wielu proroków i królów pragnęło ujrzeć to, co wy widzicie, a nie ujrzeli, i usłyszeć, co słyszycie, a nie usłyszeli".
Zgodnie z zapowiedzią Izajasza Mesjasz miał posiadać Ducha Bożego. Szczególnie Łukasz w swojej Ewangelii podkreśla, że Jezus był napełniony Duchem Bożym - zostało to wyrażone także w dzisiejszej perykopie.
Jezus jest Synem Bożym, całe objawienie i zbawcze działanie Boże dokonuje się przez Niego. Nie tylko w przeszłości (np. podczas wyjścia z Egiptu) i nie tylko w odległej przyszłości dokonują się wielkie dzieła Boże, lecz także tu i teraz - w czasie ziemskiego życia Jezusa. Uczeni w Piśmie ("mądrzy i roztropni") szukali Boga w swych księgach i przez to stali się krótkowzrocznymi, ślepymi. Natomiast uczniowie - "prostaczkowie" w osobie Jezusa doświadczają bliskości Boga.


ks. Edward Sztafrowski, Wprowadzenie do liturgii Mszy dni powszednich, tom 1

 



 

Wszechmogący Boże, przyjmij dary złożone w dniu wspomnienia świętego Franciszka, który pragnąc zbawienia ludzi udał się w dalekie kraje; spraw, abyśmy czynem świadczyli o prawdziwości Ewangelii * i otoczeni braćmi w wierze zdążali do Ciebie. Przez Chrystusa, Pana naszego.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Modlitwa nad darami ofiarnymi pochodzi z osiemnastowiecznego mszału paryskiego. Ma podobny wydźwięk, choć nie ten sam zwięzły, klasyczny kształt. W każdym razie świetnie przystaje do idei wspomnienia i trafnie wiąże element hagiograficzny z funkcjonalnym.
Zaczyna się więc prośbą o przyjęcie darów, składanych w dniu upamiętniającym św. Franciszka. Dla nas jest on przede wszystkim tym, którego pragnienie zbawiania dusz zaprowadziło do dalekich krain. Wiemy z jego listów, jak mocno go ono trawiło. Można powiedzieć, że nurtowało go bezustannie, nie pozwalając na wytchnienie i odpoczynek. Stąd też gorąco pożądał tego, aby innych pociągnąć do misyjnego dzieła. Chciał przenieść się duchem na europejskie uczelnie, by przemówić w tym celu do licznie zgromadzonej tam młodzieży.
Nie wszyscy oczywiście moglibyśmy spełniać zadania misjonarzy. Oracja wzywa nas dlatego do zadań bardziej ogólnych, a dostępnych we wszystkich okolicznościach życia. Mamy dawać świadectwo Ewangelii. Żeby zaś nie pojmować tego określenia jako pięknego poetyckiego wyrażenia, pomieszczanego w obłokach, ale nie sprowadzanego w konkrety życiowe, oracja akcentuje to świadectwo, podkreślając, że ma być skuteczne.
Potem jeszcze w pięknym zwrocie uwypukla społeczny charakter naszego zdążania do zjednoczenia z Bogiem. Nie idziemy do Niego w pojedynkę. Idziemy razem z innymi, powiązani węzłami wielorakiej współzależności. "Tak więc, gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki; podobnie gdy jednemu członkowi okazywane jest poszanowanie, współradują się wszystkie inne członki" (1 Kor 12, 26).


73. Obecność świętych Pasterzy w Kościele

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy nieustannie wysławiali Ciebie, * wszechmogący, wieczny Boże, * i Tobie za wszystko składali dziękczynienie, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Z radością oddajemy cześć świętemu Franciszkowi Ksaweremu, którego dałeś swojemu ludowi, * jako gorliwego pasterza. * Jego przykład umacnia nas w dobrym życiu, * jego słowa nas pouczają, * a jego wstawiennictwo wyprasza nam Twoją opiekę.
Dlatego z chórami Aniołów i Świętych * głosimy Twoją chwałę, * razem z nimi wołając...




por. Łk 10, 1. 9

Pan wysłał uczniów, aby wszędzie głosili: * Przybliżyło się do was Królestwo Boże.




 

Boże, nasz Ojcze, niech Eucharystia zapali w nas ogień tej miłości, którym płonął święty Franciszek, pragnąc zbawienia ludzi, abyśmy gorliwiej Tobie służyli * i otrzymali nagrodę obiecaną dobrym pracownikom. Przez Chrystusa, Pana naszego.

ks. Henryk Fros SJ, Wprowadzenie do Mszy o świętych, tom 2

 


Modlitwa po Komunii jest podobnie jak oracja pierwsza dziełem redaktorów nowego mszału. Ale nie unika nawiązywania do wyrażeń spotykanych w dawnych zasobach.
Tak więc zaczyna się zwrotem bliźniaczo podobnym do tego, który ongiś spotykaliśmy w pokomunijnej modlitwie o św. Robercie Bellarminie (13 maja). Posługując się nim prosimy, aby tajemnice Boże rozpłomieniały nas ogniem miłości. Kiedy jednak przechodzimy do bliższego określenia tego płomienia, sięgamy znów do przykładu Franciszka i ujmując cechę charakterystyczną jego świętości mówimy, że gorzał przede wszystkim pragnieniem zbawiania dusz. Prosimy tedy o podobny apostolski zapał.
W drugiej części nadal rozwijamy tę prośbę. Posługujemy się teraz zwrotem zaczerpniętym z wezwania św. Pawła: "Zachęcam was, ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, jakim zostaliście wezwani" (Ef 4, 1). Liturgia zakłada, że urzeczywistniamy to Pawłowe wezwanie. Zmienia dlatego nieco jego brzmienie i wzywa, byśmy postępowali w sposób jeszcze bardziej godny. Także w ostatnim wierszu aluzja biblijna jest przejrzysta. Mówi on o nagrodzie przyobiecanej dobrym robotnikom, a tak nawiązuje niewątpliwie do znanej przypowieści o robotnikach zatrudnionych w winnicy Pańskiej (por. np. Mt 20, 1-16).



Polecamy komentarze do dzisiejszych czytań:

   •  Dominikanie.pl (youtube): Chlebak
   •  Wojciech Jędrzejewski OP (youtube): Ewangeliarz OP
   •  FranciszkanieTV: Codzienne homilie audio
   •  Franciszkanie: 3 zdania
   •  Bractwo Słowa Bożego: Komentarz do codziennych czytań
   •  katolik.pl: Komentarz na dziś
   •  mateusz.pl: Czytania z codziennym komentarzem
   •  deon.pl: Komentarze do Ewangelii
   •  Radio Warszawa: Ewangeliarz

Wydawnictwo Pallottinum

Wyślij do nas maila

STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Mszału i Lekcjonarza:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG